Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

wtorek, 17 czerwca 2014

73. A ja mogę przyjść?

- To chyba będę musiała chodzić przez tydzień do maka
- Myślisz że źle gotuje? – zapytał
- Jeszcze nigdy nie jadłam to co ugotowałeś, ale wiesz, gotowanie zostaw kobietom – powiedziałam i poruszałam brwiami.
- Kooolaaaacjaaa! – krzyknęła mama i poszliśmy do jadalni. Przy stole dużo się śmialiśmy i rozmawialiśmy. Nagle moja mama powiedziała
- Dobrze, że znalazłaś sobie Andrzeja, jest o wiele lepszy niż Bartek, tamten taki przemądrzały się wydawał, a Andrzej taki miły.
Na te słowa uśmiechnęłam się i spojrzałam w prawo czyli w stronę mojego chłopaka. Zobaczyłam do wyszczerzonego, a po chwili dał mi buziaka w policzek. Powiedzieliśmy mamie, że mieszkam teraz z Andrzejem, bo Ziomek spodziewa się dziecka, a nie ma wolnego pokoju. Około 19 zaczęliśmy się zbierać.
- A może zostaniecie i się przenocujecie? – zapytała mama
- Mamuś jutro gramy mecze, ja z Gdańskiem, a Andrzej z Sovią – powiedziałam
- Aaa no to w takim razie dozobaczenia – powiedziała i nas uściskała.
- Pa mamuś
- Dowidzenia – powiedział Andrzej – Siema Dawid – przybili sobie „sztame” i poszliśmy do samochodu.
- Jeszcze tylko 4 godziny jazdy i w domciu – powiedziałam gdy wyjeżdżaliśmy z Torunia i założyłam nogi na przednią tapicerkę. Kurde, przypomniało mi się, że miałam z nim powalczyć w fifę. No i nici z naszej rywalizacji. Dobra nadrobi się to potem.
- Ej! Gdzie te nogi?
- Kocham Cię bardzo – powiedziałam i przesłałam mu buziaka w powietrzu
- Tak wiem, ja Ciebie też – powiedział a chwilę później się otrząsnął – Co? Kochasz mnie? – zapytał jakby zdziwiony
- No tak – powiedziałam, a on się wyszczerzył
- Naprawdę? – zapytał
- No tak!
- Pierwszy raz słyszę to od Ciebie – powiedział i się wyszczerzył. – zawsze mówiłaś „Ja Ciebie też”, albo nie opowiadałaś. – zasmucił się.
- A nie byłeś tego pewien? Muszę Cię w tym uświadamiać? – zapytałam

- Nie byłem pewien.
- A to czemu? – zdziwiłam się.
- Bo kochasz Bartka – wymamrotał
- Nie prawda – powiedziałam pewnie
- Jak to nie? – zapytał
- Kocham Ciebie – powiedziałam.
- Kocham Cie – powiedział i dał mi szybko buziaka w policzek, a ja się zaśmiałam i podgłosiłam muzykę. Około północy byliśmy w domu, napisałam sms do Ziomka;
„Przepraszam, że tak późno, właśnie wróciliśmy z Torunia, jutro gram sparing o 10 jak masz ochotę to jesteś mile widziany, weź ochraniacze bo możesz być poturbowany przez jakieś nastolatki J Jak ciocia się czuje?”
Kiedy usypiałam przytulając się do Andrzeja, usłyszałam dźwięk sms. Niechętnie sięgnęłam po Iphona i odczytałam sms.
„Jasne, że będę, jeżeli tylko Ty będziesz na meczu z Resovią, Igła z Pitem się za Tobą stęsknili i majaczą mi żebym Cię zabrał na mecz, w sumie ja też się stęskniłem, nie mam z kim się powygłupiać, KOGO POCIESZYĆ ;( a Ciocia się dobrze czuje J.”
Automatycznie się uśmiechnęłam, a Andrzej spojrzał w wyświetlacz.
- A ja mogę przyjść? – zapytał i mnie pocałował w głowę.
- Naturalnie – zaśmiałam się
- A Ty przychodzisz do mnie, koszulkę już dla Ciebie mam – poruszał brwiami a ja się zaśmiałam. Odpisałam
„Będę, będę. Też tęsknie! Do zobaczenia jutro ;*”
I przytulając się do Andrzeja zasnęłam. Gdy rano mój buzik zadzwonił o 8:30 podniosłam się i spojrzałam na Andrzeja, który już nie spał i szeroko się uśmiechnął do mnie, po czym dał mi buziaka.
- Mmm takie poranki to ja mogę mieć codziennie – powiedziałam i wstałam. 
-------------------------
Halo, halo czyta ktoś? :( 

poniedziałek, 16 czerwca 2014

72. Cieszę się, że będę ciocią!

- No przecież nie masz za co – odsunęłam ją trochę od siebie – Cieszę się, że będę ciocią! A wgl to przed chwilą Andrzej zaproponował mi żebym z nim spróbowała zamieszkać, więc ten – uśmiechnęłam się szeroko.
- Na pewno? – zapytała – A co na to Twoja mama? – zapytała przejęta
- Nic – wzruszyłam ramionami – w następną sobotę, pojedziemy tam do nich – puściłam oczko do Andrzeja.
- No nie wiem czy to dobry pomysł – powiedziała ciocia
- Poradzi sobie, zuch dziewczyna – powiedział wujek i mnie przytulił.
- To ja lecę się pakowaaać! – krzyknęłam i pobiegliśmy z Andrzejem na góre.
Ta jestem nienormalna, jestem z nim coś koło dwóch tygodni, a już z nim będę mieszkać. Z Bartkiem byłam 3 miesiące i byłam u niego tylko coś koło 10 razy. Gdy pakowaliśmy moje ubrania Andrzej stwierdził, że zajmę mu całą garderobę. Jeszcze tego samego dnia o 22 byłam wypakowana, w domu Andrzeja.
- Andrzej – zaczęłam jak leżeliśmy na kanapie i oglądaliśmy film, ale nie dokończyłam, bo przerwał mi dzwonek do drzwi. Poszedł otworzyć i nagle do mieszkania wpadł Karol Kłos.
- Japieprze – krzyknął – Andrzej, chyba muszę Cię poprosić, żebyś też mój dom wyremontował! – zaśmiał się i mnie zobaczył – Ooo Hej, Paulina, tak? – zapytał
- Tak tak, siema – zaśmiałam się i oglądałam dalej. Oni siedli koło mnie i cały czas nadawali, jak katarynki, a ja się śmiałam
- Kupiłem dom obok – powiedział ni z gruchy ni z Pietruchy Karol i się wyszczerzył, a razem z nim Andrzej.
-To super – powiedział Andrzej
- Zgłaszam się do projektowania – krzyknęłam, a oni wybuchli śmiechem
- No wiesz, ten dom, to ona wyprojektowała – dał mi całusa w głowę Andrzej.
- Serio? – zdziwił się
- Tak – uśmiechnęłam się
- To wyrazy uznania – wyszczerzył się
- A dziękuję, dziękuję – powiedziałam z uśmiechem.
- Paula będzie tu mieszkać – powiedział Andrzej, a Karol zagwizdał
- Ulala
Po tam 3 godzinach (czyli koło 1) Karol poszedł do siebie, a my położyliśmy się spać.
- Chciałaś coś powiedzieć, przed tym jak Karol przyszedł – powiedział Andrzej, gdy się do niego przytuliłam.
- Chciałam powiedzieć, że dziękuję Ci, za wszystko, ale też, że nie wiem, czy to nie za wcześnie, gdyby inna dziewczyna w moim wieku powiedziała mamie, że będzie mieszkać z chłopakiem, to ta by ją wyśmiała – uśmiechnęłam się i go pocałowałam.
- Ty nie jesteś taka, jak wszystkie dziewczyny w Twoim wieku – powiedział i mnie pocałował.
- Pojedziemy jutro do Torunia? – zapytałam
- Jasne, ale najpierw Ci coś pokażę – powiedział i mnie pocałował w czoło.
- Oki, dobranoc – powiedziałam i chwilę później byłam w słodkiej krainie snów.
Następnego dnia, wstaliśmy o 11 i wcześniej jedząc śniadanie, które przygotowałam, wybraliśmy się do Torunia, ale wcześniej zatrzymaliśmy się koło miejscowego Domu dziecka.
- Co my tu robimy? – zapytałam
- Chcę Ci coś pokazać – zaśmiał się Andrzej i pociągnął w stronę wejścia. Weszliśmy na górę. Andrzej otworzył drzwi, wszystkie oczy wrzuciły się na nas.
- ANDRZEEEEEJ – pisnęły wszystkie dzieciaczki i zaraz go okrążyli, a ja odsunęłam się trochę w tył, żeby nie przeszkadzać.
- Czemu Cię tak długo nie było? – zapytała jedna dziewczynka, około 9 lat.
- Przepraszam Was – kucnął – ale musiałem zdobyć jej serduszko – wskazał na mnie, a ja na te słowa się szeroko uśmiechnęłam. Wszystkie dzieci skierowały wzrok na mnie.
- Hej – pomachałam im i zaraz były koło mnie. Pobawiliśmy się z nimi około godziny i musieliśmy już iść. Kiedy tylko przekroczyliśmy próg domu dziecka, szybko stanęłam przed Andrzejem i założyłam mu ręce na ramiona
- To było słodkie, co powiedziałeś dzieciom – zaśmiałam się i dałam mu szybkiego, ale słodkiego buziaka w usta.
- Ejej nie tak szybko – powiedział i kładąc rękę na moim policzku, lekko nachylił się nade mną i zaczął całować. Po chwili oderwałam się od niego i łapiąc za rękę zaprowadziłam do samochodu. Pojechaliśmy do Torunia. Byliśmy tak o 17. Weszliśmy do domu i przedstawiłam Andrzeja mamie.
- Mamusiu to jest Andrzej, Andrzej to jest moja mama – powiedziałam a oni sobie tam podali dłonie. Przedstawiłam też go braciszkowi, siedli i zagrali w fife, a ja pobiegłam na chwilę do Zuzki. Przywitałam się z nią i 10 minut porozmawiałam i pobiegłam do chłopców. Siadłam.
- Ja też chce pograć – powiedziałam a Andrzej zaczął się śmiać. – Co myślisz, że nie umiem? – zapytałam
- Akurat nożna to jest gra dla mężczyzn – powiedział i mnie pocałował w czoło. Dawid dał mi pada i powiedział
- Oj stary grabisz sobie. – i pokręcił głową, a ja zaśmiałam się na zakłopotanie Andrzeja
- O co? – zapytałam pocierając ręce

- Ten kto przegra, gotuje przez tydzień obiady – powiedział

niedziela, 15 czerwca 2014

71. Znowu płakałaś. I znowu przez niego.

- No to co? – pokręciłam głową. – Myślałeś, że rzucę wszystko, łącznie z Andrzejem i zawieszę Ci się na szyi? – zapytałam patrząc na niego. Był zdezorientowany, nie wiedział co powiedzieć – No? – pogoniłam go – To już wszystko? – zapytałam
- Mówiąc, że mnie kochasz, chyba nie wiedziałaś, co to znaczy – powiedział z wyrzutem
- Oj Bartek, Bartek – pokręciłam głową
- No co Bartek? – uniósł się
- Wiem, co to znaczy kochać, a Ty chyba nie wiesz, co to znaczy cierpieć i ile przez Ciebie wycierpiałam – powiedziałam a po moim policzku poleciała pierwsza łza
- Przepraszam – spuścił głowę.
- Pamiętasz, jak powiedziałeś mi, że nie będę przez Ciebie nigdy już płakać? – zapytałam a on kiwnął głową – patrz robię to kolejny raz. – powiedziałam – Dziękuję Ci za te wszystkie dni, za to że byłam szczęśliwa, za to, że po prostu byłeś, ale teraz koło mnie od 3 miesięcy jest ktoś inny – powiedziałam
- Czyli nic z tego? – zapytał
- Nic – powiedziałam i poszłam na dół, a zaraz za mną on. Podeszłam do sofy od tyłu i przeskoczyłam przez nią, tak, że siedziałam właśnie obok Andrzeja
- Już? – zapytał
- Tak – uśmiechnęłam się lekko. Wstaliśmy i swoje kroki zaczęliśmy kierować na górę, by obejrzeć film.
- Znowu płakałaś – szepnął mi do ucha. Po chwili dodał – i znowu przez niego – dał mi buziaka w czoło.
Siedzieliśmy i zaczęliśmy oglądać film. Wzięłam ipada i nagle Andrzej go przejął. Włączył mieszkania do kupienia i gdy zobaczył pierwsze, wykręcił numer do właściciela. Pogadał chwile i stwierdził, że się zbieramy. Rozbawiona tym spontanem zleciałam na dół i oznajmiliśmy, że jedziemy obejrzeć mieszkanie dla Andrzeja. Chwilę później byliśmy już na tamtej posesji. Ujrzeliśmy śliczny domek. Spojrzałam na zafascynowanego Andrzeja, on spojrzał na mnie i powiedział
- BIERZEMY! – (raczej wykrzyknął, ale co tam!)
- Andrzej – zaśmiałam się
- No co? – zapytał
- Przecież – powiedziałam – jeszcze nie widziałeś jak jest w środku – zaśmiałam się
- Chodź! Zobaczysz jak pewnie jest ślicznie – powiedział, złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę drzwi. Zadzwoniliśmy dzwonkiem i ujrzeliśmy małżeństwo.
- Witamy – uśmiechnęli się
- Dzień dobry – powiedział Wrona – Kiedy można podpisać umowę? – zapytał od razu
- Andrzej zachowuj się – skarciłam go a oni się zaśmiali.
- Chodźcie zobaczycie środek – powiedział pan właściciel.
Weszliśmy. Gdy przeszliśmy mały przedsionek, w którym stała szafka, a nad nią pozawieszane były haczyki na ubrania, otworzyliśmy i weszliśmy w kolejne drzwi. Po prawej stronie był salon. Piękny przestronny salon, z dużym oknem na połowę ściany i dużymi szklanymi drzwi wyjściowymi na ogródek, połączony z kuchnią. Podłogę pokrywały ciemno brązowe panele, a ściany były koloru beżowego. Kuchnię zaś pokrywały białe płytki. Po lewej stronie, była mała kwadratowa wnęka, a w niej, 3 pary drzwi, jakby na każdej ściance kwadratu. Na wprost tej wnęki, znajdowała się łazienka. Bardzo duża łazienka, pokryta biało brązowo beżowymi płytkami. Po lewej stronie we wnęce, za brązowymi drzwiami znajdowała się sypialnia, nie była duża, ale też nie była mała. Ściany były pokolorowane na brązowo, a podłoga pokryta śnieżnobiałymi panelami, jak wszędzie w tym domu. W sypialni znajdowały się drzwi, Andrzej stwierdził, że do garderoby. Całkowicie nie wykończona. Bez paneli, bez pomalowanych ścian.
- To pomieszczenie, nie było używane – powiedziała właścicielka.
Dalej w tej wnęce po prawej stronie był pokój, w którym ściany były pomalowane na lekki pomarańczowy.
- Czyli kiedy można podpisać umowę? – zapytał Andrzej
- Nawet dzisiaj – zaśmiała się pani w średnim wieku.
- Mieszkanie jest nie umeblowane? – zapytałam
- Jak widać – uśmiechnęli się właściciele.
Tak no i właśnie w ten sposób Andrzej kupił swoje mieszkanie, zapłacił zaliczkę w wysokości 10 tysięcy, a resztę ma przelać jutro. Jest godzina 16, a on mi wyskakuje z pytaniem:
- Jedziemy do ikei ? – zapytał
- Andrzej – zaśmiałam się – ogarnij. Dzisiaj chcesz wszystko zrobić? – zapytałam.
Przez następne dwa tygodnie po lekcjach, planowaliśmy, jeździliśmy po meblowych i rysowaliśmy wszystkie pomieszczenia. Pierwszą zaczęliśmy projektować łazienkę. Gdy mieliśmy już szkic, pojechaliśmy do Obi. Poszliśmy na dział z wannami.
- O ta będzie genialna! – powiedział i wskazał na dwuosobową wannę.
- Po co Ci dwuosobowa kotku? – zapytałam
- No bo.. No bo ta!– powiedział
- A nie lepiej ta? – zapytałam i wskazałam na narożną wannę. – Patrz – powiedziałam i otworzyłam swój szkicownik. – Będzie tu w rogu, a tu wybudujemy ściankę i zrobimy na nim haczyk, do powieszenia ręczniku.
- No dobra przekonałaś mnie – powiedział i pocałował mnie w czubek głowy.
Łazienkę urządzaliśmy przed dwa dni. Kiedy już wszystkie rzeczy były zrobione, zadzwoniliśmy po ekipę remontową. Siedzieliśmy z nimi w sobotę w łazience cały dzień i mówiliśmy co gdzie i jak. Około 21 skończyli, a my odkurzyliśmy, umyliśmy podłogi i wszystko co się zakurzyło i zamknęliśmy drzwi.
- Boże – siadłam sobie na podłodze – Padam – westchnęłam
- Odpocznij jutro, ja zacznę garderobę. – objął mnie ramieniem
- No chyba boli – powiedziałam i popukałam się w głowę – Garderobę? Taką przyjemność mi odbierzesz? – zapytałam, a on zaczął się śmiać.
- Jutro skarbie kupię panele i dam ekipie je zamontować – powiedział
- No dobra, to to sobie odpuszczę – powiedziałam – odwieziesz mnie do domu? – zapytałam – Jestem mega zmęczona
- Jasne – powiedział i wstaliśmy.
Odwiózł mnie do domu i po pożegnaniu, weszłam do niego, umyłam się i od razu poszłam spać. Wstałam koło 12. Po zjedzeniu, ubraniu się i pogadaniu z wujkiem i ciocią, stwierdziłam, że przejdę się sprawdzić jak tam idzie Andrzejowi, swoją drogą to dziwię się, że jakaś ekipa remontowa pracuje w niedzielę, on tak się uwziął, że nawet w niedzielę sobie nie odpuści. P 30 minutowym spacerku dotarłam pod jego dom. Akurat wychodził z niego.
- Hej skarbie, co Ty tu robisz? – zapytał gdy byłam już koło niego i mnie pocałował.
- Przyszłam – wzruszyłam ramionami z uśmiechem – Jak idzie? – zapytałam
- Właśnie jadę po farbę i wykładzinę – powiedział
- To jadę z Tobą – powiedziałam i wsiadłam do samochodu
- Miałaś dzisiaj odpocząć – powiedział i spojrzał mi w oczy
- Myślisz, że odpuszczę sobie najlepsze pomieszczenie i dam go skazać na Twój gust?
- Bardzo śmieszne – fuknął i odpalił samochód. Po chwili włączył się w ruch uliczny.
- No nie gniewaj się – powiedziałam i cmoknęłam go w policzek
- Na Ciebie nie umiem się gniewać – stwierdził i się wyszczerzył.
Gdy byliśmy sobie w dziale z farbami ujrzałam taką jedną śliczną szarą. Tylko stała na samej górze. No halo! Moje 183cm i nie dostawałam! Stanęłam sobie na palcach i już prawie sięgnęłam ale nie dałam rady. Westchnęłam. Spróbowałam jeszcze raz i znów to samo. Ktoś zaczął się śmiać. Obróciłam się.
- Takie śmieszne panie Wrona? – zapytałam
- Daj ja to zrobię – powiedział i już podnosił rękę gdy go powstrzymałam.
- Ja dam rade – uśmiechnęłam się szeroko.
Stanęłam na palcach i znów ta sama sytuacja. Próbuje dosięgnąć jeszcze raz i nagle dosięgnęłam. Ale jak to? Czekaj.. Nie czuję gruntu pod nogami.. Ja Latam? Nie.. to nie to.. Czekaj… Ktoś ma ręce na moim brzuchu… To już wszystko wiadomo.
- Dałabym rade sama – powiedziałam
- Tak tak wiem wiem – powiedział i wziął odemnie farbę. Włożył do koszyka i poszliśmy szukać wykładziny. Z tym poszło szybko, gdy zobaczyliśmy jaki mamy wybór od razu obydwoje wskazaliśmy tą samą. Na tej samej zasadzie urządzaliśmy resztę pomieszczeń. Często kłóciliśmy się, np. jakie łóżko, czy to czy tamto, lub jaką sofę, które meble, czy kominek czy nie, było tego dużo i dużo razy poszły za ostre słowa.
- Te meble są chujowe – powiedziałam zrezygnowana kiedy, już 5 razy wracaliśmy do nich i pokazywał mi jakie one są fajne.
- One są ładne – powiedział
- No co w nich takiego ładnego? – zapytałam
- No po prostu, same w sobie są śliczne! – powiedział
- Są chujowe - westchnęłam
- Sama jesteś chujowa – powiedział obrażony. Co? Jak on mógł tak powiedzieć?
- To kurwa spierdalaj – powiedziałam wkurzona na maxa i poszłam w stronę wyjścia.
- Paula! – krzyczał za mną – Paula! – przyspieszył kroku. Ja zaczęłam biec. Wyszłam ze sklepu i już byłam zalana łzami. Czy ja za często płaczę? Możliwe. Ale to raczej nie jest jakaś duperela. Nie. Jak można powiedzieć do swojej dziewczyny, że jest chujowa? To może nie powinnam być jego dziewczyną, skoro jestem CHUJOWA? Złapał mnie z nadgarstek i przekręcił do siebie.
- Paula – powiedział i spojrzał mi w oczy.
- Skoro jestem chujowa, to chyba nie powinnam być Twoją dziewczyną, Ty jesteś taki idealny – wywróciłam oczami.
- Paula – ujął moją twarz w swoje ręce.
- No kurwa co? – zapytałam i spojrzałam w jego oczy, wydawały się przepełnione bólem, ale może tylko się wydawały?
- Nie chciałem, to ze zdenerwowania – powiedział całkiem poważnie patrząc mi ciągle w oczy.
- O głupie meble się tak zdenerwowałeś? – zapytałam
- Ileż można wybierać meble do salonu? – wytarł moje policzki od płaczu swoimi rękoma. Spojrzał na zegarek – Już 5 godzin wybieramy – powiedział i się niepewnie uśmiechnął.
- Weźmy już te meble co Ci się podobają i skończmy ten temat – powiedziałam. Tak uległam. Zaczęłam się śmiać. – Nienawidzę tego w Tobie – powiedziałam i zmarszczyłam oczy
- Czego? – zaśmiał się
- Że Ci tak szybko ulegam – powiedziałam i wyswobodziłam się z jego objęć.
- Też Cię kocham – powiedział, objął mnie ręką i pocałował w czubek głowy.
- Coś nie jestem co do tego przekonana – powiedziałam cicho, ale chyba usłyszał.
- Ejejejje – stanął i zgarbił się, łapiąc mnie za boki. – Jak to? Kocham Cię bardzo mocno i jesteś najważniejszą osobą w moim życiu – powiedział i garbiąc się jeszcze bardziej mnie pocałował.
- No niby tak – uśmiechnęłam się i złapałam go za rękę.
Gdy skończyliśmy ostatnie pomieszczenia Andrzej wynajął jakąś sprzątaczkę i gdy ona sprzątała my poszliśmy na obiad, którym Andrzej miał podziękować mi za pomoc. Pojechaliśmy do domu. Nie było już nikogo. Weszliśmy i na pierwszy rzut oka ujrzeliśmy piękny salon . Popatrzyliśmy się na siebie z uśmiechem i weszliśmy do łazienki znów popatrzyliśmy się na siebie z uśmiechem i poszliśmy dalej. Weszliśmy do sypialni, pocałował mnie i poszliśmy zwiedzać dalej. Najbardziej mi się podobała garderoba. Sama chciałabym taką mieć.Na koniec został pokój gościnny . Gdy wszystko skończyliśmy oglądać, stanęłam naprzeciwko Andrzeja. 
- Dziękuję, dziękuję, dziękuję – zaczął tak mówić tyle razy, aż poplątał mu się język. Uśmiechnięci pocałowaliśmy się.
- Proszę, proszę, proszę – zaśmiałam się
- Paula – zaczął niepewnie
- Słucham? – zapytałam
- Może chcesz, ze mną tu zamieszkać? – zapytał i popatrzył mi w oczy.
- Ale jak? – zmieszałam się. No bo jesteśmy razem 2 tygodnie, a on chce żebym z nim mieszkała. Fakt znamy się 4 miesiące, no ale…
- Normalnie – wzruszył rękoma
- Andrzej skarbie – Tak, znów uległam. Stanęłam na palcach i zarzuciłam mu ręce na ramiona – Wiesz, że bym chciała, ale co mam powiedzieć wujkowi i cioci? – zapytałam
- Że chcesz zamieszkać ze Swoim chłopakiem – powiedział i mnie pocałował.
- Chodź, pojedziemy do nich – powiedziałam, chwilę później byliśmy już u mnie. Weszliśmy cicho do domu i usłyszałam rozmowę:
- Ale jak powiemy to Pauli, że będziemy mieć dziecko? – zapytała ciocia – przecież, zaproponowaliśmy jej, żeby mieszkała u nas, teraz co jej powiemy? Że nie ma pokoju, bo będziemy mieć dziecko? – zapytała
- Można podzielić jej pokój na pół – powiedział Ziomek. Cieszyłam się, że będę ciocią (no może nie taką ciocią spokrewnioną, ale ciocią). Chciałam im to przerwać.
- Nie musicie już mówić – zaśmiałam się, a oni podskoczyli i odwrócili się w naszą stronę.
- Słyszałaś? – zapytała ciocia i podbiegła do mnie a ja przytaknęłam – przepraszam – powiedziała i mnie przytuliła a ja zmarszczyłam brwi.
-----------
Nie rozpieszczam Was tym maratonem rozdziałów? :D
Taki dłuższy wyszedł, ale to chyba dobrze nie? Takie podziękowanie za taką ilość komentarzy, po prostu Was kocham :* Dziękuję bardzo!
Dzisiaj o 18:30 studio, a o 19:30 gramy! Zmiażdżymy Włochów w Łodzi! A za jakąś godzinkę w finale grają Polacy w Siatkówce Plażowej. Grzegorz Fijałek i Mariusz Prudel.
Pozdrawiam i do następnego :* 

sobota, 14 czerwca 2014

70. Gdzie byłaś?

*** W tym samym czasie. Bartek ***
Krążyłem w kółko na korytarzu, gdy wyszedł lekarz.
- Witam, pan od pani Joanny? – zapytał
- Tak – kiwnąłem głową
- Właśnie urodziła się panu córeczka, może pan wejść – powiedział z jakąś dziwną miną. Wszedłem do środka i zobaczyłem Asie trzymającą dziecko i zalaną łzami. Pewnie łzy szczęścia pomyślałem. Podszedłem bliżej i zobaczyłem dziecko. Ale chwila moment! Czemu ono jest czarne?!
- Co to ma znaczyć? – zapytałem nie spokojnie, a można żec, że warknąłem na nią.
- Byłam przekonana, że to dziecko jest Twoje – powiedziała łkając, a ja roztrzęsiony po prostu wyszedłem, bez słowa. Zrujnowała mi życie. Po pierwsze zdradziła mnie z jakimś murzynem, po drugie zepsuła mój związek z Paulą! A ja ją tak kocham… Wychodząc z Sali trzepnąłem ręką w ścianę. Zabolało.
- Bartek – rzucił się w moją stronę Karol – Co jest? – zaraz wszyscy byli koło mnie
- Czy ja kurwa jestem czarny? – zapytałem
- No nie, ale o co Ci chodzi? – zapytał Karol
- Idź, zobacz o co mi chodzi! – krzyknąłem, a Karol pokiwał głową, żeby Krzysiek do niej wszedł. Po chwili roztrzęsiony Krzysiek wyszedł i powiedział:
- O kurwa…
- No właśnie! – krzyknąłem – Wredna suka, nie dość, że mnie zdradziła z czarnuchem, to zepsuła mój związek z Paulą!
- Bartek – podszedł do mnie Ziomek – Jeszcze nie wszystko stracone, teraz chociaż, nic Cię koło niej nie trzyma
Fakt. Miał racje. Teraz mogę być z Paulą! Pojechałem z Ziomkiem i Agą do nich i się tam przespałem.
***Perspektywa Pauliny***
Weszliśmy do środka.
- Tak bardzo kochasz siatkówkę, że nawet moją koszulkę do spania musisz mieć treningową? – zapytał
- Jasne – zaśmiałam się.
- Lecę się umyć – powiedział
- Ok. – uśmiechnęłam się, pocałował mnie i poszedł, a ja weszłam do sypialni i wgramoliłam się pod kołdrę. Już prawie usypiałam kiedy poczułam ręce oplatające mnie w tali, odwróciłam się i otworzyłam oczy
- Śpij słonko – puścił mi oczko.
- Dobranoc – pocałowałam go i się w niego wtuliłam
- Dobranoc – powiedział i pocałował mnie we włosy. Usnęliśmy
***Perspektywa Andrzeja***
Obudziłem się, spała. Jak najostrożniej wyszedłem z łóżka i zszedłem na dół, z nadzieją zrobienia śniadania. Nagle usłyszałem dzwonek do drzwi. Otworzyłem je i zobaczyłem rodziców
- Mama? Tata? Co Wy tutaj robicie? – ucieszyłem się i przytuliłem ich.
- Jesteśmy tylko na godzinkę, przejezdnie – powiedział tata
- Wchodźcie! – powiedziałem i przepuściłem ich w drzwiach. Rozebrali się, zrobiłem im kawy i siedliśmy w jadalni i rozmawialiśmy.
- Andrzej, Ty to musisz tutaj zrobić remont – powiedziała moja mama – To wnętrze w ogóle do Ciebie nie pasuje – no tak, pani architekt wnętrz.
- Myślę, nad kupnem nowego mieszkania, gdzieś bliżej hali – powiedziałem
- Chyba drożej Cię to wyjdzie – powiedział tata
- Może i drożej, ale będę bardziej zadowolony, i mniej zanieczyszczę powietrza, bo będę mógł się z buta przejść na trening – zaśmiałem się a razem ze mą rodzice. Pogadaliśmy jeszcze pół godziny, a potem stało się to, czego najbardziej się obawiałem. Moja księżniczka wstała. Niby to się nic nie stało. Niby..
- Andrzeeeej zrooobisz mi herbatkę? – krzyknęła gdy schodziła po schodach i patrzyła, na swoje nogi. – O kurde – stanęła jak wryta gdy zobaczyła moich rodziców.
- Hej skarbie – pocałowałem ją – Mamo, tato to jest Paulina, Paulina to są moi rodzice – przedstawiłem ich sobie, podali sobie dłonie.
- To może ja się pójdę przebrać – powiedziała speszona (w sumie miała na sobie, tylko majtki i moją koszulkę, która ledwo co zakrywała jej tyłek)
- Nie no co Ty – powiedziała moja mama i złapała ją za rękę – siadaj – pokazała na krzesło, a ona siadła. Rozmawialiśmy o nas jeszcze piętnaście minut i moi rodzice zaczęli się zmywać.
- Dowidzenia – powiedziała Paula
- Dowidzenia – przytuliła ją moja mama
- Dowidzenia – powiedział mój tata i dał jej rękę.
- Cześć mama, cześć tata – powiedziałem, odpowiedzieli mi i wyszli, zamknąłem drzwi.
***Perspektywa Pauli***
Zamknął za nimi drzwi. Popatrzyliśmy się na siebie i wybuchneliśmy śmiechem.
- Wrona! Było mi powiedzieć, że Twoi rodzice są, albo wczoraj, że będą, nie wychodziłabym z pokoju. Albo przynajmniej bym się ubrała – pokręciłam  głową.
- Po co? Chociaż widzieli, jak moja dziewczyna ma piękne nogi – powiedział i podchodząc je „obczaił”
- Piękne? – zapytałam i podniosłam brew
- Śliczne – powiedział i mnie pocałował. Zjedliśmy śniadanie, ubrałam się i pojechaliśmy do mnie. W samochodzie rozmawialiśmy.
- Jak myślisz, mam sprzedać ten dom i kupić bliżej hali, czy ten wyremontować? – zapytał mnie
- Kupić obok hali i go wyremontować – powiedziałam pewnie
- Na pewno ? – zapytał
- Na pewno – przytaknęłam
- Dziękuję – wyszczerzył się
- Nie ma za co. – odwzajemniłam gest
- Ale będziesz musiała pomóc mi wybrać dom i zaprojektować go razem ze mną – powiedział i zaparkował na posesji Żygadło samochód.
- Myślałam, że Twoja mama jest architektem wnętrz – powiedziałam i wyszłam z samochodu
- No jest. – zaśmiał się – W ogóle to jakbyś zobaczyła swoją minę gdy zobaczyłaś moich rodziców, to byś pękła ze śmiechu – zaczął się śmiać
- No sorki, ale jakąś byś miał gdy byś zaprezentował się przed moimi rodzicami np. w samych bokserkach? – zapytałam i ze śmiechem złapałam jego rękę.
- Na pewno nie taką – powiedział i zaczął udawać moją minę, co mnie rozbawiło. Weszliśmy do domu cały czas się śmiejąc. Ale moja mina się zmieniła gdy zobaczyłam zdenerwowanego Ziomka przede mną z założonymi rękoma.
- Gdzie byłaś? – zapytał
- U Andrzeja – powiedziałam
- Nie łaska, było mnie poinformować? – zapytał zdenerwowany, ale nadal spokojnym głosem
- Wszyscy pojechaliście za nią do szpitala, jakby umierała, a ona tylko rodziła. Zapomniałam telefonu – wywróciłam oczami, a on chyba zdał sobie sprawę, że mam racje.
- Dobra, ale następnym razem, chociaż sms od Andrzeja z telefonu czy coś napisz, dobrze? – zapytał
- Jasne – powiedziałam i chciałam iść z Andrzejem na górę.
- A i w pokoju, czeka na Ciebie ktoś, kto chciałby z Tobą rozmawiać – powiedział i zaczęłam wchodzić na górę, a Andrzej za mną – może lepiej idź sama – dodał jeszcze, odwróciłam się do Andrzeja i spojrzałam na niego
- Zaraz przyjdę – westchnęłam
- Nie ma sprawy – powiedział i poszedł do salonu. Weszłam do pokoju.
Weszłam do pokoju i ujrzałam uśmiechniętego od ucha do ucha Bartka
- Hej – powiedział i podszedł do mnie
- Cześć – fuknęłam – A Ty co się tak szczerzysz jak mysz do sera? – zapytałam po czym dodałam – Taką ładną masz córeczkę? – wywróciłam oczami.
- Możemy dalej być razem – powiedział i chciał mnie przytulić, ale się odsunęłam marszcząc brwi
- O co Ci chodzi? – zapytałam patrząc na niego, jak na idiotę.

- Aśka mnie zdradziła, z jakimś czarnuchem, dziecko jest czarne, więc na pewno nie moje – powiedział uśmiechając się.

piątek, 13 czerwca 2014

69. Ej! Tylko nie wrona!

- Niech Ci będzie – powiedziałam obojętnie i obkręcając się trochę plecami do niego popatrzyłam na swoje paznokcie.
- No nie bądź taka obojętna – przysunął mnie do siebie i przytulił się do moich pleców. Musnął mój policzek.
Pogadaliśmy pół godziny i poszliśmy spacerkiem do domu. Na posesji Żygadło, przed drzwiami stanęliśmy jeszcze na chwilę. Splotłam drugą rękę z jego ręką i stanęłam na palcach. Pocałowałam go a od odwzajemnił gest. Po pocałunku, dał mi buziaka w czoło i weszliśmy do środka. W przedpokoju gdy zdejmowaliśmy buty, kurtki słyszałam czyjąś kłótnie, chyba wiem nawet kogo…
- No i co tu stoisz w oknie i na nią patrzysz? – powiedziała Aśka.
- Daj spokój – powiedział Kurek.
- Jakie daj spokój! Bartek… Jak widzisz ona już jest znowu szczęśliwa – powiedziała.
- Ale to Tylko przez Ciebie nie ze mną – fuknął.
- Jakie przeze mnie! – krzyknęła – Bartek sorry, ale sama sobie dziecka nie zrobiłam!
- Nie krzycz! – uniósł się – mówiłaś, że bierzesz tabletki – westchnął.
- Bartek! – krzyknęła – Bartek – powtórzyła i jęknęła z bólu.
- Boże! – krzyknął Kurek – Ona chyba rodzi!! – i nagle wszyscy byli koło nich, w kuchni, a ja z Wroną stałam na przedpokoju. Wzięli ją na ręce (Bartek), włożyli to samochodu, i pojechali 3 samochodami (normalnie jakby umierała czy coś, a ona przecież TYLKO rodzi) W jednym Bartek, ona, Ziomek, Aga i Karol, a w drugim jej 3 przyjaciółki, a prowadził Fabian, a w 3 pojechali Iwona z Krzyśkiem i Piotrek. Spojrzałam na Andrzeja a on na mnie.
- No to mamy pustą chatę – krzyknęłam i zaczęłam tańczyć i skakać. A po chwili obydwoje wybuchnęliśmy śmiechem. – Co robimyyy? – zapytałam i oparłam się o ścianę bokiem.
- Dzisiaj grają mecz młodzi Bełchatowianie – chciał mówić dalej ale ja mu przerwałam
- No to na co czekamy? – zaśmiałam się i pociągnęłam go do wyjścia. Założyliśmy buty i kurtki, zamknęłam drzwi i wyszliśmy. – Chyba jestem trochę źle ubrana na mecz – zaśmiałam się.
- E tam – powiedział i oblukał mnie od góry do dołu.
- Dobra poczekaj na mnie – powiedziałam, szybko otworzyłam drzwi i wleciałam do garderoby.Przebrałam się i wyleciałam z domu, zamykając na klucz drzwi. Pojechaliśmy na mecz. Staliśmy sobie przy barierce i bawiliśmy w komentatorów.
- Idę po picie – powiedział, dał mi buziaka w policzek i skierował się do automatu przy którym (tak na marginesie) się zapoznaliśmy. Oglądałam dalej mecz. Nagle gdy patrzyłam na nazwiska na koszulce i popatrzyłam na rezerwowych jeden odwrócił się i spotkałam się z jego wzrokiem.
- Ta jaka śliczna, zaczekaj na mnie po meczu ok.? – powiedział, wyszczerzył się, pokręciłam głową na znak że nie. Oodwrócił się patrząc na grę. Kiedy chwile później odwrócił się jeszcze raz poczułam pocałunek na swoim policzku. Popatrzyłam na Andrzejka i się uśmiechnęłam. Podał mi fante. Spojrzałam na tego z rezerwowych, miał otwartą buzię i patrzył z niedowierzaniem.
- Zamknij buźkę bo Ci ślinka leci – puściłam mu oczko i odwracając się do Andrzeja pocałowałam go.
- Wiesz kto to? – zapytał z uśmiechem.
- Nie mam pojęcia – powiedziałam i napiłam się fanty.
- Mój brat – powiedział a ja mało co nie wyplułam fanty i zaczęłam się śmiać. Ten jego brat właśnie wszedł na boisko. No nie powiem, niezły jest.
Usiedliśmy na krzesełkach i nagle wokół nas zebrało się dużo osób, prosząc Wronę o autograf. Właśnie podpisywał jakiejś dziewczynie, która była ostatnia, kartkę markerem i nagle skierował go na moją koszulkę i pod napisem „Boys” złożył swój autograf.
- No co robisz! – krzyknęłam rozbawiona.
- Podpis pod właściwym miejscem – poruszał brwiami.
- Moja ulubiona koszulka! No! – powiedziałam i siadłam dalej od niego. Mecz się skończył, i już przestałam być na niego zła. Z uśmiechem na ustach przyszedł do mnie, złapał za rękę i wyszliśmy z Sali. Rozmawialiśmy i nagle spojrzałam na moją koszulkę.
- Wiesz ładnie wygląda – zaśmiałam się.
- No bo mój autograf tam jest – poruszał brwiami i pocałował mnie w czubek głowy.
Poczekaliśmy przed salą 20 minut i wyszedł ten brat Andrzeja.
- Siema młody – przybił sobie sztamę z bratem.
- Siema Andrzej – uśmiechnął się – Hej, Kacper jestem – podał mi rękę.
- Paulina – uścisnęłam ją z uśmiechem – Miło mi.
- Mi też – zaśmiał się – Stary, nie mówiłeś, że masz dziewczynę – zwrócił się do Wrony.
- Może dlatego, że razem to my jesteśmy dopiero jakieś 3 godziny – zaśmiał się.
- Dobra, usprawiedliwiam – zaśmiał się.
- Dobrze grasz – powiedziałam z uznaniem.
- Dzięki, wzoruję się na bracie – szturchnął Andrzeja łokciem i wszyscy się roześmiali.
- A Ty? – zapytał – Grasz w coś?
- Siatkareczka – powiedział Andrzej i objął mnie ramieniem, po czym pocałował w czubek głowy.
- I to jaka ładna – poruszał brwiami.
- Ejej! Uważaj sobie młody – pogroził bratu palcem.
- Ej no ale to nie fer, zawsze masz ładną dziewczynę, a na dodatek jeszcze gra w siatkówkę, co równa się z tym, że wie wgl co to. – zrobił smutną minkę.
- Cóż, farta mam – wzruszył ramionami Andrzej.
- Czy nie obrazisz się jak spytam..
- Ile mam lat? – przerwałam mu a on pokiwał głową – Nie no co Ty, 17 – uśmiechnęłam się.
- Ej no ona jest rok ode mnie młodsza, mogłaby być moją dziewczyną – roześmiał się Kacper.
- Ale jest moją – odwzajemnił gest Andrzej i wtedy wyszła reszta drużyny Kacpra.
- To ja się będę zbierał – powiedział – Siema Andrzej – znów przybili sobie sztamy – Hej Paulina – pocałował mnie w policzek.
- Papa – zaśmiałam się.
Weszliśmy do samochodu. Jedziemy, jedziemy, a ja nie wiem gdzie my jedziemy!
- Wrona… - powiedziałam niepewnie.
- Ej! Tylko nie wrona! – powiedział oburzony.
- Andrzej.. Gdzie ty do cholery jasnej mnie wieziesz? – zapytałam uśmiechając się.
- Jedziemy do mnie nie będziesz nocować sama – powiedział, a ja pokręciłam głową z uśmiechem.
- A może już wrócili? – zapytałam.
- Serio miała urodzić w 2 godziny? – zaśmiał się.
- Oj no ale możliwe, że oni wrócili..

- No jak nie chcesz jechać do mnie to było tak od razu – powiedział i zaczął zawracać.
- Daj spokój – zaśmiałam się – jedź – popatrzyłam na niego.
Pojechaliśmy do niego. Włączył jakiś film, zrobił popcorn i oglądaliśmy. Po połowie drugiego filmu powiedziałam wtulona w niego:
- Andrzej, jest 1 w nocy…
- O kurde – zaśmiał się – czekaj pójdę Ci naszykować ręcznik, szczoteczkę i jakąś koszulkę do spania – powiedział i poszedł.
Po 2 minutach przyszedł i dał mi to wszystko.
- Ale ja nie chce tej koszulki – powiedziałam i zrobiłam smutną minkę 5-letniej dziewczynki.
- Idź sobie wybierz jakąś, w szafie jest, drugi pokój na prawo na piętrze – powiedział sprzątając. Poleciałam do jego szafy i oglądając koszulki wybrałam jego treningową koszulkę (czystą, wąchałam). Umyłam się, wyszłam z łazienki i szukałam Andrzeja którego nigdzie nie było. Weszłam jeszcze raz do salonu, i zobaczyłam, że drzwi do tarasu są otwarte. Po cichu weszłam i zobaczyłam Andrzeja stojącego i patrzącego na księżyc. Zasłoniłam mu oczy, a on je złapał i odwrócił się do mnie przodem. Zaplątałam ręce wokół jego szyi, a on nachylił się i chciał mnie pocałować. Odchyliłam się do tyłu a on się wyszczerzył i łapiąc kurczowo przyciągnął do siebie, łącząc nasze usta w namiętnym pocałunku. 

czwartek, 12 czerwca 2014

68. Możemy porozmawiać?

Dzisiaj znów obudził mnie ktoś, tylko, że była to Zunia. Byłyśmy w galerii, potem w kinie, a o 20 przyjechał po nią Dawid. Ładny ma brzuszek już. 5 miesiąc leci J O 20 pojechali do domu, a ja razem z ciocią przygotowywałam na jutrzejsze jej urodziny. Sałatki, jakieś tam rzeczy Blabla.. Kupiłam jej dwie pary ciepłych ciapków. Ponieważ to taki zmarzluch. O 22 padłam zmęczona na łóżko i wzięłam do ręki telefon.
- O boże – powiedziałam gdy zobaczyłam 5 wiadomości od Andrzeja
Hej księżniczko. Co dzisiaj robisz?
Może byśmy się spotkali?
Żyjesz?
Haloooo
Coś się stało?
Stwierdziłam, że do niego zadzwonię.
- No nareszcie! – krzyknął na powitanie
- Ciebie też miło słyszeć – zaśmiałam się
- Czemu się nie odzywałaś? – Dałabym sobie rękę uciąć, że teraz zrobił tą słodką, smutną minkę
- Andrzejku kochany, Zunia była, potem pomagałam cioci, bo jutro ma urodziny, przecież jesteś zaproszony na imprezę.
- A no tak! – krzyknął – zapomniałem! Muszę po prezent pojechać!
- Andrzej nie krzycz, ja mam słuchawkę koło ucha! – powiedziałam zirytowana
- Przepraszam – powiedział. Gadaliśmy jeszcze pół godziny o wszystkim i o niczym. Umyłam się i poszłam spać. Rano ubrałam się naszykowałam i poszłam do szkoły. Po treningu, szkole i treningu przyszłam do domu i pomagałam cioci wszystko naszykować. Zanim wszyscy przyszli dałam jej prezent, złożyłam życzenia.
- Ciociu – weszłam do kuchni z ozdobną torebką schowaną za sobą.
- Tak? – zapytała nie odrywając wzroku od potrawy, którą przyżądzała.
- Ciooociuu – zaśmiałam się a ona się odwróciła. – Wszystkiego najlepszego, dużo zdrowia, szczęścia, pomyślnośći, spełnienia marzeń, uśmiechu na twarzy, pieniędzy, sukcesów w życiu zawodowym, dużo udanych pokazów i sesji, spełnienia marzeń, nawet tych najmniejszych. I wszystkiego, wszystkiego co sobie życzysz. – powiedziałam i wyciągnęłam zza siebie prezent, który jej wręczyłam.
- Dziękuję Ci bardzo – powiedziała i mnie mocno przytuliła. Zajrzała do środka ozdobnej torebki i pisnęła ze szczęścia. – Jejciu jakie mega! – powiedziała i szybko założyła jedną paręk. Pogadałam z nią jeszcze 10 minut, a potem się przebrałami czekałam na wszystkich. Pierwszy przyszli nie nikt inny jak Andrzej i Karol. To są dobzi przyjaciele cioci i to dlatego tu są. Zaproszeni są jeszcze jej 3 przyjaciółki, Fabian, Igła z Iwoną, Pit no i Bartek z Aśką.
- Wszystkieeeeego najlepeeeszeeegooo – krzyczali od wejścia.
- Dziękuję Andrzejku, Dziękuję Karolkuuu – powiedziała i odbierając prezent ich przytuliła.
- Siema – powiedział Karol i dał mi buziaka w policzek – Ślicznie wyglądasz – powiedział i puścił mi oczko
- Hej i dziękuję – powiedziałam i się wyszczerzyłam.
- Hej Księżniczko – powiedział Andrzej i pocałował mnie w usta. – Śliczna księżniczko – powiedział lustrując mnie od góry do dołu
- Hej Księciu – zaśmiałam się – Dziękuję – uśmiechnęłam się szeroko. Chwilę później przybył Fabian.
- Hej Paula – powiedział po złożeniu życzeń i przekazaniu prezentu Adze.
- Hej – powiedziałam, a on dał mi buziaka w policzek. Później przyjechali Krzysiek z Iwoną i Piotrek, ściskałam ich chyba z 20 minut, potem 3 przyjaciółki Agnieszki, No i 15 minut później przyszli Bartek z Aśką. Przywitali się ze wszystkimi po złożeniu życzeń. Bartek podszedł do mnie
- Hej – powiedział i dał mi buziaka w policzek ale znacznie za blisko ust był ten „policzek”
- Hej – uśmiechnęłam się.
- Hej Paula – powiedziała z oczami które jakby miały mnie przepraszać.
- Hej Aśka – pocałowałam ją energicznie w policzek – Jak tam się czujesz? – zapytałam i spojrzałam na jej brzuch. No ta to jest już 8 miesiąc…
- A dobrze – uśmiechnęła się lekko. – 8 miesiąc – powiedziała.
- Wiem, wiem – uśmiechnęłam się i siedliśmy na swoje miejsca. Po dwóch godzinach zaczęło się robić nudno. Jakoś źle się czułam jak Aśka mówiła wszystko o ciąży. Wzięłam telefon i zaczęłam przeglądać insta, a że Andrzej był koło mnie to oglądał ze mną. Potem rysowałam na szkicowniku w telefonie, a on co chwile pakował mi ręce w ekran. Co chwilę się uśmiechaliśmy. Nagle dostałam sms. Zobaczyłam nadawca BARTEK.
Możemy porozmawiać?
Siedział naprzeciwko mnie. Spojrzałam mu w oczy i pokręciłam głową na znak nie.

- Wiecie co no bo my to idziemy hmm jeszcze nie wiem gdzie, ale za godzinę będziemy ok.? – zapytał Andrzej i złapał mnie za rękę
- Spoko – powiedzieli razem uśmiechnięci Ziomek i Aga. Pociągnął mnie za rękę tak że aż wstałam i zaraz znalazłam się przy drzwiach. Ubrałam buty i kurtkę. Wyszliśmy i poszliśmy na spacer. W parku siedliśmy na ławce, ja o to poprosiłam
- Andrzeeej – zaczęłam ale mi przerwał
- Spróbujemy? – zapytał pewny siebie a ja się zaśmiałam
- Chciałam zapytać co jest między nami – uśmiechnęłam się
- Spróbujemy? – zapytał jeszcze raz.

środa, 11 czerwca 2014

67. Jeszcze dużo takich dni przed nami!

- Poyebało? – zapytałam
- Nie – zaśmiał się i pociągnął mnie za sobą. Nie wiem w jaki sposób, namówił mnie na to, że wsiadłam na to … to …. TO COŚ! Założyłam kamizelkę i wsiadłam na ten kajak. Wzięłam wiosło i on wsiadł za mną. – Tylko się nie wychylaj, bo wypadniemy – zaśmiał się
- A co z moim telefonem? – zapytałam przestraszona
- Najwyżej fundnę Ci nowy – wzruszył ramionami i się wyszczerzył.
- A moje wszystkie zdjęcia? – zapytałam ze smutną minką
- Myślisz, że dlaczego je dzisiaj oglądałem? – zapytał.
Zaczęliśmy płynąć, cały czas mnie rozśmieszał. Płynęliśmy już jakieś dwie i pół godziny. Zmęczyłam się i chciałam coś powiedzieć Wronce, więc odwróciłam się tak, że byłam twarzą do niego, przy czy bujałam tak łódką, ze zaraz byśmy wypadli.
- Andrzeeej – zaczęłam
- Słucham – uśmiechnął się
- Dziękuję Ci za wszystko – powiedziałam
- Czyli że za co? – zapytał zdziwiony
- No, bo gdyby nie Ty, to pewnie to, że minęło już jakieś 3 miechy od rozstania się z Kurkiem nie przeszkadzałoby mi w tym, że zalegałabym przed tabletem, colą i popcornem w pokoju – westchnęłam
- Nie ma za co – zaśmiał się i przesłał buziaka w powietrzu.
- Andrzej, chyba pada
- O kurwa – krzyknął i zaraz odbił do jakiegoś brzegu. Ale wtedy już byliśmy cali mokrzy. Cały czas się śmiałam. Nagle mocno zagrzmiało i się błysnęło.
- O boże – śmiałam się jak opętana
- Mam pomysł, tu niedaleko jest knajpka – powiedział i łapiąc mnie za rękę zaczął biec
- Andrzej wolniej, to że Ty masz takie wielkie nogi nie znaczy że ja mam – dyszałam i wtedy się zatrzymał a ja na niego wpadłam. Zaczęłam się śmiać. Chwilę później byliśmy już w knajpce. – Mały problem, kto nas stąd zabierze? – zapytałam
- Karol dzisiaj wraca od mamy, więc nas zabierze po drodze – powiedział i wykręcił numer. Pogadał chwilę i ustalił, że będzie po nas za dwie godziny, bo już wyjeżdża. 
- No to chwilę poczekamy – zaśmiałam się – A Ty – spojrzałam na niego, – Czemu taki przystojniak jest wolny? – zapytałam
- Skąd wiesz, że wolny – podniósł brew
- Gdybyś był zajęty nie spędzał byś tyle czasu z przyjaciółką – powiedziałam i wzięłam łyk kakao.
- No dobra, przejrzałaś mnie – powiedział i zabrał mi kubek, z którego upił trochę mojego kakao, potem mi je oddał. Westchnął – Więc, półtora roku temu, miałem dziewczynę z którą byłem już 4 lata. – przerwał
- I co było dalej? – podparłam się rękoma i się uśmiechnęłam lekko
- Miała wypadek, jechała samochodem, za tirem i za nią też jechał tir. On przed nią ostro wyhamował, ona zdąrzyła zrobić to samo, ale ten tir za nią już nie. Trafił w nią i – zaciął się. Mówiąc to cały czas patrzył w swoje ręce
- Andrzej – złapałam go za rękę leżącą na stole – Nie chcesz nie musisz mówić – powiedziałam
- I zgniótł jej samochód. Tak po prostu. – powiedział i po jego policzku poleciała łza
- Ej Andrzej. Przepraszam – powiedziałam i siadłam okok niego
- To nie Twoja wina – uśmiechnął się lekko i wytarł pojedynczą łzę. – Ja też straciłem osobę którą kocham nad życie – popatrzył mi w oczy – ale jak widzisz żyję dalej, nawet nie próbując zapomnieć, próbuję pamiętać ją w jak najlepszych Momentach – puścił mi oczko
- Dziękuję Ci – powiedziałam i się do niego przytuliłam.
- Przecież nie ma, za co – puścił mi oczko i pocałował w skroń.
Pogadaliśmy i pośmialiśmy się jeszcze półtorej godziny.
- Tak w ogóle – zaczęłam
- Co? – zapytał i się wyszczerzył
- Jak mogłam dać się namówić w połowie marca na kajaki? Jak ty w ogóle to załatwiłeś? – zapytałam
- To był mój wujek – zaśmiał się – ma wypożyczalnie kajaków, a jak dałaś się namówić? Wziąłem Cię na swój błysk w oku i ten wygląd – przeczesał włosy ręką.
- jasne jasne – powiedziałam i pokiwałam głową. Nagle usłyszeliśmy klakson samochodu
- Już chyba jest – zaśmiałam się
- Też tak myślę – powiedział i wyszliśmy – Masz bluzę, wyschła już a Ci będzie zimno – powiedział i położył mi ją na ramionach
- Dzięki – zaśmiałam się i wsiedliśmy do samochodu – Hej jestem Paula – podałam mu dłoń
- Karol – uśmiechnął się i ją uścisnął. Jakąś godzinę później byliśmy na miejscu. Wysiedliśmy obydwoje, a wcześniej podziękowałam Karolowi, a Andrzej kazał na siebie poczekać. Pociągnął mnie za rękę za drzewo. Popatrzyłam się z dziwną miną na niego
- Co Ty robisz? – zapytałam i popatrzyłam się mu w oczy. Tak troszkę lekko w nich utonęłam i zaczął przybliżać swoją twarz do mojej. Pocałował mnie a ja oddałam pocałunek. Wyszliśmy zza drzewa.
- Papa – uśmiechnęłam się
- Pa – powiedział
Weszłam do domu i krzycząc że jestem wleciałam do pokoju zamknęłam drzwi i walnęłam na łóżko
*** W TYM SAMYM CZASIE – PERSPEKTYWA ANDRZEJA***
Wsiadłem do samochodu i Karol na mnie patrzył jakąś minutę.
- Nic nie mów – powiedziałem, wyszczerzyłem się i zapiąłem pasy.
- Nic nie mówię – również wyszczerzył się i ruszył. Kilka minut później byliśmy pod moim domem
- Dzięki stary. Na razie – powiedziałem i wszedłem do domu. Wziąłem piwo, siadłem przed telewizorem i naskrobałem sms do Pauli.
Dziękuję Ci za dzisiaj, było bardzo fajnie. Myślę, że jeszcze dużo takich dni przed nami! ;* Kolorowych snów ;**
Chwilę później dostałem odpowiedź.
Ja również dziękuję Ci za dzisiaj i też chcę jeszcze dużo takich dni spędzonych z Tobą. Dobranoc ;*
Przeczytałem to i się uśmiechnąłem. Chyba czuję do niej coś takiego jak półtora roku do Kasi. Tylko Ciekawe, co ona czuje do mnie… Czy ten dzisiejszy pocałunek był przypadkowy, czy tego chciała? Cieszę się, że mnie nie odepchnęła, nie odrzuciła. Jest dla mnie bardzo ważna, nie chce jej stracić…


---------------
Jakieś zastrzeżenia co do opowiadania? Piszcie śmiało :)