Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

środa, 25 czerwca 2014

80. Dam radę.

Następnego dnia musiałam już iść do szkoły. We wtorek, oddałam już kule i zaczełam lekki trening, biegowy, żeby rozgrzać staw skokowy. W środę już grałam, ale nie skakałam do bloku, w czwartek już robiłam wszystko. W piątek był już mecz. Nie zaczynałam w podstawowym składzie. Andrzeja ani nikogo ode mnie nie było, bo mieli trening, jutro grają pierwszy mecz półfinałowy Mistrzostw Polski. My dzisiaj gramy o Mistrzostwo. Bardzo, bardzo, bardzo ważny mecz, a ja nie mogę wspomóc mojej drużyny w pierwszej szóstce, z powodu tej głupiej kostki. Rozgrzewka, przywitanie i zaczynamy. Pierwszy set w dupe 25-10. Serio do 10? I to tyle błędów własnych… Rozgrywająca czuje się widać bardzo nie pewnie… W drugim secie jest już 6-0 i trener bierze czas. Tłumaczy im, macha rękoma. Gdy już wchodzą na boisko, podchodzi do niego Aśka, mówi coś i wchodzi. Pierwszy punkt jest! Potem zagrywa Aśka i as! Nareszcie coś się ruszyło! Trener przywołał mnie ręką do siebie.
- Masz – powiedział i dał mi tabliczkę z numerem 11, z którym gra rozgrywająca. – Widać, bez Ciebie nie damy rady, ale czy Ty dasz rade? – zapytał.
- Dam radę – powiedziałam i zdjęłam bluzę. Stanęłam przed linią 3 metra i weszłam na boisko, zmieniając tym samym Marlenę. Aśka nadal serwowała i doprowadziła do wyniku 5:6 dla naszych przeciwniczek. Dobra zaczyna się granie! Przyjęcie i druga linia, Aśka zdobywa punkt. Na zagrywkę środkowa, bije flota, przyjmują na drugą stronę, wchodzę pod siatę, dostaję dokładnie piłkę od Libero i gram przesuniętą krótką. Ola bije w 4 metr. Przybijam z nią piątkę i gramy dalej. Po 15 minutach Jest wynik 16:10 dla nas. Dostaję piłkę i leje z drugiej, zacisnęłam pięść i głośno krzyknęłam gdy piłka wleciała w boisko. Po chwili było już 24:14 i weszłam na zagrywkę, posyłając asa. Kolejny set poszedł również gładko zaledwie do 18. W trzecim secie gramy już na przewagi jest po 28. Wchodzę pod siatkę, a na zagrywkę idzie atakująca. Zagrywa mocno, tak, że piłka przechodzi na naszą stronę w około 3 metr. Dogrywa idealnie Libero i leje z drugiej piłki, po raz drugi w dzisiejszym meczu i punkt!!! Mówiłam już kiedyś, że jestem leworęczna? Nie? No to, jestem leworęczna, więc łatwiej mi kiwać i lać z drugiej piłki. Znów zacisnęłam pięść i zbiegłam się do środka. Kolejna zagrywka naszej atakującej, idealne przyjęcie, rozgrywająca gubi naszą środkową posyłając piłkę na swój lewy atak, czyli nasz prawy, gdzie jestem ja, zastawiam prostą i w ostatnim momencie przekręcam ręce do skosu. Czuje, że zablokowałam, ale nie wiem czy było pole czy był aut. Stoję patrząc na sędziego, który pokazuje pole. Klękam i zakrywając ręką buzię daje upust  emocją i po moich policzkach lecą łzy. Łzy szczęścia. Dziewczyny podają mi rękę, chwytam ją i chwilę później stoję już na nogach przytulając się do Aśki. Podnosi mnie do góry, a ja zawieszam się na niej ciągle płacząc. Idziemy podziękować za grę. Idę na końcu. Każda dziewczyna z przeciwnej drużyny podając mi rękę uśmiecha się do mnie, niektóre nawet przez łzy ale uśmiechają się. Gdy już z każdą dziewczyną sobie podziękowałam, zaczęłam przybijać sobie piątki z dziewczynami, jak to bywa po meczach. Potem sędziowie kazali nam ustawić się na 9 metrze, by wywołali mvp meczu. Stanęliśmy i usłyszałam swoje nazwisko. Nadal zalana łzami szczęścia wyszłam, odebrałam nagrodę, zrobiłam zdjęcie z prezydentem Sosnowca, który mi to wręczał i podeszłam do dziewczyn przybić piątkę. Moja fryzura (czytaj mój ład artystyczny, który znajdował się po tym meczu na mojej głowie) została jeszcze bardziej potargana i zniszczona przez dziewczyny. Potem siadłyśmy na podłodze i śmiejąc się i wygłupiając zaczęłyśmy prowadzić rozgrzewkę końcową. Na dekorację musiałyśmy czekać jeszcze na o 3 miejsce. Odruchowo spojrzałam na trybuny, chociaż nie wiem po co. Błądzę wzrokiem po trybunach i naglę widzę Andrzeja, patrzę widzę Ziomka, patrzę widzę całą Skrę razem z trenerem! Ale jak to? Podeszłam do nich.
- Gratulacje – powiedział Andrzej i mnie pocałował.
- Dziękuję, ale co Wy tu robicie? – zapytałam.
- To była nasza połowa treningu – uśmiechnął się trener Nawrocki.
- Przecież Wy macie jutro mecz! Półfinałowy! – krzyknęłam.
- Ależ wiemy, trening był, ale tutaj był drugi trening – uśmiechnął się a ja pokręciłam głową. – Można się już rozejść! – krzyknął.
- Ok. – powiedzieli wszyscy i siedzieli. Przekręciłam oczami.
- Tak Was to zachwyca? – zapytałam.
- Wiesz jak Ty zajebiście grałaś? – zapytał Ziomek.
- Nagraliśmy wszystko – dodał Fabian.
- Te dwie gały co z drugiej piepsznęłaś były genialne – dopowiedział Karol.
- Albo ten blok! – powiedział Bartek. Oooo odezwał się!
- Po prostu byłaś genialna – podsumował Andrzej i łapiąc mnie za podbródek, schylił się i namiętnie pocałował mnie w usta. Uśmiechnęłam się do niego.
- Dziękuję wszystkim – powiedziałam i pocałowałam każdego w policzek. – Idę do dziewczyn – powiedziałam – muszę z nimi poświetować – puściłam im oczko i odeszłam. Tzn chciałam odejść, ale zawołał mnie Ziomek. – No co tam? – zapytałam.
- Boli Cię noga – zmrużył oczy.
- Nieee – przeciągnęłam końcówkę.
- Paulina, kulejesz – powiedział poważnie.
- Dobra, okej, boli, wezmę lód przyłożę i będzie ok. – wywróciłam oczami i odeszłam. Poszłam do szatni i kazałam komuś przynieść mi łód. Siadłam na podłodze i zdjęłam buta. Zdjęłam skarpetkę i stabilizator i nagle patrze a tam taaaaakaaa bania.
- O kurwa – przeklnęłam i nagle wszystkie się koło mnie zebrali.
Kazały mi tu czekać i poszły po trenera. Po chwili przyszedł trener, trener Skry i przy okazji cała Skra.
- Wynocha mi stąd – powiedział trener Skry.
- Ja zostanę – powiedział Andrzej.
- Nie – powiedział Ziomek – ja zostanę – zmrużył na mnie oczy. Wszedł a reszta wyszła. – Mówiłem – pokręcił głową.
- Oj wujek – powiedziałam wywracając oczami.
- Chcesz się wyleczyć i grać dalej, czy grać teraz z jakieś 2 miesiące i koniec z graniem? – zapytał , nic nie powiedziałam. – Chcesz?
- Dobra, jejku wyleczę się, ile mam nie grać? – zapytałam trenera który razem z Panem Nowrockim zajmowali się moja nogą.
- Teraz, około miesiąc – powiedział.
- Ile? – krzyknęłam.
- Dobrze mówię? – zapytał Nowrockiego.
- Tak – pokiwał głową.
- No to kurde zajebiście – westchnęłam.
- Paulina! – krzyknął Ziomek. Wywróciłam oczami.
- Ziomek, weź Paulinę, nasz fizjoterapeuta jeszcze jest w Energii.Zobaczy co i jak z nogą i da jej kule – powiedział.
- Chodź – powiedział Ziomek i wystawił do mnie rękę.
- Dam sobie rade – powiedziałam i wstałam sama. – Dziękuję za owinięcie nogi, czy co tam panowie mi robili – uśmiechnęłam się szeroko.
- Nie ma za co – powiedzieli na raz. Uśmiechnęłam się.
- Będę trenerze gdzieś tak za godzinę – powiedziałam.
- Dobrze – kiwnął głową. Uśmiechnęłam się i wyszłam kulejąc.
- Pomogę Ci – powiedział wujek i chciał mnie wziąć na barana.
- Poradzę sobie – powiedziałam i go minęłam.
- Paulina – krzyknął – nie strój fochów!
- Nie mam żadnego focha – powiedziałam i podeszłam do Andrzeja, który stał przed drzwiami. Przytuliłam się do niego. Pokiwaliśmy się chwilę z boku na bok śmiejąc się. Podniosłam głowę, dalej go przytulając i oparłam brodę o jego tors.
- Zawieziesz mnie do fizjoterapeuty waszego? – zapytałam i zrobiłam smutną minkę.
- Jasne – puścił mi oczko – Wskakuj – powiedział i wskazał na swoje plecy. Wykonałam jego polecenie i już mieliśmy wychodzić kiedy zaczepił nas Ziomek.
- Będziesz się na mnie obrażać? – zapytał.
- Nie wujek, nie będę. Za dużo Ci zawdzięczam, żeby się na Ciebie obrażać, wiem że chcesz dobrze – uśmiechnęłam się, odwzajemnił mój gest i wyszliśmy. Andrzej zawiózł mnie do fizjoterapeuty, on kazał mi przychodzić do niego codziennie o 19, kiedy chłopaki mają treningi. Na jakiś masaż stopy? A bo ja wiem.. Powiedział, że tylko skręcona. To chyba dobrze… Dostałam taki świetny stabilizator i powracam do kul na tydzień! Jak ja się cieszeeee… Czujecie tą ironię prawda? Po 40 minutach u fizjoterapeuty Andrzej przywiózł mnie znów na halę, tam już nie było siatkarzy, czekał tylko Ziomek i Fabian.
- I jak? – zapytał Ziomek.
- Kaleka znów wróciła do kuuuul – zaczął się śmiać ze mnie Fabian.
- A weź spadaj – wywróciłam oczami – Nie ładnie tak źle życzyć koleżance – zmarszczyłam brwi.
- Oj nie gniewaj się – podszedł do mnie i przytulił.
- Tak, tak, tak – pokiwaliśmy się chwilę w prawo, no i w lewo też, tak na zmianę.
- Idź się przebierać – powiedział Andrzej – na dekorację – uśmiechnął się – Nie zapomnij kul! Ja opowiem Łukaszowi o co chodzi z Twoją nogą – powiedział.
- No dobra – powiedziałam i poszłam do szatni. Przebrałam się w strój i łapiąc za kule wyszłam na dekorację. A że jestem kapitanem, więc stałam za podium jako pierwsza. Ten co mówi przez mikrofon, spiker to się chyba nazywa, nie wiem dokładnie, powiedział kto zajął czwarte miejsce, kto trzecie, kto drugie i przystała kolej na nas.
- A Mistrzem Polski Kadetek zostaje miejscowy zespół z Sosnowca!!! – i wtedy łapiąc się za ręce weszłyśmy na podium ciesząc się jak szalone. Pan prezydent Sosnowca wręczył mi (że kapitan) puchar i podniosłam go do góry. Podałam koleżanką i zostałam udekorowana złotym medalem. Potem przyszedł czas na nagrody indywidualne. Najlepsza Libero została dziewczyna od nas, najlepszą atakującą dziewczyna z miejsca drugiego, najlepszą rozgrywającą również dziewczyna z drugiego, najlepszą atakującą została Aśka, najlepszą przyjmującą została dziewczyna z trzeciego.
- A Mvp zostaje Paulina Wiśniewska!! – krzyknął. Rozległy się brawa. Uśmiechnięta o kulach zeszłam z podium i podeszłam do niego. – Co się stało? – zapytał i wskazał na kule
- Miałam kontuzję i nie do końca ją wyleczyłam – skrzywiłam się lekko.
- Paulina, jak widać jest o kulach, miała kontuzję, a grała cały mecz i to na takim wysokim poziomie, życzymy Ci zdrowia i żebyś wyleczyła się do zgrupowania Kadetek – powiedział przez mikrofon i uśmiechnął się;. Znów rozległy się brawa a ja dostałam statuetkę i jakąś średniej wielkości reklamówkę. Podziękowałam i udałam się na miejsce. Po chwili się wszystko skończyło. Podeszłam do Andrzeja i się do niego przytuliłam.
- Podwójne gratulacje – zaśmiał się i mnie namiętnie pocałował.

wtorek, 24 czerwca 2014

79. Ej taka sprawa.

Westchnęliśmy.
- To może przejdziemy trochę dalej? – zapytał jeden z chłopców. Spojrzałam na Andrzeja, który był trochę zdenerwowany.
- Jak widzicie jestem tu z dziewczyną, nie uśmiecha mi się stać przed kościołem pół godziny i rozdawać autografy, też mam swoje życie prywatne – odpowiedział i się lekko uśmiechnął
- Pff… Co to jest za dziewczyna.? Wybrałeś sobie małolatę, a możesz mieć każdą – odezwała się jedna z dziewczyn. No ok. Miała rację.
- Tak wybrałem małolatę – uśmiechnął się do mnie – najśliczniejszą, najcudowniejszą, najwspanialszą, najlepszą, najmądrzejszą małolatę pod słońcem – w tym momencie mnie pocałował – i nie zamienił bym jej na żadną inną dziewczynę, czy nawet modelkę, a teraz przepraszam, razem z moją księżniczką jedziemy do domu – powiedział i podeszliśmy do samochodu. Otworzył mi drzwi, wsiadłam, wziął ode mnie kule i rzucił na tylnie siedzenie. Obszedł samochód i ruszyliśmy. Gdy jechał co chwilę na niego zerkałam i się uśmiechałam.
- No co? – zapytał w końcu.
- No nic – wzruszyłam ramionami – słodki jesteś – powiedziałam a on się wyszczerzył. Do domu jechaliśmy 4 i pół godziny. Gdy już byliśmy na miejscu, wysiadł, obszedł samochód, wyciągnął kule.
- Dałabym radę sama – pokazałam mu język, a on kazał mi wejść na swoje plecy.
- W to nie wątpię – powiedział i zaniósł mnie do domu, postawił w korytarzu, dał kulę i poszedł zamknąć bramę i samochód. Gdy przyszedł ja już byłam w łazience i się myłam. Gdy stałam przy umywalce wpakował mi się do łazienki.
- Panu nic się nie pomyliło? – zapytałam wycierając twarz ręcznikiem i widząc go w lustrze.
- Nie – powiedział i objął mnie w pasie. Przytulił się do moich pleców.
- Na pewno? – zapytałam i się odwróciłam przodem do niego.
- Na sto procent – powiedział i mnie pocałował.
- Musisz jeszcze chwilę poczekać – powiedziałam i pokazałam mu szczoteczkę do zębów.
- Oki – powiedział i oparł się o szafkę.
- Będziesz się tak patrzył? – podniosłam brew a on pokiwał głową.
- Okeej.
Gdy już umyłam zęby, ubrana w majtki i koszulkę wyszłam z łazienki udostępniając mu ją. Siadłam w salonie na kanapie opierając się o jej bok i oglądałam telewizję. Po 15 minutach przyszedł.
- pokaż tą Twoją nóżkę skarbie – powiedział i siadł tak, że moje stopy powędrowały za lewą jego stronę. Zdjął mi skarpetkę – eee nie jest źle, bardzo spuchnięta nie jest – powiedział i wstał. Przyszedł minutę później z woreczkiem lodowym i siadł dokładnie tak samo, po czym przyłożył mi go do nogi. Takie zimne, że aż podskoczyłam.
- Zimne! – krzyknęłam
- i dobrze – uśmiechnął się – chcesz zagrać w piątek? – zapytał z podniesioną brwią. Przekręciłam oczami.
- no chce – powiedziałam
- to siedź cicho – powiedział i mnie pocałował
- Ty mnie uciszasz? – zapytałam oburzona
- Tak – powiedział
- Dobra! Sam chciałeś! Już się do Ciebie nie odezwę do końca życia! – powiedziałam i przekręciłam głowę na prawo.
- Ej, taka sprawa. Na ślubie powiesz tak czy napiszesz na kartce? – zapytał, a ja zaczęłam się śmiać.
- Oooo. Jejku jak ja Cię kocham – powiedziałam i przysuwając się do niego go pocałowałam a potem przytuliłam się do jego torsu.
- To dobrze – zaśmiał się i pocałował mnie w czoło – bo ja Cebie mocniej – objął mnie ręką.
- Idę ubrać bluzę, bo chłodno – powiedziałam i dokuśtykałam do garderoby. Ubrałam bluzę i wyszłam.
- To jest moja bluza – powiedział i podszedł do mnie
- Ale mi jest w niej ładniej – oznajmiłam – a w dodatku to jest moja ulubiona – powiedziałam i nasze usta się zaczęły zbliżać. Nagle rozdzwonił się jego telefon. Karol. Wziął na głośnik.
- Halo?
- Siema staryyy
- Siema
- Mogę wpaść?
- Jasne – powiedział Andrzej i się rozłączył. 3 sekundy później zadzwonił dzwonek do drzwi, a my wybuchliśmy głośnym śmiechem.
- Ja pójdę – powiedziałam
- taaa, pójdziesz – zaśmiał się a ja doczłapałam się do drzwi i otworzyłam je.
- wejdź – powiedziałam śmiejąc się i odwróciłam się idąc do salonu. Obejrzałam się za siebie, a on stoi jak stał. – no chodź! Dziewczyny w majtkach i bluzie nie widziałeś? – zapytałam a on się ocknął. Pokręcił głową z uśmiechem i wszedł także na kulach.
- Nie po prostu ładne masz nogi – puścił mi oczko
- A dziękuję, dziękuję, ćwiczyło się – zaśmiałam się i weszliśmy do salonu.
- Boże jakie kaleki, obydwoje na kulach Jezu – westchnął Andrzej
- Oj tam! – powiedzieliśmy w tym samym czasie i zaczęliśmy się śmiać. Siedliśmy na kanapie, włączyliśmy ps3.
- Kto gra? – zapytałam włączając fifę.
- Zagraj z Karolem, będzie pojedynek kalek – powiedział i pokazał nam język
- Dobra dobra! – przekręciłam oczami
- A tak serio muszę skończyć przykładać Ci lód – pocałował mnie w skroń, wziął lód i przyłożył do mojej nogi.
- Tacy słodcy – powiedział Karol i wziął do ręki pada, nastawiając pojedynek. Ostatecznie skończył się remisem 3:3. A tak właśnie obstawiał Andrzej.
- Ej ja idę spać – powiedziałam gdy na zegarku dostrzegłam 1 w nocy.
- Oj przepraszam – zmieszał się Karol – zasiedziałem się, będę się zbierał
- Przestań Karol – zaśmiałam się – jesteś zawsze mile widziany , posiedzcie sobie, potem masz cały pokój gościnny do dyspozycji – powiedziałam i puściłam mu oczko
- Dzięki – powiedział
- Nie ma za co – uśmiechnęłam się – Dobranoc – powiedziałam i podeszłam do Karola dając mu buziaka w policzek, potem podeszłam do Andrzeja i również dałam mu buziaka w policzek.
- Ejej! – złapał mnie za rękę – ja zasłużyłem na więcej – wskazał na lód, a ja go pocałowałam w usta.
- Dobranoc – powtórzyłam i poszłam do sypialni. Położyłam się, ale nie mogłam usnąć, chciało mi się pić. Wstałam i jakoś tak udało mi się cicho przejść do kuchni, tak że mnie nie widzieli, bo siedzieli tyłem do wejścia. Słyszałam jak rozmawiają.
- Czemu Ty zawsze masz takie szczęście do dziewczyn? – mówił Karol
- Sam nie wiem… może dlatego, że nie biorę pierwszej lepszej – pokazał mu język Andrzej
- Oj wiesz, że tamto to
- Tam wiem – przerwał mu śmiechem.
- No jejku! I że ona ma niby tylko 17 lat. – zaśmiał się Karol
- I jeszcze taka śliczna nie?
- Noo.. I jeszcze nie jest dziecinna, no popatrz, nie znajdziesz dużo dziewczyn w jej wieku, które zdecydowały by się wyjechać za marzeniami, a teraz kurde mieszkać z chłopakiem, jeszcze ma takie poczucie humoru i wgl można z nią porozmawiać.. Taka wygadana… No ehhh takiej to ja nigdy nie znajdę – załamał się Karol.
- A najlepsze jest to, że jest sto razy dojrzalsza niż jakakolwiek dziewczyna od niej starsza. No popatrz, widziała, jak jej chłopak całuje się z inną, mimo to, mu wybaczyła, albo na urodzinach Agi, przecież która inna dziewczyna, przywitałaby się normalnie z lalusią która rozbiła jej związek i jeszcze zapytała jak się czuje.. Jeszcze tak bardzo zasłaniała swój ból tym takim na pozór szczerym uśmiechem.. Cieszę się, że mam przy sobie taki skarb – powiedział Andrzej
- A Ty tylko ją skrzywdź czy coś, to Ci nogi z dupy powyrywam – powiedział ze śmiechem Karol
- Gdzież bym śmiał – uniósł ręce do góry mój chłopak.
Zastanawiałam się czy powiedzieć im, że jestem za nimi i wszystko słyszę, gdy analizowałam wszystkie za i przeciw upadła mi butelka, która mnie wydała, a oni aż podskoczyli ze strachu i obejrzeli się w tył.
- Co Ty tutaj robisz? – zaczął się śmiać Andrzej
- Przyszłam bo mi się pić chciało, ale teraz ogólnie słuchałam tych pochwał więc możecie kontynuować, nie zwracajcie na mnie uwagi – zawtórowałam Andrzejowi
- No i ma zajebiste nogi, trzeba przyznać – powiedział z uznaniem rozbawiony Karol.

- Lecę spać, dobranoc – powiedziałam i poszłam do pokoju. Położyłam się i znów nie mogłam zasnąć. Gdy już byłam blisko krainy Morfeusza, poczułam jak Andrzej obejmuje mnie ręką i przytula się do moich pleców. Uśmiechnęłam się i usnęłam.
-----------
Pierwszy od dłuższego czasu rozdział, który skończył się normalnie hahah :D
Dziękuję Wam za wszystkie miłe słowa i komentarze :* 

poniedziałek, 23 czerwca 2014

78. Dobra, na dzisiaj koniec.

Polecieli tam, a ja jakoś dokuśtykałam na kulach i zobaczyłam Karola zwijającego się z bólu.
- Co się stało? – zapytałam gdy dałam radę podejść do Andrzeja.
- Boże Paulina, miałaś czekać, tam w gabinecie – powiedział i spojrzał na mnie z wyrzutem.
- Co się stało? – zapytałam ponownie.
- To samo co Tobie – powiedział  - Paulina – spojrzał na mnie ze złością.
- No już kurde siadam – powiedziałam i chciałam iść, ale jeszcze dodałam – Ale żebym siadła to musze tam dojść – powiedziałam.
- Już stój – powiedział i mnie objął.
- DOBRA NA DZISIAJ KONIEC! – krzyknął trener i każdy poszedł do szatni. Pokuśtykałam do Karola.
- No to co Karolku? – zapytałam – Witaj w klubie?
- Nie pocieszasz – pokręcił głową i poszedł z fizjoterapeutą do jego gabinetu. Chwilę później fizjoterapeuta wrócił się po mnie i powiedział.
- chodź dokończymy smarować nogę – i razem z nim poszłam do gabinetu. Teraz siedziałam obok Karola. Karol miał nogę w lodzie, ja miałam smarowaną i bandażowaną. Potem dał mi maść i powiedział jak co robić, podziękowałam, a on zajął się Karolem. Wyszłam i wpadłam automatycznie na Andrzeja, zachwiałam się i już prawie mnie bolał ten upadek, gdy zawisłam w powietrzu i zostałam przyciągnięta do góry przez Andrzeja.
- Przepraszam – powiedział i mnie pocałował.
- To teraz wracamy do domu – powiedziałam i jakoś wskoczyłam mu na plecy. A on zaczął się śmiać.
- Taki szofer teraz ze mnie będzie? – zapytał.
- Nono się wie – powiedziałam i poszliśmy.
- Wiesz, będę musiał przyjechać po Karola jak przyjdziemy – powiedział.
- Dobrze – powiedziałam i chwilę później Andrzej odstawił mnie do domu, a sam pojechał po Karola. Po 20 minutach przybył z Karolem i ps3.
- Teraz mam dwie kaleki w domu i ps3. Paulina szykuj się na robienie obiadów przez tydzień – powiedział i podłączył sprzęt a ja po 5 minutach skojarzyłam, że chodzi o zakład.
- No to uruchamiaj fifę i siadaj – powiedziałam gdy ps3 było podłączone.
- Ok. – powiedział siadł koło mnie i zaczęliśmy grać. Do pierwszej połowy było 1:1. W drugiej połowie też, a w ostatniej akcji kto strzelił? No kto? No Paulinka!!
- Bum bum bam! – krzyknęłam i klasnęłam w ręce
- Ona Cię ograła! – krzyknął Karol
- Robisz obiadki – wytknęłam mu język
- I tak bym robił, kaleko – pokręcił głową
- Wygrałam wygrałam wygrałam oł yea – zaczęłam machać rękoma i kręcić głową a oni się ze mnie śmiali.
- Przegrywanie z Tobą to sama przyjemność – powiedział i obejmując ręką, pocałował mnie w czubek głowy.
- Ooooo – powiedział Karol – Rzygam Tęczą! – zatkał oczy ręką
- To sobie kogoś znajdź – wzruszyłam ramionami.
- Dawaj mi teraz Andrzej tego pada, zaraz zobaczysz mistrza w akcji! – wypiął się dumnie i zaczęłam z nim pojedynek.
Graliśmy tak do późna, Karol nocował u nas, w pokoju gościnnym. Następnego dnia wstałam około 12. Czyli Andrzej już godzinę jest na treningu. Ubrałam się wygodnie i poruszając się na kulach poszłam do kuchni.
- O hej Karol – uśmiechnęłam się.
- Siadaj, już śniadanie prawie zrobione – powiedział i odwzajemnił gest.
- Oki, dzięki – zaśmiałam się i siadłam. Zjedliśmy razem śniadanie, a pół godziny później przyjechał Andrzej.
- Hej skarbie – powiedział i mnie pocałował – Siema stary – przybił sztamę z Karolem.
- Siemka – powiedzieliśmy na raz.
Posiedzieliśmy chwilę, a potem Andrzej odwiózł Karola do domu, bo ten musiał coś zrobić. W tym czasie siadłam sobie w salonie i wzięłam do ręki Ipada. Napatoczyła mi się strona Nike.com. Zaczęłam przeglądać buty damskie i wybrałam sobie buty do biegania. Andrzej wszedł i siadł obok mnie, biorąc laptopa. Zaczął przeglądać buty męskie. Ja też.
- Szukasz czegoś konkretnego? – zapytał.
- Chce jakieś nowe buty do siatki – powiedziałam.
- Kolejne? – popatrzył na mnie.
- Tak – wyszczerzyłam się – A Ty?
- Też – powiedział.
Po 10 minutach zapytał.
- Wybrałaś?
- Tak, a Ty? – zapytałam.
- Też – puścił mi oczko.
- Pokaż – zaśmiałam się.
- Ty Pierwsza – odwzajemnił gest.
- Na Ry – powiedziałam.
- Ok. – zgodził się i odliczyliśmy trzy czte ry i pokazaliśmy swoje wybrane buty.
- Ej te są moje! – krzyknęłam ze śmiechem.
- Nie! One są męskie! – również krzyknął ze śmiechem.
- No to co! Są moje, ja zamawiam!.
I zaczęliśmy się kłócić, kto zamawia te buty. W końcu stwierdziliśmy, że będziemy mieć takie same i zamówiliśmy dwie pary tych butów, ja rozmiar 42.5, on rozmiar 45.5. I moje buty do biegania w rozmiarze 42. Potem Andrzej zebrał się na trening. Po treningu przyjechał z Karolem i znów spędziliśmy razem miły wieczór.
Cały tydzień zrobiłam sobie wolne od szkoły. Jeździłam z Andrzejem i Karolem na treningi, po to, by pójść do fizjoterapeuty i by moja noga (i Karola też w sumie) była maltretowana przez niego. W sobotę pojechaliśmy do Torunia i się tam przenocowaliśmy. W niedzielę, poszliśmy do kościoła na godzinę 17. Weszliśmy do kościoła. Stanęliśmy sobie gdzieś na końcu, bo nie było miejsca siedzącego.
- Ustoisz? – zapytał mnie Andrzej pochylając się i wskazując na kule.
- dam radę te 45 minut – uśmiechnęłam się szeroko. Stanęłam sobie przed nim, żeby jakby coś to mnie łapał. W połowie mszy, jedna dziewczyna obejrzała się w tył i zobaczyła Andrzeja, a z wrażenia, aż zamknęła buzię ręką. Powiedziała kolejnej i tak oto ta wieść poleciała po kościele, a potem już co chwilę ktoś się odwracał i na niego patrzył. Andrzej położył ręce na mojej talii i schylił się. Szepnął mi do ucha.
- Czuje się obserwowany.
A ja na te słowa szeroko się uśmiechnęłam. Po mszy z racji tego, że staliśmy na końcu, wyszliśmy pierwsi. Stanęłam przodem do niego i spletliśmy nasze ręce ze sobą. Stanęłam na palcach zdrowej nogi i byłam już bliżej jego twarzy kiedy powiedziałam:
- Byłeś ciekawszy niż masz – i się uśmiechnęłam, co on też zrobił i tak uśmiechnięci zbliżyliśmy swoje twarze i złączyliśmy w pocałunku. Nagle jedna kula spadła na podłogę. Andrzej ją podniósł i zobaczyliśmy stado młodzieży dookoła nas. Andrzej podrapał się po głowie.
- Można autograf? – zapytał jeden chłopak.
- I zdjęcie? – dodała jedna dziewczyna.
- tu? – spojrzał na nich poirytowany Andrzej.
- Przed kościołem? – dodałam.
- Ty to się nie odzywaj! – krzyknął ktoś z końca tego oblężenia. Westchnęliśmy.
--------------------
Przepraszam Was bardzo, że przerwałam ten maraton, ale wczoraj, choć bardzo chciałam, to nie udało mi się wejść na komputer. Nie było mnie w domu praktycznie cały dzień, a jak przyjechałam to nie dość, że była północ to byłam strasznie zmęczona. Ale maraton rozdziałów część 2 zaczynamy! :D 

sobota, 21 czerwca 2014

77. Kule to nie moje przeznaczenie.

Andrzej zlękł się i mnie podniósł a ja się śmiałam
- Kule to nie moje przeznaczenie – odparłam
- To dobrze – pokręcił głową trener.
- Dobra już wiem jak – powiedziałam i zrobiłam jednego „kroka” – Widzisz, umiem! – prawie krzyknęłam z zadowolenia a wszyscy się zaśmiali.
- No dobra to lecimy – powiedział Andrzej, a ja pożegnałam się z dziewczynami i trenerem i „poszłam” razem z Andrzejem do domu. Pół godziny później leżałam sobie w ślicznym salonie i oglądałam mecz Zaksy z Jastrzębiem. Andrzej przyniósł mi kakao.
- To co od dzisiaj przez jakieś dwa tygodnie, będę twoim służącym – zapytał z uśmiechem.
- A ja będę Twoją księżniczką przez całe dwa tygodnie – przeciągnęłam się.
- Moją księżniczką to będziesz przez całe życie – powiedział i mnie pocałował.
- O jak słodko – powiedziałam i się wyszczerzyłam.
- Tak bardzo jak Ty? – zapytał a ja zaczęłam się śmiać.
- Bardziej Wrona, bardziej – uśmiechnęłam się.
- Skarbie lecę na trening – powiedział gdy spojrzał na zegarek.
- Ja chce z Tobą – powiedziałam
- Okeeej – podrapał się po głowie.
- Dam rade – uśmiechnęłam się, wzięłam w ręce kule i poszłam na przedpokój, siadłam na podłodze, ubrałam air maxa na nogę, założyłam płaszczyk i szalik i czekałam na niego w wyjściu, po chwili przyszedł z torbą założył buty i kurtkę, pocałował mnie z zaskoczenia i wyszliśmy. Andrzej kierował się do samochodu.
- A Ty misiek gdzie? – zapytałam.
- No do samochodu – powiedział.
- Nie nie nie! Idziemy na pieszo, 5 minut i jesteśmy – powiedziałam. – No dawaj.
- Ok. – powiedział i podszedł do mnie. Kucnął – no wskakuj – powiedział a ja zaczęłam się śmiać
- No chyba wariat – zaśmiałam się
- Albo tak, albo samochodem – powiedział
- No dobra – wywróciłam oczami i weszłam mu na ramiona. Wstał a ja się przestraszyłam, że zaraz spadnę – O kurwa – powiedziałam i od razu się złapałam za usta – Kurde – poprawiłam się
- Co? – zapytał
- Wysoko – powiedziałam przerażona
- Nie upuszczę Cię, nie bój się – powiedział i wziął ode mnie kule. Po 5 minutach byliśmy na miejscu.
- Dziękuję – powiedziałam i nachyliłam się przez jego głowę i go pocałowałam.
- Nie ma za co – powiedział i kucnął, a ja z niego zeszłam i złapałam za kule.
- O boże – podleciał do mnie Ziomek – Co się stało? – zapytał
- Mała sprzeczka mojej nogi z piłką, gdy spadałam z ataku – skrzywiłam się
- No to pięknie – powiedział – Na ile? – zapytał
- A ja wiem – wzruszyłam ramionami – jakieś 2 tygodnie – skrzywiłam się
- No to pięknie – westchnął.
- Oooo – podszedł do mnie Fabian – Co się stało? – zrobił słodką smutną minkę
- Mała sprzeczka mojej nogi z piłką, gdy spadałam z ataku – powtórzyłam
- Ooo – powiedział i mnie przytulił. – 2 Tygodnie? – zapytał
- Tak – pokiwałam głową i wszyscy weszliśmy do środka. Inni poszli do szatni, a Andrzej na chwilę został ze mną.
- Wiesz dlaczego nie lubię gdy przytula Cię inny facet? – zapytał
- Nie wiem – wzruszyłam ramionami
- Bo wtedy na kilka sekund trzyma w swoich ramionach moje szczęście – powiedział, pocałował mnie w czoło i poszedł do szatni, a ja weszłam na salę. Zobaczył mnie trener Nawrocki.
- Co się stało? – zapytał gdy byłam już koło niego – Siądź sobie – przysunął mi krzesełko.
- Dziękuję – uśmiechnęłam się – Małe zetknięcie się piłki z moją nogą gdy spadałam z ataku… - powiedziałam a on się skrzywił.
- To nie dobrze – powiedział – chodź zaprowadzę Cię do naszego fizjoterapeuty, obejrzy kostkę i nie ma nie! – zaprowadził mnie do fizjoterapeuty, gdzie siedziałam pół godziny, a on oglądał i robił coś z kostką.
- Źle to wygląda – powiedział a ja się przestraszyłam – Nie spoko, spoko, będziesz grała, za jakieś 3 tygodnie – powiedział
- 3 tygodnie? – zapytałam z przerażeniem
- Niestety – odparł – Chcesz, możemy popracować dzisiaj jakąś godzinkę z tą kostką, żeby tak nie puchła i nie bolała – powiedział
- Jasne – odparłam. Zaczęliśmy małe rozruszanie kostki, potem masował mi ją. Strasznie bolało.
- Ał. – syknęłam.
- Przepraszam, ale musi trochę poboleć. – skrzywił się.
- Co się dokładnie stało? – zapytałam.
- Nie wiem czy czasem torebka stawowa Ci nie poszła. – skrzywił się, przestraszyłam się bardzo.
- Co to oznacza? – zapytałam.
- Ale ja jeszcze nie wiem. Jeżeli będzie Ci bardzo puchła to przyjdź do mnie. Tylko nie przestrasz się, jak trochę spuchnie, wtedy się nic nie dzieję, bo to normalne, przy skręceniu stawu skokowego, ale jak już nie będziesz mogła w buta włożyć, to od razu do mnie.
- Ale będę grała tak? – zapytał, nie powiem wstrząśnięta.

- Tak, nie martw się, nie jest to poważna kontuzja. – kiwnął głową.
- Marcin, chodź szybko. – przybiegł Ziomek.
- Co się stało? – zapytał.
- Chodź nie gadaj! – powiedział.

piątek, 20 czerwca 2014

76. Taka sytuacja.

Typowałabym albo Kurka, albo Wronę. W rezultacie dostał Wrona. Tak Andrzej! Szczęśliwy po podziękowaniu za grę podleciał do mnie i mocno pocałował.
- Gratulacje! – pocałowałam go słodko, a on uśmiechnięty podbiegł do reszty chłopaków.
Około 22 byliśmy w domu. Poszłam się umyć, a gdy wróciłam on siedział na komputerze. Kiedy chciałam spojrzeć powiedział.
- Już kończę – i zamknął klapkę. Tylko co on ukrywa? Weszłam jeszcze na chwilę na fejsa. O nowy post Andrzeja. Składanka trzech zdjęć w siatce w podziale pionowym. Pierwsze zdjęcie to fotografia na którym całuję go po jego wygranym meczu a między nami stoi barierka. Na drugim na moim meczu przyjmuję piłkę, a na trzecim to on całuje mnie po moim wygranym meczu. A komentarz: „Moja mała siatkareczka :*”. Uśmiechnęłam się i strzeliłam go z palców w głowę.
- Debil – podsumowałam i się do niego przytuliłam
- Moja siatkareczka – pocałował mnie w głowę
- Lubię być Twoja – zaśmiałam się i spojrzałam na niego, a on w odpowiedzi pocałował mnie w usta. Zgasił lampkę. – Już widzę te wszystkie zazdrosne hotki, które wypisują pod zdjęciem komentarze, jaka to ja jestem brzydka – zaśmiałam się
- Piękna – powiedział – Niech mówią co chcą, jesteś piękna – powiedział i mnie mocniej przytulił. Momentalnie zasnęłam. Wstałam o 7 i poszłam zrobić śniadanie. Gdy już zrobiłam, poszłam do pokoju. Spał, chciałam go tak słodko obudzić. Pocałowałam go. Nie ruszył się. Pocałowałam go drugi raz. Śpi dalej? Spróbowałam jeszcze raz, a wtedy oddał pocałunek i łapiąc mnie za boki przewrócił tak, że leżałam koło niego, cały czas mnie całował, nagle znalazłam się pod nim. Oderwałam się od niego. I powiedziałam praktycznie w jego usta.
- A chciałam Ci taki słodki poranek urządzić, a Ty od razu taki napalony – wyszczerzyłam się i jeszcze bardziej zbliżyłam do niego.
- Kocham Cię – powiedział i dał mi buziaka, a potem przekręcił się tak że leżał koło mnie.
- Wiem ja Ciebie też – powiedziałam i wstałam – choć na śniadanie – powiedziałam i dałam mu rękę, którą złapał, ale zamiast ja pomóc mu wstać, to on pomógł mi się położyć. Leżałam teraz tak na nim i się na niego patrzyłam kręcąc głową.
- Debil – skwitowałam
- Ej – powiedział ze smutną minką – już drugi raz na mnie tak mówisz! – wywrócił oczami
- Nie wywracaj tak tymi oczkami, bo robisz to za często – powiedziałam i sprzedałam mu słodkiego buziaka.
- No dobra, przeszło mi – wyszczerzył się, a ja z niego wstałam. Dałam mu rękę i tym razem obydwoje poszliśmy do kuchni. Zjedliśmy śniadanie, a potem odwiózł mnie do szkoły. W szkole podeszłam do dziewczyn z drugiej i chciałam się z nimi przywitać, ale były jakieś szorstkie
- Coś się stało? – zapytałam
- Nie, powiedz swojemu chłopakowi, żeby dodał jeszcze 1289392 Twoich zdjęć, może będziesz jeszcze bardziej sławna – powiedziała Ola
- Ale kurde o co Wam chodzi? – zapytałam
- Nie o nic – powiedziała druga Ola i odeszły.
Poszłam do Aśki i siadłam z nią na schodach.
- O co chodzi dziewczyną? – zapytałam
- Nie martw się, przejdzie im – powiedziała – zazdrość bierze -  dodała
- Oby to tylko to – powiedziałam i wywróciłam oczami – i oby im przeszło – powiedziałam i nagle podeszła Karolina i się ze mną przywitała całusem w policzek
- Hej Paula – uśmiechnęła się – Sorki za dziewczyny, słyszałam co zrobiły, przejdzie im, zazdrosne są obydwie Ole i tyle – powiedziała i siadła obok nas. Pogadaliśmy i zadzwonił dzwonek. Poszliśmy do swoich klas i tak minęła mi reszta lekcji. Po lekcjach trening. Rozgrzewka, a potem ćwiczenia. Gdy atakowałam, opadając skoczyłam na piłkę, która potoczyła się pod moją stopę. Nagle poczułam ogromny ból w stawie skokowym i upadłam wijąc się z bólu. Podlecieli do mnie wszyscy, razem z trenerem. Dziewczyny przeniosły mnie poza boisko i zaczęli coś robić z moją nogą. Włożyli mi ją potem w lód i było już trochę lepiej. Potem nasmarowali mi ją i zabandażowali. Gdy podniosłam głowę, ogarnęłam, że trenerowi pomaga Andrzej. Gdy go zobaczyłam lekko się do niego uśmiechnęłam, a on z troską w oczach, zapytał:
- Mniej boli?
Pokiwałam głową.
- Dasz radę stanąć na tą nogę? – zapytał trener
- Zaraz zobaczę, pomóżcie mi wstać – powiedziałam, a oni to uczynili. Stanęłam na tej nodze i poczułam cholerny ból, automatycznie podskoczyłam na drugiej nodze i po moim policzku poleciała łza bólu.
- Choć pomogę Ci dojść do szatni, przebierzesz się – powiedział Andrzej i objął mnie ręką wokół talii. Chciałam założyć rękę na jego szyi ale nie dosięgałam. Spojrzałam na niego rozbawiona, a on zaśmiał się i wziął mnie na ręce. Zaniósł do szatni, posadził na ławce i sam siadł obok, patrząc się na mnie.
- Mam się przebrać rozumiem? – zapytałam
- Tak – powiedział i się wyszczerzył.
- Okej – powiedziałam i zdjęłam koszulkę. Stanęłam na jednej nodze i podniosłam bluzę.

- Kocham Twój brzuch – powiedział i popatrzył na niego ze zdziwieniem
- No wiem – zaśmiałam się i założyłam bluzę. Potem ubrałam spodnie i dałam Andrzejowi moją torbę i plecak. A sama podpierając się o niego skakałam na jednej nodze. Gdy wyszłam trener do mnie podszedł.
- Załatwiłem Ci kule – powiedział i mi je podarował
- Och dziękuję za ten cudowny prezent – zdumiłam się
- Nawet w takiej sytuacji żartujesz? – zapytał rozbawiony
- Taka sytuacja – powiedziałam i wzięłam od niego kule. No dobra nie umiem na nich chodzić. Ale spróbować można. Wzięłam rękami kule dalej i przeskoczyłam. Chwila i leże jak długa na ziemi.
--------------------
Tak, wiem, zawaliłam z tym rozdziałem, jest kompletnie bez sensu, przepraszam :(
Nie nudzi Was to opowiadanie? :(

czwartek, 19 czerwca 2014

75. Ładnie razem wyglądacie.

- O nie, przepraszam – powiedziałam zawstydzona i wstałam.
- Nie no co Ty, siadaj – uśmiechnął się
- Nie niech pan siądzie – odparłam
- Mam pomysł – powiedział i dosunął krzesełko - teraz będzie dwóch trenerów – uśmiechnął się do mnie, a ja odwzajemniłam gest i siadłam na jedno z krzeseł.
- Dziewczyna Bartka? – zapytał
- Eeeem Andrzeja – zaśmiałam się
- Jak to? – zdziwił się – przecież to Bartek cały czas się na Ciebie patrzy i jakieś 4 miesiące temu go z Tobą widziałem.
- 4 miesiące.. To było tak dawno – zaśmiałam się
- A rozumiem, a to czemu, jak bym mógł zapytać, się rozstaliście? – jejku jaki on dociekliwy..
- Bo przyszła jego była i powiedziała, że jest z nim w ciąży? – spojrzałam na mojego towarzysza, a on się zmieszał.
- Przepraszam.
- Nie ma za co – zaśmiałam się.
- Poprowadzisz dzisiaj trening? – zapytał.
- Co? – zaczęłam się śmiać – ja? – zmarszczyłam brwi.
- No Ty Ty – puścił mi oczko.
- Mogą pograć lekki meczyk, mogę być sędzią – powiedziałam.
- W której części hali? – zapytał – Dla Resoviaków czy naszych?
- Skra! – powiedziałam radośnie.
- No wspaniałą dziewczynę sobie Andrzej wybrał – puścił mi oczko a ja się wyszczerzyłam. Po godzinnej rozgrzewce i ćwiczeniach na doskonalenie przyjęcia, rozpoczął się mecz, a ja jak prawdziwa sędzina stanęłam na swoim stanowisku. Grał pierwszy skład na rezerwowych. Piłka dla drugiego składu. Serw na Bartka, który przyjął w punkt, rozegranie Ziomala do Andrzeja i punkt dla pierwszego składu. Serwuje Bartek, z drugiej strony wyprowadzony atak, przez lewe skrzydło, a mianowicie Antigę i podbity przez Wlazłego. Gwizdnęłam, błąd dotknięcia siatki (nie myślcie sobie, że nie było, dotknął Andrzej! Dotknął!)
- Ejejej! – krzyknęli Wrona i Wlazły i podeszli do mnie. Zagwizdałam i pokazałam ręką, żeby odeszli ode mnie. Andrzej się zaśmiał i pokręcił głową. Zagrywka, przyjęcie Tuia, Ziomek do Wlazłego. Aut. Gwizdnęłam i pokazałam aut.
- No przecież po palcach było! – krzyknął Kurek.
- Właśnie – poparł go Ziomek. Pokazywałam punkt dla tamtego zespołu cały czas. Zrezygnowali, ustali na moją decyzję. Następna piłka. Serwuje Fabian, perfekcyjne przyjęcie Zatorskiego, perfekcyjna wystawa do Wlazłego, a ten uderza antenka, blok, aut. Zagwizdałam punkt dla składu Fabiana. Tamci zgodzili się z moją decyzją, ale Wlazły znów miał jakieś problemy.
- Był blok, antenka! - krzyknął Wlazły, a cały ich skład go poparł.
- Nie. Proszę odejść, bo zaraz będzie żółta kartka.
- A teraz poprosimy Paulinko bez wygłupów – uśmiechnął się Wlazły.
- No dobra, ale to była antenka, blok, aut! Naprawdę! – powiedziałam.
- Tak skarbie, czekaj zaraz Ci załatwię okulary – krzyknął Wrona i się uśmiechnął do mnie. Zmrużyłam oczy i popatrzyłam na niego z gniewem – Dobra dobra już nic nie mówię! – uniósł ręce, a wszyscy się zaśmiali. Oprócz Bartka. A temu znowu co? No później nie byłam już taka surowa dla nich. Ale gwizdnęłam z cztery podwójne, ale też dwie w drugim składzie. O 15 byliśmy w domu, a Igła i Pit przyjechali do nas.
- Czyli powiadacie, że mieszkacie razem? – poruszał brwiami Igła
- Taka sytuacja – powiedziałam.
- Zajmuje ¾ garderoby – jęknął Wrona, a chłopaki się zaśmiali.
- Jak Ci przeszkadzam to było powiedzieć, najwyżej pójdę do internatu – wywróciłam oczami
- Prędzej zamienię pokój gościnny w jedną wielką garderobę, jak Cię stąd wypuszczę – powiedział i objął mnie od tyłu całując w czubek głowy. Uległam.
- Dobra wiem, że mnie kochasz – zaśmiałam się
- Ooo jak słodko – powiedzieli chórkiem resoviacy.
- Właśnie, więc Piotrek spowiadaj się – powiedziałam i podparłam się o boki.
- No bo – zaczął.
- No bo spotkał sobie Olę, która jest bardzo fajna, lubimy ją wszyscy no i są razem tadaaaam – wciął się Igła, a ja zmrużyłam oczy i na niego spojrzałam zabijającym wzrokiem. – Ups miał mówić Piotrek – zaśmiał się nerwowo.
- Jak tam pozatym u Was?
- A no treningi, dom, Ola, treningi, dom, Ola. – odparł Piotrek.
- A czasem dom i Ola się pokrywają. – zaśmiał się Igła, za co dostał od zawstydzonego Piotrka.
- No co? A to Ty myślisz, że u nich się ie pokrywają? – zapytał Igła i wskazał na nas.
- Mieszkamy w jednym domu, więc muszą się pokrywać. – zironizowałam.
- Tylko mieszkacie? – zapytał Igła.
- Przecież ja z nim nie mam nic wspólnego, jesteśmy tylko współlokatorami. – prychnęłam.
- I macie jednen pokój i jedno podwójne łóżko. Jedną kołdrę, jedno prześcieradło..
- Ale za to dwie poduszki! – wtrąciłam się i wszyscy się zaśmieli. Poczułam jak Andrzej się przytula do moich pleców.
- Ładnie razem wyglądacie. – stwierdził Nowakowski.
- A dziękujemy. – wyszczerzył się Andrzej.
- W ogóle to co na to Kowal, że jesteście u Skry? – zapytałam.
- On nie wie – wymamrotali.
- Co? – zapytałam.
- No nie wie, myśli, że jesteśmy razem ze wszystkimi Resoviakami – powiedział Igła
- Boże chcecie być bezklubowi? – zapytałam (tak głupie, ale no jak powiedzieć, bezrobotni?) – Sio mi stąd! – krzyknęłam – No już! – zagoniłam ich do wyjścia.
- Choć Piotrek wychodzimy, nie chcą nas tutaj – powiedział Igła i z uśmiechem wyszli. Gdy wyszli, Andrzej rzucił we mnie koszulką.
- łap! – krzyknął już wtedy kiedy znajdowała się ona na mojej głowie.
- Dobry masz zapłon. – wywróciłam oczami i spojrzałam na koszulkę.
- I nie waż się przyjść w jakiejś innej. – pogroził mi palcem.
- A czemu nie? Ziomka koszulkę mam, więc hop w nią i cacy. – wyszczerzyłam się, a on spojrzał na mnie spod byka.
- Ziomka? – zapytał i zaczął się do mnie zbliżać. Szłam do tyłu, do tąd, aż nie poczułam za sobą ściany.
- Ziomka. – powiedziałam pewnie i się uśmiechnęłam.
- A nie Andrzeja czasem?
- Nie. – pokręciłam głową.
- Na pewno? – zaczał mnie łaskotać.
- Dobra już Andrzej stop! Założę tą Twoją koszulkę! – mówiłam przez śmiech.
- Grzeczna dziewczynka. – powiedział i mnie pocałował.
- Nie lubię Cie. – fuknęłam.
- Wiem, ja Ciebie też nie. – uśmiechnął się i wyszedł do kuchni.
Półtora godziny później  byliśmy już na hali. Jest 17, a o 18 grają. Andrzej się poszedł przebierać. Weszłam na przepustce na miejsce dla rodzin i dziewczyn chłopków i przywitałam się z Ciocią Agnieszką, Agnieszką Wlazły i jej dzieciakami.
- Ładną masz koszulkę – zaśmiała się Wlazły.
- Wy też – wyszczerzyłam się.
Chwilę później weszli chłopcy i na trybunach rozległy się brawa. Koło nas przysiadły się jeszcze dziewczyny innych zawodników. Chłopcy podbiegli do swoich dziewczyn. Andrzej podbiegł do mnie.
- Powodzenia – powiedziałam uśmiechnięta
- Dziękuję – wyszczerzył się i mnie pocałował. Poszli się rozgrzewać. Chwilę później weszli Resoviacy. Po 20 minutach zaczął się mecz. Pierwszy set dla Resovii. Drugi dla nas. Trzeci dla Sovi. Czwarty dla nas. Zaczął się Tie break. Nasza zagrywka. Serwuje Kurek i punkt bezpośrednio z zagrywki. Kolejna zagrywka, przyjmuje Igła, piłka do Konarskiego i ten kończy. Zagrywa Tichaczek, przyjmuje dokładnie Zator, przesunięta krótka z Andrzejem, i ten wbija gwoździa w 2 metr. Trybuny szaleją. Zagrywa Wrona. Przyjmuje Veres, Tichaczek na środek do Nowakowskiego i teraz ten wbija gwoździa w 3 metr. Jest 2-2. Przyjęcie i rozegranie na pajpa do Kurka. Punkt! 3-2. Zagrywa Wlazły. I As! 4-2! Zagrywa kolejny raz, całkowicie zmienił kierunek, kolejny as! 5-2.! Zagrywa kolejny raz i piłka po taśmie przetoczyła się na drugą stronę. As! 6-2.Czas dla trenera Kowala. Wchodzimy znów na boisko. Kolejna zagrywka Wlazłego, a z przechodzącej kończy Karol!. 7-2. Wlazły Zepsuł. 7-3. Serwuje Nowakowski. Przyjęcie, rozegranie Ziomka do Wlazłego, który kończy! 8-3. Zmiana stron. Serwuje Tuia. Świetne przyjęcie Igły i atak Lotmana. 8-4. Psuje Lotman! 9-4. Kłos na zagrywce. Ostry flot na Veresa i z przechodzącej kończy Wrona! 10-4. Przyjęcie Igły i zablokowana przesunięta krótka z Kosokiem przez pojedynczy blok Wrony. Kibice szaleją.! 11-4. Kłos w aut. 11-5. Serwuje Konarski, przyjmuje Kurek i do niego piłka na lewy atak. Jest punkt! 12-5. Serwuje Ziomek. Aut. 12-6. Serw Kosoka, przyjmuje Winiar i krótka z Wroną. 13-6.! Jeszcze tylko 2! Kurek na zagrywkę iiiiii aaas!! 14-6! OSTATNI!!!! Kurek lżej po skosie, przyjmuje Lotman i do niego posyła piłkę Fabian. Podwójny blok Wrony i Winiara!! Jest punkt! Tak! Wygraliśmy! Nareszcie wygraliśmy z Resovią! Jeszcze trzeba wybrać Mvp. 

środa, 18 czerwca 2014

74. A to nowa pani trener?

Poszłam do łazienki w której wzięłam prysznic i się naszykowałam. Poszłam do garderoby z której wyszedł Andrzej. Gdy się już przebrałam, zaczęłam pakować torbę. W tym momencie przyszedł Wronka, myjąc zęby i złapał za byle jaką koszulkę. Uśmiechnął się i dał mi buziaka w policzek brudząc mnie tym samym pastą. Zaśmiałam się i rzuciłam w niego nakolannikiem który akurat trzymałam w ręku. Odwrócił się, wziął go i wrzucił jak profesjonalny koszykarz nim do torby „za trzy”. Zaczęłam mu bić brawa a on się ukłonił dwa razy i poszedł z powrotem do łazienki. Kiedy się spakowałam, rzuciłam torbę na przedpokój, poszłam na śniadanie, naszykowałam kanapki i chwilę potem obok mojej torby na przedpokoju, Andrzej rzucił swoją i zjawił się koło mnie. Zjedliśmy śniadanie i pojechaliśmy na salę.
- O której masz rozruch przed meczem? – zapytałam
- O 12 – powiedział i mnie pocałował w czoło.
- O to akurat zdążysz, jeżeli wygramy 3-0 – zaśmiałam się
- Co jest oczywiste – schylił się nade mną i łapiąc za podbródek lekko mnie pocałował.
- Ej ej! Miśki! Nie miziać mi się tu! – krzyknął ktoś nad nami.
- Wujek! – krzyknęłam i go przytuliłam.
- Aż tak bardzo się stęskniłaś? – zaśmiał się.
- Sie wie! – powiedziałam i łapiąc każdego za jedną rękę. Zaprowadziłam ich za bandy na miejsca dla „vipów”, a sama poszłam do szatni. Przebrałam się i weszłyśmy na salę się rozgrzewać. W połowie meczu (który gładko wygrałyśmy 3-0) przyszedł Igła. Po meczu podeszłam do Andrzeja i przez bandy, stając na palcach, pocałowałam go, wszystko to uwiecznił Igła ze swoją lustrzanką. Po meczu, przebrałam się szybko i pożegnałam z dziewczynami. Podeszłam do chłopaków i tyłem wskoczyłam na plecy Igły, a Wrona przechwycił moją torbę. Przed wyjściem minęliśmy dziewczyny, które dzisiaj z nami przegrały. Patrzyły na mnie z dziwnymi minami.
- Siema dziewczyny – powiedziałam i się uśmiechnęłam
- No pa! – powiedziały i odwróciły się do swojego trenera.
- Widzicie nie macie się co przejmować, ona nie jest sama z siebie taka dobra, jak się ma takie towarzystwo, to pewnie miała od nich lekcje, więc głowy do góry – usłyszałam jeszcze za sobą. Chyba Igła też to usłyszał.
- Dziewczynki nie słuchajcie trenera, trener majaczy. Paula jest taka dobra, ze swojej ciężkiej pracy – uśmiechnął się a one mu grzecznie przytaknęły.
- To dowidzenia! – Krzyknęłam i popatrzyłam na ich trenera, który odwrócił wzrok i poszliśmy. – To teraz na trening! – krzyknęłam i pobiegliśmy (to znaczy Igła pobiegł, a ja na nim) do samochodu. Zeszłam z jego pleców. – Dziękuję panu, za tą podwózkę – powiedziałam i podałam mu rękę.
- Nie ma za co – odparł i pocałował moją dłoń, a chwilę później wybuchliśmy śmiechem.
- Andrzej! – krzyknęłam
- Słucham Cię? – zapytał stając obok mnie.
- Nie zagraliśmy w fife! Przypomniało mi się!
- Pójdziemy do Karola, Karol ma fife – powiedział i się wyszczerzył.
Pojechaliśmy na ich wspólny trening (tj Resovi i Skry). Przed halą byliśmy pierwsi. Stanęłam koło Andrzeja i gadaliśmy kiedy stoczymy fifowy pojedynek.
- Ale i tak ze mną nie wygrasz kotku – powiedział, gdy przyjechał Igła na parking.
- Nie nie nie! To Ty ze mną nie wygrasz – powiedziałam i się wyszczerzyłam a on w tym momencie mnie pocałował.
- Wszystko uwiecznione! – krzyknął Igła, oglądając zdjęcie na swojej lustrzanie a my się zaśmialiśmy. Weszliśmy do środka i Wrona skierował się z chłopakami do szatni a ja weszłam na sale. Nie było nikogo więc wzięłam piłkę i zaczęłam odbijać nad sobą.
- Jeszcze Ci się nie znudziło? – usłyszałam za sobą, odwróciłam się i zobaczyłam Piotrka.
- Piotrek! – krzyknęłam i rzuciłam się mu na szyję.
- No siema – zaśmiał się
- Jak tam? – zapytałam
- A no coraz lepiej – uśmiechnął się
- To dobrze – odwzajemniłam gest
- A jak u Ciebie? – zapytał
- A no wiesz, do przodu – zaśmiałam się

- Słyszałem o akcji z Bartku – zaczął
- Tak, tak, mniejsza z tym – powiedziałam i się lekko uśmiechnęłam
- Szkoda, byliście ładną parą – powiedział
- Kto był ładną parą? – zapytał Wrona, który przed chwilą pojawił się na Sali i podchodząc do mnie, przytulił mnie od tyłu.
- Że wy ten? – zapytał zdziwiony Pit
- Że my co? – zapytałam zdezorientowana. Lubiłam go wkręcać.
- No że Wy ten teges – zmieszał się
- Ale co? – zapytałam dziwnie się na niego patrząc.
- Noooo – zaciął się – noooo – a my wybuchliśmy śmiechem
- No ten głupek jest teraz ze mną – powiedziałam i poczułam usta Wrony na moim policzku
- To gratulacje – klasnął w ręce Pit a my się wyszczerzyliśmy.
- Spadam na trybuny – powiedziałam, ale nie mogłam pójść, bo Andrzej złapał mnie za rękę. Odwróciłam się do niego, a on pokazał palcem na swój policzek. Stanęłam na palcach i dałam mu buziaka, tylko, w ostatniej chwili przekręcił twarz i ten policzek zamienił się w usta.
- Rzygam tęczą – powiedział Pit
- Poczekaj, aż przyjedzie Ola na mecz, wtedy wszyscy inni będą rzygać tęczą – powiedział Igła przechodząc obok nas.
- Piotrek! Musisz mi wszystko powiedzieć! – krzyknęłam na niego.
- Dobrze, dobrze po treningu – pokręcił głową. Poszłam na krzesełko dla trenera, bo go jeszcze tam nie było, a nie chciało mi się iść na trybuny. Patrzyłam na chłopców. Nagle nad sobą usłyszałam głos trenera Skry.
- A to nowa pani trener? – zaśmiał się.
---------------
Przepraszam, że krótki :(
Jak tam oceny wystawione? Chodzicie jeszcze do szkoły?
Ja ostatni raz w szkole byłam we Wtorek (10 czerwca) :D