Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

sobota, 14 czerwca 2014

70. Gdzie byłaś?

*** W tym samym czasie. Bartek ***
Krążyłem w kółko na korytarzu, gdy wyszedł lekarz.
- Witam, pan od pani Joanny? – zapytał
- Tak – kiwnąłem głową
- Właśnie urodziła się panu córeczka, może pan wejść – powiedział z jakąś dziwną miną. Wszedłem do środka i zobaczyłem Asie trzymającą dziecko i zalaną łzami. Pewnie łzy szczęścia pomyślałem. Podszedłem bliżej i zobaczyłem dziecko. Ale chwila moment! Czemu ono jest czarne?!
- Co to ma znaczyć? – zapytałem nie spokojnie, a można żec, że warknąłem na nią.
- Byłam przekonana, że to dziecko jest Twoje – powiedziała łkając, a ja roztrzęsiony po prostu wyszedłem, bez słowa. Zrujnowała mi życie. Po pierwsze zdradziła mnie z jakimś murzynem, po drugie zepsuła mój związek z Paulą! A ja ją tak kocham… Wychodząc z Sali trzepnąłem ręką w ścianę. Zabolało.
- Bartek – rzucił się w moją stronę Karol – Co jest? – zaraz wszyscy byli koło mnie
- Czy ja kurwa jestem czarny? – zapytałem
- No nie, ale o co Ci chodzi? – zapytał Karol
- Idź, zobacz o co mi chodzi! – krzyknąłem, a Karol pokiwał głową, żeby Krzysiek do niej wszedł. Po chwili roztrzęsiony Krzysiek wyszedł i powiedział:
- O kurwa…
- No właśnie! – krzyknąłem – Wredna suka, nie dość, że mnie zdradziła z czarnuchem, to zepsuła mój związek z Paulą!
- Bartek – podszedł do mnie Ziomek – Jeszcze nie wszystko stracone, teraz chociaż, nic Cię koło niej nie trzyma
Fakt. Miał racje. Teraz mogę być z Paulą! Pojechałem z Ziomkiem i Agą do nich i się tam przespałem.
***Perspektywa Pauliny***
Weszliśmy do środka.
- Tak bardzo kochasz siatkówkę, że nawet moją koszulkę do spania musisz mieć treningową? – zapytał
- Jasne – zaśmiałam się.
- Lecę się umyć – powiedział
- Ok. – uśmiechnęłam się, pocałował mnie i poszedł, a ja weszłam do sypialni i wgramoliłam się pod kołdrę. Już prawie usypiałam kiedy poczułam ręce oplatające mnie w tali, odwróciłam się i otworzyłam oczy
- Śpij słonko – puścił mi oczko.
- Dobranoc – pocałowałam go i się w niego wtuliłam
- Dobranoc – powiedział i pocałował mnie we włosy. Usnęliśmy
***Perspektywa Andrzeja***
Obudziłem się, spała. Jak najostrożniej wyszedłem z łóżka i zszedłem na dół, z nadzieją zrobienia śniadania. Nagle usłyszałem dzwonek do drzwi. Otworzyłem je i zobaczyłem rodziców
- Mama? Tata? Co Wy tutaj robicie? – ucieszyłem się i przytuliłem ich.
- Jesteśmy tylko na godzinkę, przejezdnie – powiedział tata
- Wchodźcie! – powiedziałem i przepuściłem ich w drzwiach. Rozebrali się, zrobiłem im kawy i siedliśmy w jadalni i rozmawialiśmy.
- Andrzej, Ty to musisz tutaj zrobić remont – powiedziała moja mama – To wnętrze w ogóle do Ciebie nie pasuje – no tak, pani architekt wnętrz.
- Myślę, nad kupnem nowego mieszkania, gdzieś bliżej hali – powiedziałem
- Chyba drożej Cię to wyjdzie – powiedział tata
- Może i drożej, ale będę bardziej zadowolony, i mniej zanieczyszczę powietrza, bo będę mógł się z buta przejść na trening – zaśmiałem się a razem ze mą rodzice. Pogadaliśmy jeszcze pół godziny, a potem stało się to, czego najbardziej się obawiałem. Moja księżniczka wstała. Niby to się nic nie stało. Niby..
- Andrzeeeej zrooobisz mi herbatkę? – krzyknęła gdy schodziła po schodach i patrzyła, na swoje nogi. – O kurde – stanęła jak wryta gdy zobaczyła moich rodziców.
- Hej skarbie – pocałowałem ją – Mamo, tato to jest Paulina, Paulina to są moi rodzice – przedstawiłem ich sobie, podali sobie dłonie.
- To może ja się pójdę przebrać – powiedziała speszona (w sumie miała na sobie, tylko majtki i moją koszulkę, która ledwo co zakrywała jej tyłek)
- Nie no co Ty – powiedziała moja mama i złapała ją za rękę – siadaj – pokazała na krzesło, a ona siadła. Rozmawialiśmy o nas jeszcze piętnaście minut i moi rodzice zaczęli się zmywać.
- Dowidzenia – powiedziała Paula
- Dowidzenia – przytuliła ją moja mama
- Dowidzenia – powiedział mój tata i dał jej rękę.
- Cześć mama, cześć tata – powiedziałem, odpowiedzieli mi i wyszli, zamknąłem drzwi.
***Perspektywa Pauli***
Zamknął za nimi drzwi. Popatrzyliśmy się na siebie i wybuchneliśmy śmiechem.
- Wrona! Było mi powiedzieć, że Twoi rodzice są, albo wczoraj, że będą, nie wychodziłabym z pokoju. Albo przynajmniej bym się ubrała – pokręciłam  głową.
- Po co? Chociaż widzieli, jak moja dziewczyna ma piękne nogi – powiedział i podchodząc je „obczaił”
- Piękne? – zapytałam i podniosłam brew
- Śliczne – powiedział i mnie pocałował. Zjedliśmy śniadanie, ubrałam się i pojechaliśmy do mnie. W samochodzie rozmawialiśmy.
- Jak myślisz, mam sprzedać ten dom i kupić bliżej hali, czy ten wyremontować? – zapytał mnie
- Kupić obok hali i go wyremontować – powiedziałam pewnie
- Na pewno ? – zapytał
- Na pewno – przytaknęłam
- Dziękuję – wyszczerzył się
- Nie ma za co. – odwzajemniłam gest
- Ale będziesz musiała pomóc mi wybrać dom i zaprojektować go razem ze mną – powiedział i zaparkował na posesji Żygadło samochód.
- Myślałam, że Twoja mama jest architektem wnętrz – powiedziałam i wyszłam z samochodu
- No jest. – zaśmiał się – W ogóle to jakbyś zobaczyła swoją minę gdy zobaczyłaś moich rodziców, to byś pękła ze śmiechu – zaczął się śmiać
- No sorki, ale jakąś byś miał gdy byś zaprezentował się przed moimi rodzicami np. w samych bokserkach? – zapytałam i ze śmiechem złapałam jego rękę.
- Na pewno nie taką – powiedział i zaczął udawać moją minę, co mnie rozbawiło. Weszliśmy do domu cały czas się śmiejąc. Ale moja mina się zmieniła gdy zobaczyłam zdenerwowanego Ziomka przede mną z założonymi rękoma.
- Gdzie byłaś? – zapytał
- U Andrzeja – powiedziałam
- Nie łaska, było mnie poinformować? – zapytał zdenerwowany, ale nadal spokojnym głosem
- Wszyscy pojechaliście za nią do szpitala, jakby umierała, a ona tylko rodziła. Zapomniałam telefonu – wywróciłam oczami, a on chyba zdał sobie sprawę, że mam racje.
- Dobra, ale następnym razem, chociaż sms od Andrzeja z telefonu czy coś napisz, dobrze? – zapytał
- Jasne – powiedziałam i chciałam iść z Andrzejem na górę.
- A i w pokoju, czeka na Ciebie ktoś, kto chciałby z Tobą rozmawiać – powiedział i zaczęłam wchodzić na górę, a Andrzej za mną – może lepiej idź sama – dodał jeszcze, odwróciłam się do Andrzeja i spojrzałam na niego
- Zaraz przyjdę – westchnęłam
- Nie ma sprawy – powiedział i poszedł do salonu. Weszłam do pokoju.
Weszłam do pokoju i ujrzałam uśmiechniętego od ucha do ucha Bartka
- Hej – powiedział i podszedł do mnie
- Cześć – fuknęłam – A Ty co się tak szczerzysz jak mysz do sera? – zapytałam po czym dodałam – Taką ładną masz córeczkę? – wywróciłam oczami.
- Możemy dalej być razem – powiedział i chciał mnie przytulić, ale się odsunęłam marszcząc brwi
- O co Ci chodzi? – zapytałam patrząc na niego, jak na idiotę.

- Aśka mnie zdradziła, z jakimś czarnuchem, dziecko jest czarne, więc na pewno nie moje – powiedział uśmiechając się.

piątek, 13 czerwca 2014

69. Ej! Tylko nie wrona!

- Niech Ci będzie – powiedziałam obojętnie i obkręcając się trochę plecami do niego popatrzyłam na swoje paznokcie.
- No nie bądź taka obojętna – przysunął mnie do siebie i przytulił się do moich pleców. Musnął mój policzek.
Pogadaliśmy pół godziny i poszliśmy spacerkiem do domu. Na posesji Żygadło, przed drzwiami stanęliśmy jeszcze na chwilę. Splotłam drugą rękę z jego ręką i stanęłam na palcach. Pocałowałam go a od odwzajemnił gest. Po pocałunku, dał mi buziaka w czoło i weszliśmy do środka. W przedpokoju gdy zdejmowaliśmy buty, kurtki słyszałam czyjąś kłótnie, chyba wiem nawet kogo…
- No i co tu stoisz w oknie i na nią patrzysz? – powiedziała Aśka.
- Daj spokój – powiedział Kurek.
- Jakie daj spokój! Bartek… Jak widzisz ona już jest znowu szczęśliwa – powiedziała.
- Ale to Tylko przez Ciebie nie ze mną – fuknął.
- Jakie przeze mnie! – krzyknęła – Bartek sorry, ale sama sobie dziecka nie zrobiłam!
- Nie krzycz! – uniósł się – mówiłaś, że bierzesz tabletki – westchnął.
- Bartek! – krzyknęła – Bartek – powtórzyła i jęknęła z bólu.
- Boże! – krzyknął Kurek – Ona chyba rodzi!! – i nagle wszyscy byli koło nich, w kuchni, a ja z Wroną stałam na przedpokoju. Wzięli ją na ręce (Bartek), włożyli to samochodu, i pojechali 3 samochodami (normalnie jakby umierała czy coś, a ona przecież TYLKO rodzi) W jednym Bartek, ona, Ziomek, Aga i Karol, a w drugim jej 3 przyjaciółki, a prowadził Fabian, a w 3 pojechali Iwona z Krzyśkiem i Piotrek. Spojrzałam na Andrzeja a on na mnie.
- No to mamy pustą chatę – krzyknęłam i zaczęłam tańczyć i skakać. A po chwili obydwoje wybuchnęliśmy śmiechem. – Co robimyyy? – zapytałam i oparłam się o ścianę bokiem.
- Dzisiaj grają mecz młodzi Bełchatowianie – chciał mówić dalej ale ja mu przerwałam
- No to na co czekamy? – zaśmiałam się i pociągnęłam go do wyjścia. Założyliśmy buty i kurtki, zamknęłam drzwi i wyszliśmy. – Chyba jestem trochę źle ubrana na mecz – zaśmiałam się.
- E tam – powiedział i oblukał mnie od góry do dołu.
- Dobra poczekaj na mnie – powiedziałam, szybko otworzyłam drzwi i wleciałam do garderoby.Przebrałam się i wyleciałam z domu, zamykając na klucz drzwi. Pojechaliśmy na mecz. Staliśmy sobie przy barierce i bawiliśmy w komentatorów.
- Idę po picie – powiedział, dał mi buziaka w policzek i skierował się do automatu przy którym (tak na marginesie) się zapoznaliśmy. Oglądałam dalej mecz. Nagle gdy patrzyłam na nazwiska na koszulce i popatrzyłam na rezerwowych jeden odwrócił się i spotkałam się z jego wzrokiem.
- Ta jaka śliczna, zaczekaj na mnie po meczu ok.? – powiedział, wyszczerzył się, pokręciłam głową na znak że nie. Oodwrócił się patrząc na grę. Kiedy chwile później odwrócił się jeszcze raz poczułam pocałunek na swoim policzku. Popatrzyłam na Andrzejka i się uśmiechnęłam. Podał mi fante. Spojrzałam na tego z rezerwowych, miał otwartą buzię i patrzył z niedowierzaniem.
- Zamknij buźkę bo Ci ślinka leci – puściłam mu oczko i odwracając się do Andrzeja pocałowałam go.
- Wiesz kto to? – zapytał z uśmiechem.
- Nie mam pojęcia – powiedziałam i napiłam się fanty.
- Mój brat – powiedział a ja mało co nie wyplułam fanty i zaczęłam się śmiać. Ten jego brat właśnie wszedł na boisko. No nie powiem, niezły jest.
Usiedliśmy na krzesełkach i nagle wokół nas zebrało się dużo osób, prosząc Wronę o autograf. Właśnie podpisywał jakiejś dziewczynie, która była ostatnia, kartkę markerem i nagle skierował go na moją koszulkę i pod napisem „Boys” złożył swój autograf.
- No co robisz! – krzyknęłam rozbawiona.
- Podpis pod właściwym miejscem – poruszał brwiami.
- Moja ulubiona koszulka! No! – powiedziałam i siadłam dalej od niego. Mecz się skończył, i już przestałam być na niego zła. Z uśmiechem na ustach przyszedł do mnie, złapał za rękę i wyszliśmy z Sali. Rozmawialiśmy i nagle spojrzałam na moją koszulkę.
- Wiesz ładnie wygląda – zaśmiałam się.
- No bo mój autograf tam jest – poruszał brwiami i pocałował mnie w czubek głowy.
Poczekaliśmy przed salą 20 minut i wyszedł ten brat Andrzeja.
- Siema młody – przybił sobie sztamę z bratem.
- Siema Andrzej – uśmiechnął się – Hej, Kacper jestem – podał mi rękę.
- Paulina – uścisnęłam ją z uśmiechem – Miło mi.
- Mi też – zaśmiał się – Stary, nie mówiłeś, że masz dziewczynę – zwrócił się do Wrony.
- Może dlatego, że razem to my jesteśmy dopiero jakieś 3 godziny – zaśmiał się.
- Dobra, usprawiedliwiam – zaśmiał się.
- Dobrze grasz – powiedziałam z uznaniem.
- Dzięki, wzoruję się na bracie – szturchnął Andrzeja łokciem i wszyscy się roześmiali.
- A Ty? – zapytał – Grasz w coś?
- Siatkareczka – powiedział Andrzej i objął mnie ramieniem, po czym pocałował w czubek głowy.
- I to jaka ładna – poruszał brwiami.
- Ejej! Uważaj sobie młody – pogroził bratu palcem.
- Ej no ale to nie fer, zawsze masz ładną dziewczynę, a na dodatek jeszcze gra w siatkówkę, co równa się z tym, że wie wgl co to. – zrobił smutną minkę.
- Cóż, farta mam – wzruszył ramionami Andrzej.
- Czy nie obrazisz się jak spytam..
- Ile mam lat? – przerwałam mu a on pokiwał głową – Nie no co Ty, 17 – uśmiechnęłam się.
- Ej no ona jest rok ode mnie młodsza, mogłaby być moją dziewczyną – roześmiał się Kacper.
- Ale jest moją – odwzajemnił gest Andrzej i wtedy wyszła reszta drużyny Kacpra.
- To ja się będę zbierał – powiedział – Siema Andrzej – znów przybili sobie sztamy – Hej Paulina – pocałował mnie w policzek.
- Papa – zaśmiałam się.
Weszliśmy do samochodu. Jedziemy, jedziemy, a ja nie wiem gdzie my jedziemy!
- Wrona… - powiedziałam niepewnie.
- Ej! Tylko nie wrona! – powiedział oburzony.
- Andrzej.. Gdzie ty do cholery jasnej mnie wieziesz? – zapytałam uśmiechając się.
- Jedziemy do mnie nie będziesz nocować sama – powiedział, a ja pokręciłam głową z uśmiechem.
- A może już wrócili? – zapytałam.
- Serio miała urodzić w 2 godziny? – zaśmiał się.
- Oj no ale możliwe, że oni wrócili..

- No jak nie chcesz jechać do mnie to było tak od razu – powiedział i zaczął zawracać.
- Daj spokój – zaśmiałam się – jedź – popatrzyłam na niego.
Pojechaliśmy do niego. Włączył jakiś film, zrobił popcorn i oglądaliśmy. Po połowie drugiego filmu powiedziałam wtulona w niego:
- Andrzej, jest 1 w nocy…
- O kurde – zaśmiał się – czekaj pójdę Ci naszykować ręcznik, szczoteczkę i jakąś koszulkę do spania – powiedział i poszedł.
Po 2 minutach przyszedł i dał mi to wszystko.
- Ale ja nie chce tej koszulki – powiedziałam i zrobiłam smutną minkę 5-letniej dziewczynki.
- Idź sobie wybierz jakąś, w szafie jest, drugi pokój na prawo na piętrze – powiedział sprzątając. Poleciałam do jego szafy i oglądając koszulki wybrałam jego treningową koszulkę (czystą, wąchałam). Umyłam się, wyszłam z łazienki i szukałam Andrzeja którego nigdzie nie było. Weszłam jeszcze raz do salonu, i zobaczyłam, że drzwi do tarasu są otwarte. Po cichu weszłam i zobaczyłam Andrzeja stojącego i patrzącego na księżyc. Zasłoniłam mu oczy, a on je złapał i odwrócił się do mnie przodem. Zaplątałam ręce wokół jego szyi, a on nachylił się i chciał mnie pocałować. Odchyliłam się do tyłu a on się wyszczerzył i łapiąc kurczowo przyciągnął do siebie, łącząc nasze usta w namiętnym pocałunku. 

czwartek, 12 czerwca 2014

68. Możemy porozmawiać?

Dzisiaj znów obudził mnie ktoś, tylko, że była to Zunia. Byłyśmy w galerii, potem w kinie, a o 20 przyjechał po nią Dawid. Ładny ma brzuszek już. 5 miesiąc leci J O 20 pojechali do domu, a ja razem z ciocią przygotowywałam na jutrzejsze jej urodziny. Sałatki, jakieś tam rzeczy Blabla.. Kupiłam jej dwie pary ciepłych ciapków. Ponieważ to taki zmarzluch. O 22 padłam zmęczona na łóżko i wzięłam do ręki telefon.
- O boże – powiedziałam gdy zobaczyłam 5 wiadomości od Andrzeja
Hej księżniczko. Co dzisiaj robisz?
Może byśmy się spotkali?
Żyjesz?
Haloooo
Coś się stało?
Stwierdziłam, że do niego zadzwonię.
- No nareszcie! – krzyknął na powitanie
- Ciebie też miło słyszeć – zaśmiałam się
- Czemu się nie odzywałaś? – Dałabym sobie rękę uciąć, że teraz zrobił tą słodką, smutną minkę
- Andrzejku kochany, Zunia była, potem pomagałam cioci, bo jutro ma urodziny, przecież jesteś zaproszony na imprezę.
- A no tak! – krzyknął – zapomniałem! Muszę po prezent pojechać!
- Andrzej nie krzycz, ja mam słuchawkę koło ucha! – powiedziałam zirytowana
- Przepraszam – powiedział. Gadaliśmy jeszcze pół godziny o wszystkim i o niczym. Umyłam się i poszłam spać. Rano ubrałam się naszykowałam i poszłam do szkoły. Po treningu, szkole i treningu przyszłam do domu i pomagałam cioci wszystko naszykować. Zanim wszyscy przyszli dałam jej prezent, złożyłam życzenia.
- Ciociu – weszłam do kuchni z ozdobną torebką schowaną za sobą.
- Tak? – zapytała nie odrywając wzroku od potrawy, którą przyżądzała.
- Ciooociuu – zaśmiałam się a ona się odwróciła. – Wszystkiego najlepszego, dużo zdrowia, szczęścia, pomyślnośći, spełnienia marzeń, uśmiechu na twarzy, pieniędzy, sukcesów w życiu zawodowym, dużo udanych pokazów i sesji, spełnienia marzeń, nawet tych najmniejszych. I wszystkiego, wszystkiego co sobie życzysz. – powiedziałam i wyciągnęłam zza siebie prezent, który jej wręczyłam.
- Dziękuję Ci bardzo – powiedziała i mnie mocno przytuliła. Zajrzała do środka ozdobnej torebki i pisnęła ze szczęścia. – Jejciu jakie mega! – powiedziała i szybko założyła jedną paręk. Pogadałam z nią jeszcze 10 minut, a potem się przebrałami czekałam na wszystkich. Pierwszy przyszli nie nikt inny jak Andrzej i Karol. To są dobzi przyjaciele cioci i to dlatego tu są. Zaproszeni są jeszcze jej 3 przyjaciółki, Fabian, Igła z Iwoną, Pit no i Bartek z Aśką.
- Wszystkieeeeego najlepeeeszeeegooo – krzyczali od wejścia.
- Dziękuję Andrzejku, Dziękuję Karolkuuu – powiedziała i odbierając prezent ich przytuliła.
- Siema – powiedział Karol i dał mi buziaka w policzek – Ślicznie wyglądasz – powiedział i puścił mi oczko
- Hej i dziękuję – powiedziałam i się wyszczerzyłam.
- Hej Księżniczko – powiedział Andrzej i pocałował mnie w usta. – Śliczna księżniczko – powiedział lustrując mnie od góry do dołu
- Hej Księciu – zaśmiałam się – Dziękuję – uśmiechnęłam się szeroko. Chwilę później przybył Fabian.
- Hej Paula – powiedział po złożeniu życzeń i przekazaniu prezentu Adze.
- Hej – powiedziałam, a on dał mi buziaka w policzek. Później przyjechali Krzysiek z Iwoną i Piotrek, ściskałam ich chyba z 20 minut, potem 3 przyjaciółki Agnieszki, No i 15 minut później przyszli Bartek z Aśką. Przywitali się ze wszystkimi po złożeniu życzeń. Bartek podszedł do mnie
- Hej – powiedział i dał mi buziaka w policzek ale znacznie za blisko ust był ten „policzek”
- Hej – uśmiechnęłam się.
- Hej Paula – powiedziała z oczami które jakby miały mnie przepraszać.
- Hej Aśka – pocałowałam ją energicznie w policzek – Jak tam się czujesz? – zapytałam i spojrzałam na jej brzuch. No ta to jest już 8 miesiąc…
- A dobrze – uśmiechnęła się lekko. – 8 miesiąc – powiedziała.
- Wiem, wiem – uśmiechnęłam się i siedliśmy na swoje miejsca. Po dwóch godzinach zaczęło się robić nudno. Jakoś źle się czułam jak Aśka mówiła wszystko o ciąży. Wzięłam telefon i zaczęłam przeglądać insta, a że Andrzej był koło mnie to oglądał ze mną. Potem rysowałam na szkicowniku w telefonie, a on co chwile pakował mi ręce w ekran. Co chwilę się uśmiechaliśmy. Nagle dostałam sms. Zobaczyłam nadawca BARTEK.
Możemy porozmawiać?
Siedział naprzeciwko mnie. Spojrzałam mu w oczy i pokręciłam głową na znak nie.

- Wiecie co no bo my to idziemy hmm jeszcze nie wiem gdzie, ale za godzinę będziemy ok.? – zapytał Andrzej i złapał mnie za rękę
- Spoko – powiedzieli razem uśmiechnięci Ziomek i Aga. Pociągnął mnie za rękę tak że aż wstałam i zaraz znalazłam się przy drzwiach. Ubrałam buty i kurtkę. Wyszliśmy i poszliśmy na spacer. W parku siedliśmy na ławce, ja o to poprosiłam
- Andrzeeej – zaczęłam ale mi przerwał
- Spróbujemy? – zapytał pewny siebie a ja się zaśmiałam
- Chciałam zapytać co jest między nami – uśmiechnęłam się
- Spróbujemy? – zapytał jeszcze raz.

środa, 11 czerwca 2014

67. Jeszcze dużo takich dni przed nami!

- Poyebało? – zapytałam
- Nie – zaśmiał się i pociągnął mnie za sobą. Nie wiem w jaki sposób, namówił mnie na to, że wsiadłam na to … to …. TO COŚ! Założyłam kamizelkę i wsiadłam na ten kajak. Wzięłam wiosło i on wsiadł za mną. – Tylko się nie wychylaj, bo wypadniemy – zaśmiał się
- A co z moim telefonem? – zapytałam przestraszona
- Najwyżej fundnę Ci nowy – wzruszył ramionami i się wyszczerzył.
- A moje wszystkie zdjęcia? – zapytałam ze smutną minką
- Myślisz, że dlaczego je dzisiaj oglądałem? – zapytał.
Zaczęliśmy płynąć, cały czas mnie rozśmieszał. Płynęliśmy już jakieś dwie i pół godziny. Zmęczyłam się i chciałam coś powiedzieć Wronce, więc odwróciłam się tak, że byłam twarzą do niego, przy czy bujałam tak łódką, ze zaraz byśmy wypadli.
- Andrzeeej – zaczęłam
- Słucham – uśmiechnął się
- Dziękuję Ci za wszystko – powiedziałam
- Czyli że za co? – zapytał zdziwiony
- No, bo gdyby nie Ty, to pewnie to, że minęło już jakieś 3 miechy od rozstania się z Kurkiem nie przeszkadzałoby mi w tym, że zalegałabym przed tabletem, colą i popcornem w pokoju – westchnęłam
- Nie ma za co – zaśmiał się i przesłał buziaka w powietrzu.
- Andrzej, chyba pada
- O kurwa – krzyknął i zaraz odbił do jakiegoś brzegu. Ale wtedy już byliśmy cali mokrzy. Cały czas się śmiałam. Nagle mocno zagrzmiało i się błysnęło.
- O boże – śmiałam się jak opętana
- Mam pomysł, tu niedaleko jest knajpka – powiedział i łapiąc mnie za rękę zaczął biec
- Andrzej wolniej, to że Ty masz takie wielkie nogi nie znaczy że ja mam – dyszałam i wtedy się zatrzymał a ja na niego wpadłam. Zaczęłam się śmiać. Chwilę później byliśmy już w knajpce. – Mały problem, kto nas stąd zabierze? – zapytałam
- Karol dzisiaj wraca od mamy, więc nas zabierze po drodze – powiedział i wykręcił numer. Pogadał chwilę i ustalił, że będzie po nas za dwie godziny, bo już wyjeżdża. 
- No to chwilę poczekamy – zaśmiałam się – A Ty – spojrzałam na niego, – Czemu taki przystojniak jest wolny? – zapytałam
- Skąd wiesz, że wolny – podniósł brew
- Gdybyś był zajęty nie spędzał byś tyle czasu z przyjaciółką – powiedziałam i wzięłam łyk kakao.
- No dobra, przejrzałaś mnie – powiedział i zabrał mi kubek, z którego upił trochę mojego kakao, potem mi je oddał. Westchnął – Więc, półtora roku temu, miałem dziewczynę z którą byłem już 4 lata. – przerwał
- I co było dalej? – podparłam się rękoma i się uśmiechnęłam lekko
- Miała wypadek, jechała samochodem, za tirem i za nią też jechał tir. On przed nią ostro wyhamował, ona zdąrzyła zrobić to samo, ale ten tir za nią już nie. Trafił w nią i – zaciął się. Mówiąc to cały czas patrzył w swoje ręce
- Andrzej – złapałam go za rękę leżącą na stole – Nie chcesz nie musisz mówić – powiedziałam
- I zgniótł jej samochód. Tak po prostu. – powiedział i po jego policzku poleciała łza
- Ej Andrzej. Przepraszam – powiedziałam i siadłam okok niego
- To nie Twoja wina – uśmiechnął się lekko i wytarł pojedynczą łzę. – Ja też straciłem osobę którą kocham nad życie – popatrzył mi w oczy – ale jak widzisz żyję dalej, nawet nie próbując zapomnieć, próbuję pamiętać ją w jak najlepszych Momentach – puścił mi oczko
- Dziękuję Ci – powiedziałam i się do niego przytuliłam.
- Przecież nie ma, za co – puścił mi oczko i pocałował w skroń.
Pogadaliśmy i pośmialiśmy się jeszcze półtorej godziny.
- Tak w ogóle – zaczęłam
- Co? – zapytał i się wyszczerzył
- Jak mogłam dać się namówić w połowie marca na kajaki? Jak ty w ogóle to załatwiłeś? – zapytałam
- To był mój wujek – zaśmiał się – ma wypożyczalnie kajaków, a jak dałaś się namówić? Wziąłem Cię na swój błysk w oku i ten wygląd – przeczesał włosy ręką.
- jasne jasne – powiedziałam i pokiwałam głową. Nagle usłyszeliśmy klakson samochodu
- Już chyba jest – zaśmiałam się
- Też tak myślę – powiedział i wyszliśmy – Masz bluzę, wyschła już a Ci będzie zimno – powiedział i położył mi ją na ramionach
- Dzięki – zaśmiałam się i wsiedliśmy do samochodu – Hej jestem Paula – podałam mu dłoń
- Karol – uśmiechnął się i ją uścisnął. Jakąś godzinę później byliśmy na miejscu. Wysiedliśmy obydwoje, a wcześniej podziękowałam Karolowi, a Andrzej kazał na siebie poczekać. Pociągnął mnie za rękę za drzewo. Popatrzyłam się z dziwną miną na niego
- Co Ty robisz? – zapytałam i popatrzyłam się mu w oczy. Tak troszkę lekko w nich utonęłam i zaczął przybliżać swoją twarz do mojej. Pocałował mnie a ja oddałam pocałunek. Wyszliśmy zza drzewa.
- Papa – uśmiechnęłam się
- Pa – powiedział
Weszłam do domu i krzycząc że jestem wleciałam do pokoju zamknęłam drzwi i walnęłam na łóżko
*** W TYM SAMYM CZASIE – PERSPEKTYWA ANDRZEJA***
Wsiadłem do samochodu i Karol na mnie patrzył jakąś minutę.
- Nic nie mów – powiedziałem, wyszczerzyłem się i zapiąłem pasy.
- Nic nie mówię – również wyszczerzył się i ruszył. Kilka minut później byliśmy pod moim domem
- Dzięki stary. Na razie – powiedziałem i wszedłem do domu. Wziąłem piwo, siadłem przed telewizorem i naskrobałem sms do Pauli.
Dziękuję Ci za dzisiaj, było bardzo fajnie. Myślę, że jeszcze dużo takich dni przed nami! ;* Kolorowych snów ;**
Chwilę później dostałem odpowiedź.
Ja również dziękuję Ci za dzisiaj i też chcę jeszcze dużo takich dni spędzonych z Tobą. Dobranoc ;*
Przeczytałem to i się uśmiechnąłem. Chyba czuję do niej coś takiego jak półtora roku do Kasi. Tylko Ciekawe, co ona czuje do mnie… Czy ten dzisiejszy pocałunek był przypadkowy, czy tego chciała? Cieszę się, że mnie nie odepchnęła, nie odrzuciła. Jest dla mnie bardzo ważna, nie chce jej stracić…


---------------
Jakieś zastrzeżenia co do opowiadania? Piszcie śmiało :)

wtorek, 10 czerwca 2014

66. Wrona kurde, daj mi spać.

- A no dobra – zaśmiałam się nerwowo – no to idź do niej – uśmiechnęłam się – a potem mi o niej opowiesz, bo nie wspominałeś – puściłam mu oczko i złapałam za piłkę. Stanęłam na 3metrze, podrzuciłam piłkę, wbiegłam pod siatkę i chciałam odbić, ale kiedy piłka do mnie leciała, nagle znikła. Odwróciłam się i spojrzałam na Andrzeja.
- Przecież wiesz, że żartowałem – powiedział i zrobił smutną minkę – Przytulasek? – zapytał i rozłożył ręce.
- Przytulasek – powiedziałam i również rozłożyłam ręce. Podeszłam do niego i nagle skręciłam i przytuliłam miśka. – Ale on świetny, taki wielki, jak Ty! – powiedziałam. No dobra taki wielki jak on to nie był, ale z 180 cm wysokości miał. Dziwie się gdzie on znalazł takiego Misiaka. Takieeeego wielkiego.
- Miło – powiedział i zrobił smutną minę – ranisz
- No dobra misiek, idź przytul Andrzeja! – powiedziałam i dałam Andrzejowi w ręce miśka.
- Bardzo śmieszne – powiedział i odstawiając gdzieś miśka mnie mocno przytulił.
- Ej bo mnie zgnieciesz! – wydusiłam z siebie.
Zebraliśmy wszystkie piłki i ówcześnie odstawiając wózek do kantorka wyszliśmy z Sali.
- Ten misiek to chyba zły pomysł – powiedział Andrzej drapiąc się w głowę
- Jak to? – zapytałam zdziwiona
- Bo teraz będziesz się zachwycać nim a nie mną – przeczesał włosy palcami z bezradności. Zaczełam się śmiać.
- Jak mnie odwieziesz do domu, odłożę go i możemy gdzieś iść – powiedziałam uśmiechając się.
- Przekonałaś mnie – powiedział i złapał mnie za rękę. Zaprowadził do samochodu. Gdy jechaliśmy zorientowałam się, że do szyi na wstążeczce dołączone jest Ciutkę większe pudełeczko. Odpakowałam to i zobaczyłam mój ulubiony zapach dzieciństwa. To znaczy moje ulubione perfumy gdy miałam jakieś 10 lat.
- O boże skąd wiedziałeś? – zapytałam ze śmiechem
- Mam swoje źródła – uśmiechnął się.
- Nie wnikam – powiedziałam i uniosłam ręce w górę. Zaśmialiśmy się. Odłożyliśmy miśka do domu i pojechaliśmy do kina na jakiś thriller. Nawet nie wiem jaki tytuł, ale był fajny film! Potem Andrzej odwiózł mnie do domu, pożegnaliśmy się i poszłam się uczyć, bo jutro sprawdzian z Historii.
I tak do Kwietnia spędzałam wolny czas, praktycznie cały czas w towarzystwie Andrzeja. Chodziłam na jego mecze, a on na moje, wyjechałam nawet dwa razy na zgrupowania kadry Polski Kadetek, trwały one po 3 dni - piątek, sobota, niedziela. 20 Marca, byłam razem ze Skrą w Zielonej Górze na pucharze Polski, w którym odpadliśmy już w półfinale, po porażce z Zaksą 2-3. Potem w finale zmagała się ona z Jastrzębskim, a że była na fali po podniesieniu się z wyniku 2-0 z nami to wygrali 3-1. Zunia jest w 5 miesiącu ciąży, czuje się bardzo dobrze. W tą sobotę , nie pojechałam do domu, ale Zunia miała przyjechać do mnie w niedziele. Miałam nadzieję sobie pospać, ale się nie udało. O godzinie 10 ktoś wpełzł do mojego pokoju i ściągnął ze mnie kołdrę
- Wrona kurde, daj mi spać – powiedziałam nawet nie patrząc, kto to.
- Chodź, chodź, mam niespodziankę – powiedział
- Andrzejku wiesz, że Cię bardzo kocham i uwielbiam Twoje niespodzianki, ale nie dzisiaj nie o tej porze – powiedziałam i przekręciłam się na drugi bok.
- Choooooooodź!! – zaczął mnie łaskotać
- Dobrze jejku – wstałam i zatrzasnęłam się w łazience. Po 20 minutach wyszłam z niej a on siedział na moim (pościelanym, mmm postarał się) łóżku i oglądał moje zdjęcia na Iphonie. – Nie pozwoliłam Ci Andrzeju – powiedziałam i weszłam do garderoby – JAK MAM SIĘ UBRAĆ? – krzyknęłam zza drzwi.

- Na luzie – krzyknął. Ubrałam się i wyszłam – O tak jak teraz jest najlepiej – podszedł do mnie i dał całusa w czoło.
Zjedliśmy jeszcze śniadanie i poszliśmy do jego samochodu. Po chwili byliśmy koło jakiejś rzeki
- Czy ty chcesz mnie zamordować, utapiając mnie w wodzie? – spojrzałam na niego lekko podenerwowana
- Spójrz tam – powiedział i pokazał mi palcem. Ujrzałam jakiegoś pana z dwoma kamizelkami kajakiem i wiosłami. 
-----------------------------
Jakiś taki krótki i nijaki :( Przepraszam :( Od dzisiaj, a tak właściwie od wczoraj zaczynamy maraton rozdziałów hahha :D To znaczy, dodaję rozdział codziennie, lecz nie wiem jak długo, ale myślę, że z tydzień do półtora napewno :D Chciałam Wam bardzo podziękować, jesteście naprawdę genialne, a jak wchodzę i widzę komentarze, to aż chce mi się dodawać nowy rozdział :') Dziękuję, dziękuję, dziękuję :* 

poniedziałek, 9 czerwca 2014

65. Nie mam pojęcia.

Obejrzałam się i ujrzałam Bartka. Spojrzałam na Andrzeja.
- Idź, nie wypada odmówić – powiedział cicho. Podałam rękę Bartkowi i wstałam. Poszłam z nim na parkiet. Zaczęliśmy tańczyć, nagle skończyła się piosenka i puścili wolną. Bartek objął mnie w pasie. Niechętnie położyłam ręce na jego ramionach.
- Teraz tak to będzie wyglądać? – zapytał
- A jak ma wyglądać? – odpowiedziałam pytaniem na  pytanie.
- Łączyło nas piękne uczucie, nie uważasz?
- Łączyło – lekko wzruszyłam ramionami
- Nie możemy się chociaż przyjaźnić? – podniósł brew
- Nie mam pojęcia – spuściłam wzrok.
- Ale dlaczego? – zapytał – Hmm?
- Dlatego, że nie będę mogła spojrzeć na Ciebie jak na przyjaciela, przytulić się do Ciebie po przyjacielsku, za każdym razem, będę przypominała sobie wspólne chwile, a potem będę cierpiała, bo Ty będziesz mieć rodzinę i tą rodziną nie będę ja – powiedziałam i ze łzami w oczach szybkim krokiem wyszłam na taras.

PERSPEKTYWA ANDRZEJA

Gadałem z Mariuszem i patrzyłem na nią jak tańczy z Bartkiem. Rozmawiali. Ciekaw jestem o czym. Ona go jeszcze kocha. Widać to w jej oczach. Gdy rozmawiam z nią, śmiejemy się, jest fajnie, ale w jej oczach ciągle widzę jakąś tęsknotę.
- Halo Andrzej, Andrzej słuchasz mnie? – Mariusz zaczął machać przed moimi oczami ręką.
- Y co, no tak tak – pokiwałem głową
- To o czym teraz rozmawialiśmy? – zapytał
- No yyyy nooo
- Dobra nie ważne – uśmiechnął się – Boże Ty ją tak bardzo kochasz..
- Co? Ja? Nieee to jest moja przyjaciółka – uśmiechnąłem się
- Ty wiesz, że jest inaczej, ja też wiem, że jest inaczej – puścił do mnie oczko.
- To jest moja przyjaciółka, uwierz – powiedziałem. Spojrzałem na nią jeszcze raz. Nagle stanęła, powiedziała coś i wyszła na taras. Wstałem przepraszając Mariusza, podszedłem do Bartka.
- Czy zawsze musisz robić tak, by płakała? – zapytałem
- Gówno Cię to obchodzi – powiedział
- Wiesz, obchodzi. Jest moją przyjaciółką i chcę, żeby była szczęśliwa i kiedy już jest, przychodzisz Ty i wszystko psujesz, tak przez moment, znów płacze i znów jest nieszczęśliwa – powiedziałem do niego i poszedłem na taras. Nie było jej. Spojrzałem w lewo i zobaczyłem ją na huśtawce. Siedziała do mnie tyłem. Podszedłem do niej i nałożyłem na jej ramiona moją marynarkę. Odwróciła się gwałtownie, a gdy zobaczyła, że to ja lekko się uśmiechnęła. Siadłem koło mnie. Pocałowałem ją w czoło i objąłem ręką. Przytuliła się do mnie.
- Uśmiechnij się – zaczepiłem ją palcem o nos, a ona się roześmiała.
- Dziękuję – pocałowała mnie w policzek
- Co zrobiłem, że zasłużyłem na buziaka? – zapytałem
- No bo kolejny raz wystarczy mi chwila spędzona z Tobą, żeby poprawił mi się humor, dziękuję jesteś świetny – powiedziała i się mocniej we mnie wtuliła. – Dobra koniec tego idziemy tańczyć – wstała energicznie i pociągnęła mnie za rękę. Poszliśmy tańczyć. Impreza skończyła się około 3. Zamówiliśmy taksówkę, z nami zabrali się jeszcze państwo Żygadło i pojechaliśmy do nich.
- Chodź Andrzej, przenocujesz u nas – powiedział Ziomek gdy byliśmy już pod ich domem.
- Dzięki – powiedziałem i wszedłem razem z nimi do środka.
- Chyba będziesz musiał zadowolić się miejscem na kanapie w salonie, bo nie mamy pokoju gościnnego – podrapał się w skroń Ziomek
- Spoko – uśmiechnąłem się
- Nie, nie, nie – wcięła się Paula – zadowoli się miejscem obok mnie – uśmiechnęła się – Jeżeli nie masz nic przeciwko – spojrzała na mnie
- Jasne, że nie mam – uśmiechnąłem się.
- No nie wiem, czy to dobry pomysł – powiedział Ziomek a Aga dźgnęła go w bok.
- Idźcie na górę – uśmiechnęła się Aga. Weszliśmy na górę, Paula dała mi ręcznik, nową szczoteczkę, żel i poszedłem do łazienki się odświeżyć.
PERSPEKTYWA PAULI.
Siadłam na łóżku i weszłam na TT. Gdy już wszystko przejrzałam weszłam na insta. Znów wszystko przejrzałam a on nadal siedzi w tej łazience. Położyłam się na łóżku i powoli zasypiałam. Wtedy Andrzej wyszedł i mogłam zająć łazienkę. Szybki prysznic, przebrałam się w pidżamę i wyszłam. Położyłam się koło Andrzeja
- Co robisz? – zapytałam i wepchnęłam mu głowę przez telefon.
- Nastawiam budzik – uśmiechnął się. – Jutro mam rano trening. A potem, chce mi się pojechać do Warszawy, masz ochotę pojechać ze mną? – zapytał
- Jasne – uśmiechnęłam się. – A co będziemy tam robić? – zapytałam.
- Centrum Kopernika, byłaś kiedyś? – zapytał
- Nie – pokręciłam głową – Czyli będziemy się edukować? – zapytałam
- Tobie się to przyda – powiedział.
- Spadaj – powiedziałam i odwróciłam się do niego plecami i przesunęłam się na sam koniec łóżka.
- Nie obrażaaaj się – powiedział smutnym głosikiem.
- Nie obraziłam się. – powiedziałam
- Jak nie? – zapytał
- No nie. – ucięłam krótko
- To chodź się przytul – powiedział
- Nie. – powiedziałam
- No widzisz?! Obraziłaś się – powiedział smutno.
- Nie, po prostu nie mam ochoty, na żadne przytulanie. – powiedziałam i poczułam jak jego ręka mnie oplatuje w talii i jak mnie przyciąga do siebie. – Andrzej – krzyknęłam i położyłam się na plecach.
- Nie denerwuj się – powiedział i mnie przytulił. Odpuściłam i poszłam spać.
Dwa dni później idę sobie do szkoły, naokoło kurde wszystkie pary idą za rękę uśmiechają się, całują… Wchodzę do szkoły to samo. Myślę, myślę i nic. Patrzę na kalendarz, 14 luty. AHA to wszystko wyjaśnia, kolejne walentynki które spędzam sama. Poszłam do szatni i przywitałam się z dziewczynami.
- To jak dziś spędzasz dzień? – zapytała Karola.
- Piłka do siatkówki, żelki, kola i telewizja, a Ty? – zapytałam z uśmiechem
- Z chłopakiem idziemy do kina – uśmiechnęła się
- Czy wszyscy tutaj mają chłopaka? – zapytałam, popatrzyły się na siebie.
- Tak – powiedziały zgodnie
- No nie! – krzyknęłam – tylko ja jestem taka brzydka – powiedziałam i się zasmuciłam.
- Po prostu masz za duże wymagania – powiedziała Ola i wszystkie się roześmiały.
- Nie prawda – powiedziałam stanowczo – Ja po prostu szukam miłego, sympatycznego, kochanego – zaczęłam wymieniać - kochającego, patrzącego na mnie z miłością, wysokiego i chociaż trochę przystojnego chłopaka z poczuciem humoru, przy którym czułabym się bezpiecznie. Najlepiej siatkarza. – skończyłam, a one wybuchły śmiechem.
- Nie można mieć wszystkiego na raz – uśmiechnęła się
Cały dzień w szkole i na treningach masakrycznie mi się przedłużał. Jakby ktoś tam na górze chciałby mi zrobić na złość, żebym patrzyła na te wszystkie pary, które się całują i przytulają i dają walentynki. Po szkole chciałam z kimś gdzieś iść, ale nie, każdy ma swoją drugą połóweczkę, więc idą albo do kina, albo na kręgle, albo na spacer, albo na coś tam. Ugh. Dzięki! Mówiłam już, że nie lubię walentynek? Nie? A to dziwne. Więc należy zapamiętać, Paulina Wiśniewska nie nawiedzi walentynek! Na nikogo nie mogłam liczyć, więc zostałam na Sali sobie poodbijać i potrenować sype, trener mi ogólnie pozwolił i nawet zostawił koszyk z 30-toma piłkami! A sam musiał wracać do swojej żony, bo dzisiaj to w końcu walentynki. No zaraz mnie szlak trafi. No ale ok, gram sobie gram, rozgrywam do trenażera, prawie każda piłka mi wpada do tego kółeczka. Nagle słyszę jakieś szuranie butów. Rozglądam się po Sali. Patrzę w prawo, nikogo nie ma, patrzę w lewo a tam jakiś wieeeelki misiek. Nagle z za miśka wyskakuje jakaś głowa. Gdy zobaczyłam kto to, zaczęłam się śmiać.
- Tooo… Zostaniesz moją przyjacielską walentynką? – zapytał, a ja śmiejąc się podeszłam do niego i go mooocno przytuliłam.
- Jasne, że tak debilu – powiedziałam i dałam mu buziaka w policzek. – To dla mnie? – zapytałam i wskazałam na miśka
- Tak w sumie, to, to, to – zaczął się jąkać – Tak w sumie to miało być dla mojej dziewczyny – podrapał się po głowie

piątek, 6 czerwca 2014

64. Czyli co, dzisiaj pijemy?

I Ujrzałam Andrzeja.
- To ty! – wbiłam palca w jego tors – wylałeś moją kawkę! Jak mogłeś! – zrobiłam smutną minkę.
- Przepraszam – też ją zrobił i wybuchnęliśmy śmiechem – nie za gorąco Ci? – zapytał
- Wiesz, jeszcze gdyby był śnieg.. Ale jak widzisz, pusto, ciepło i jesiennie! No heloooł jest 15 stopni! – rozłożyłam ręce
- Bywa – wzruszył ramionami – A gdzie lecisz? – zapytał
- Na zakupy – wyszczerzyłam się – A Ty? – zapytałam – Co robisz w Sosnowcu? – zapytałam
- Byłem w sklepie spożywczym, a tak ogólnie przyjechałem po Ziomka, stwierdził, że nie chce mu się kierować – powiedział
- No właśnie, przecież macie trening – powiedziałam i przeczesałam ręką włosy do tyłu. – Dobra, ej to weź zanieś do domu ten kubek ok.? – zapytałam i go mu wręczyłam
- Spoczi – powiedział i puścił mi oczko
- To do zobaczenia
- No papa – powiedział i poszedł do Ziomka, a ja do galerii. Po galerii chodziłam 4 godziny. Ogółem uzupełniłam moja i tak pełną garderobę kilkoma koszulkami, parą spodni, spódniczką, bluzą i trampkami. Obładowana torbami wróciłam do domu. Kiedy weszłam do domu, było tam kurde jakieś zgrupowanie siatkarzy. Każdy odwrócił głowę w stronę drzwi gdzie się znajdowałam i wybuchli jednym wielkim śmiechem.
- NO CO? – krzyknęłam poirytowana
- Ty to wszystko dzisiaj kupiłaś? – zrobił wielkie oczy Fabian
- No na to wygląda – powiedziałam i rozłożyłam ręce
- I Ty to wszystko uniosłaś tak daleko? – zapytał jeden, nawet nie wiem który.
- No tak? – powiedziałam zdenerwowana i poszłam z tym na górę.
- Nie denerwuj się! – krzyknął jeszcze Fabian.
Siadłam sobie na łóżku i wzięłam do ręki tableta. Zaczęłam pisać z kilkoma osobami na fejsie, Po jakiejś godzinie do mojego pokoju ktoś wparował. Podniosłam głowę i ujrzałam Andrzeja i Fabiana.
- Idziesz do nas? – zapytał Andrzej i siadł po mojej prawej stronie pakując mi głowę w ekran.
- No chodź do nas – powiedział Fabian i siadając po mojej lewej stronie również wpakował mi głowę przed tableta. – O Michał napisał!
- To ten z Resovii? – zapytał entuzjastycznie Andrzej.
- Ej wiecie, że ja będę grał w Resovii? – zapytał Fabian i się zasmucił
- Wiem – zmrużyłam oczy – już wiem, ale nie od Ciebie, bo Ty mi nie chciałeś przecież powiedzieć, bo po co…
- No przepraszam – zasmucił się
- Będę tęsknic – powiedziałam i walnęłam go poduszką w głowę
- Ja też – powiedział i mi oddał.
- Chodźcie ciołki – powiedział Andrzej i podając nam po ręce, podniósł nas i zeszliśmy na dół. Chwilę później byliśmy na dole. Spędziłam tam miłe popołudnie, a potem razem z chłopakami poszliśmy do kościoła. Tak był, jeden, wielki szum w kościele, bo jak ludzie zauważyli taką grupę siatkarzy, to byli w siódmym niebie. Po kościele każdy rozjechał się do siebie, a do mnie przyjechał Andrzej, bo tam był jego samochód. Gdy już miał wsiadać, przypomniało mu się coś.
- Paula, mam pytanie – uśmiechnął się i oparł o drzwi samochodu.
- Słucham Cię – wyszczerzyłam się
- Bo wiesz… - zaczął trochę niepewnie i przerwał, zastanawiając się nad czymś poważnie.
- Andrzej – uśmiechnęłam się – prosto z mostu – powiedziałam a on wziął głęboki wdech
- Za tydzień jest bal siatkarza, wszyscy będą z osobą towarzyszącą i ja też bym chciał, takie pytanie pójdziesz ze mną? – powiedział na jednym wydechu
- Z przyjemnością – powiedziałam i stając na palcach pocałowałam go w policzek.
- Serio? – zmarszczył brwi, a ja pokiwałam głową – to ja już wymyśliłem milion argumentów, dlaczego miałabyś ze mną iść.
- Po co argumenty? – zapytałam – Przyjaciołom się nie odmawia – uśmiechnęłam się
- Dziękuję – uśmiechnął się
- To ja dziękuję, że pomyślałeś o mnie, mogłeś zaprosić każdą dziewczynę, wybrałeś mnie – uśmiechnęłam się
- Nie ma za co – pocałował mnie z skroń – papa – powiedział i wsiadł do samochodu. Po chwili włączył się w ruch uliczny.
Weszłam do domu. Od razu Ziomek do mnie krzyknął:
- Paula jutro przyjeżdża Krzysiek, idziemy na obiad do restauracji, chcesz z nami?
- TAK TAK TAK! – krzyknęłam
- To jutro od razu po szkole – uśmiechnął się
- Dobrze – powiedziałam entuzjastycznie. Pogadałam z wujkiem jeszcze godzinę o wszystkim i o niczym, a potem poszłam na górę, pogadałam z mamą i Zunią (z którą coraz bardziej urywa mi się kontakt). Następnego dnia, wstałam, umyłam się, ubrałam i poszłam do szkoły. Po wszystkich lekcjach i treningu wyszłam i od razu skierowałam się do samochodu.
- Hej wujek – powiedziałam gdy weszłam. Ujrzałam tam wujka w jeansach i koszuli.
- Hej – uśmiechnął się lekko
- Czemu cioci nie ma? – zapytałam
- Też nie wiem – wzruszył ramionami – powiedziała, że coś jej wypadło – uśmiechnął się nikle.
- A no dobrze – uśmiechnęłam się
Dojechaliśmy na miejsce i zajęliśmy stolik w restauracji.
- W ogóle wujek, czemu tak oficjalnie, w restauracji? – zapytałam zdziwiona
- Wiesz… tak sobie zażyczył Krzysiek – uśmiechnął się. Po chwili przyszli i nasi towarzysze.
- Wujek! – powiedziałam entuzjastycznie i się do niego mooocno przytuliłam.
- Ej teraz to ja Cię nie lubie przytulać! – powiedział, a ja się zasmuciłam
- Czemu? – zapytałam
- Bo to nie komfortowe, jak jesteś wyższa odemnie w tym czymś – powiedział i wskazał na moje buty, a ja się zaśmiałam.
- Hej Paula – powiedziała Iwona
- Ciocia Iwona – uśmiechnęła się szeroko i ją uścisnęłam.
- Nie ma Agi? – zapytał Krzysiek
- Coś jej wypadło – puścił mu oczko.
- No dobra, to jako, że jesteście naszymi najlepszymi przyjaciółmi, chcemy Wam, a w tej sytuacji Tobie, ale w sumie też Wam, bo Paulinka jest moją ulubioną no tym, no ja jestem jej ulubionym wujkiem no właśnie – zaśmiał się - powiedzieć, że będziemy mieć kolejne dziecko – wyszczerzył zęby w uśmiechu Igła.
- Stary, no to gratulacje – uścisnęli się przyjaźnie, a potem przeszedł do Iwony
- Gratulacje wujek – uśmiechnęłam się i go przytuliłam
- Dzięki młoda – puścił mi oczko
- Gratulacje Ciociu – przytuliłam ją
-  dziękuję – Powiedziała.
Siedliśmy i zjedliśmy obiad w miłej atmosferze, cały czas się śmieliśmy i było ogólnie wesoło. Około 21 wróciliśmy z Ziomkiem do domu, wcześniej namawiając państwo Ignaczak na przenocowanie u nas, ale zgodnie stwierdzili, że wracają do domu, po z dziećmi została ich mama, a muszą być około północy, bo jedzie do pracy na bardzo rano.
Cały tydzień zleciał bardzo szybko i zanim się nie obejrzałam, już szłam z Andrzejem na bal siatkarza. Około 17 przyjechał po mnie Andrzej. Wyszłam na zewnątrz.
- Wow, ślicznie wyglądasz - Powiedział i dał mi buziaka w policzek.
- Dziękuję – uśmiechnęłam się i popatrzyłam na niego – Ty też niczego sobie – powiedziałam i poprawiłam mu lekko włosy – Tak, teraz o wiele lepiej – zaśmiałam się, a on razem ze mną.
- Wsiadaj – powiedział i otworzył mi drzwi do taksówki.
- Czyli co, dzisiaj pijemy – poruszałam brwiami
- Jak już to ja, Tobie nie wolno – pogroził mi palcem i puścił oczko.
Zaraz był na miejscu pasażera. Na miejsce dojechaliśmy 15 minut później. Weszliśmy do środka i już było dużo osób. Po 15 minutach trener poprosił o zajęcie miejsc. Gdy wszyscy siedli, okazało się, że nie ma Bartka. Trener zaczął przemawiać, i po 5 minutach wszedł Bartek, razem z Aśką trzymając się za rękę. Zabolało. Nie powiem.
Popatrzyłam na Andrzeja.
- Nie przejmuj się – uśmiechnął się i ścisnął moją rękę pod stołem. Dodał mi otuchy. Po przemówieniu, zaczęła się zabawa. Po chwili już na parkiecie były pierwsze pary. Siedzieliśmy z Andrzejem i gadaliśmy razem z Wlazłymi. Nagle przede mną ujrzałam rękę.

- Mogę prosić? 
------------------------------
Kto to, kto to? Zgadujcie! I piszcie czy ma się zgodzić zatańczyć, czy nie! :D
Od poniedziałku postaram się dodawać rozdziały codziennie. Jutro mam turniej, trzymać kciuki! :D Do następnego :*