Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

wtorek, 10 czerwca 2014

66. Wrona kurde, daj mi spać.

- A no dobra – zaśmiałam się nerwowo – no to idź do niej – uśmiechnęłam się – a potem mi o niej opowiesz, bo nie wspominałeś – puściłam mu oczko i złapałam za piłkę. Stanęłam na 3metrze, podrzuciłam piłkę, wbiegłam pod siatkę i chciałam odbić, ale kiedy piłka do mnie leciała, nagle znikła. Odwróciłam się i spojrzałam na Andrzeja.
- Przecież wiesz, że żartowałem – powiedział i zrobił smutną minkę – Przytulasek? – zapytał i rozłożył ręce.
- Przytulasek – powiedziałam i również rozłożyłam ręce. Podeszłam do niego i nagle skręciłam i przytuliłam miśka. – Ale on świetny, taki wielki, jak Ty! – powiedziałam. No dobra taki wielki jak on to nie był, ale z 180 cm wysokości miał. Dziwie się gdzie on znalazł takiego Misiaka. Takieeeego wielkiego.
- Miło – powiedział i zrobił smutną minę – ranisz
- No dobra misiek, idź przytul Andrzeja! – powiedziałam i dałam Andrzejowi w ręce miśka.
- Bardzo śmieszne – powiedział i odstawiając gdzieś miśka mnie mocno przytulił.
- Ej bo mnie zgnieciesz! – wydusiłam z siebie.
Zebraliśmy wszystkie piłki i ówcześnie odstawiając wózek do kantorka wyszliśmy z Sali.
- Ten misiek to chyba zły pomysł – powiedział Andrzej drapiąc się w głowę
- Jak to? – zapytałam zdziwiona
- Bo teraz będziesz się zachwycać nim a nie mną – przeczesał włosy palcami z bezradności. Zaczełam się śmiać.
- Jak mnie odwieziesz do domu, odłożę go i możemy gdzieś iść – powiedziałam uśmiechając się.
- Przekonałaś mnie – powiedział i złapał mnie za rękę. Zaprowadził do samochodu. Gdy jechaliśmy zorientowałam się, że do szyi na wstążeczce dołączone jest Ciutkę większe pudełeczko. Odpakowałam to i zobaczyłam mój ulubiony zapach dzieciństwa. To znaczy moje ulubione perfumy gdy miałam jakieś 10 lat.
- O boże skąd wiedziałeś? – zapytałam ze śmiechem
- Mam swoje źródła – uśmiechnął się.
- Nie wnikam – powiedziałam i uniosłam ręce w górę. Zaśmialiśmy się. Odłożyliśmy miśka do domu i pojechaliśmy do kina na jakiś thriller. Nawet nie wiem jaki tytuł, ale był fajny film! Potem Andrzej odwiózł mnie do domu, pożegnaliśmy się i poszłam się uczyć, bo jutro sprawdzian z Historii.
I tak do Kwietnia spędzałam wolny czas, praktycznie cały czas w towarzystwie Andrzeja. Chodziłam na jego mecze, a on na moje, wyjechałam nawet dwa razy na zgrupowania kadry Polski Kadetek, trwały one po 3 dni - piątek, sobota, niedziela. 20 Marca, byłam razem ze Skrą w Zielonej Górze na pucharze Polski, w którym odpadliśmy już w półfinale, po porażce z Zaksą 2-3. Potem w finale zmagała się ona z Jastrzębskim, a że była na fali po podniesieniu się z wyniku 2-0 z nami to wygrali 3-1. Zunia jest w 5 miesiącu ciąży, czuje się bardzo dobrze. W tą sobotę , nie pojechałam do domu, ale Zunia miała przyjechać do mnie w niedziele. Miałam nadzieję sobie pospać, ale się nie udało. O godzinie 10 ktoś wpełzł do mojego pokoju i ściągnął ze mnie kołdrę
- Wrona kurde, daj mi spać – powiedziałam nawet nie patrząc, kto to.
- Chodź, chodź, mam niespodziankę – powiedział
- Andrzejku wiesz, że Cię bardzo kocham i uwielbiam Twoje niespodzianki, ale nie dzisiaj nie o tej porze – powiedziałam i przekręciłam się na drugi bok.
- Choooooooodź!! – zaczął mnie łaskotać
- Dobrze jejku – wstałam i zatrzasnęłam się w łazience. Po 20 minutach wyszłam z niej a on siedział na moim (pościelanym, mmm postarał się) łóżku i oglądał moje zdjęcia na Iphonie. – Nie pozwoliłam Ci Andrzeju – powiedziałam i weszłam do garderoby – JAK MAM SIĘ UBRAĆ? – krzyknęłam zza drzwi.

- Na luzie – krzyknął. Ubrałam się i wyszłam – O tak jak teraz jest najlepiej – podszedł do mnie i dał całusa w czoło.
Zjedliśmy jeszcze śniadanie i poszliśmy do jego samochodu. Po chwili byliśmy koło jakiejś rzeki
- Czy ty chcesz mnie zamordować, utapiając mnie w wodzie? – spojrzałam na niego lekko podenerwowana
- Spójrz tam – powiedział i pokazał mi palcem. Ujrzałam jakiegoś pana z dwoma kamizelkami kajakiem i wiosłami. 
-----------------------------
Jakiś taki krótki i nijaki :( Przepraszam :( Od dzisiaj, a tak właściwie od wczoraj zaczynamy maraton rozdziałów hahha :D To znaczy, dodaję rozdział codziennie, lecz nie wiem jak długo, ale myślę, że z tydzień do półtora napewno :D Chciałam Wam bardzo podziękować, jesteście naprawdę genialne, a jak wchodzę i widzę komentarze, to aż chce mi się dodawać nowy rozdział :') Dziękuję, dziękuję, dziękuję :* 

poniedziałek, 9 czerwca 2014

65. Nie mam pojęcia.

Obejrzałam się i ujrzałam Bartka. Spojrzałam na Andrzeja.
- Idź, nie wypada odmówić – powiedział cicho. Podałam rękę Bartkowi i wstałam. Poszłam z nim na parkiet. Zaczęliśmy tańczyć, nagle skończyła się piosenka i puścili wolną. Bartek objął mnie w pasie. Niechętnie położyłam ręce na jego ramionach.
- Teraz tak to będzie wyglądać? – zapytał
- A jak ma wyglądać? – odpowiedziałam pytaniem na  pytanie.
- Łączyło nas piękne uczucie, nie uważasz?
- Łączyło – lekko wzruszyłam ramionami
- Nie możemy się chociaż przyjaźnić? – podniósł brew
- Nie mam pojęcia – spuściłam wzrok.
- Ale dlaczego? – zapytał – Hmm?
- Dlatego, że nie będę mogła spojrzeć na Ciebie jak na przyjaciela, przytulić się do Ciebie po przyjacielsku, za każdym razem, będę przypominała sobie wspólne chwile, a potem będę cierpiała, bo Ty będziesz mieć rodzinę i tą rodziną nie będę ja – powiedziałam i ze łzami w oczach szybkim krokiem wyszłam na taras.

PERSPEKTYWA ANDRZEJA

Gadałem z Mariuszem i patrzyłem na nią jak tańczy z Bartkiem. Rozmawiali. Ciekaw jestem o czym. Ona go jeszcze kocha. Widać to w jej oczach. Gdy rozmawiam z nią, śmiejemy się, jest fajnie, ale w jej oczach ciągle widzę jakąś tęsknotę.
- Halo Andrzej, Andrzej słuchasz mnie? – Mariusz zaczął machać przed moimi oczami ręką.
- Y co, no tak tak – pokiwałem głową
- To o czym teraz rozmawialiśmy? – zapytał
- No yyyy nooo
- Dobra nie ważne – uśmiechnął się – Boże Ty ją tak bardzo kochasz..
- Co? Ja? Nieee to jest moja przyjaciółka – uśmiechnąłem się
- Ty wiesz, że jest inaczej, ja też wiem, że jest inaczej – puścił do mnie oczko.
- To jest moja przyjaciółka, uwierz – powiedziałem. Spojrzałem na nią jeszcze raz. Nagle stanęła, powiedziała coś i wyszła na taras. Wstałem przepraszając Mariusza, podszedłem do Bartka.
- Czy zawsze musisz robić tak, by płakała? – zapytałem
- Gówno Cię to obchodzi – powiedział
- Wiesz, obchodzi. Jest moją przyjaciółką i chcę, żeby była szczęśliwa i kiedy już jest, przychodzisz Ty i wszystko psujesz, tak przez moment, znów płacze i znów jest nieszczęśliwa – powiedziałem do niego i poszedłem na taras. Nie było jej. Spojrzałem w lewo i zobaczyłem ją na huśtawce. Siedziała do mnie tyłem. Podszedłem do niej i nałożyłem na jej ramiona moją marynarkę. Odwróciła się gwałtownie, a gdy zobaczyła, że to ja lekko się uśmiechnęła. Siadłem koło mnie. Pocałowałem ją w czoło i objąłem ręką. Przytuliła się do mnie.
- Uśmiechnij się – zaczepiłem ją palcem o nos, a ona się roześmiała.
- Dziękuję – pocałowała mnie w policzek
- Co zrobiłem, że zasłużyłem na buziaka? – zapytałem
- No bo kolejny raz wystarczy mi chwila spędzona z Tobą, żeby poprawił mi się humor, dziękuję jesteś świetny – powiedziała i się mocniej we mnie wtuliła. – Dobra koniec tego idziemy tańczyć – wstała energicznie i pociągnęła mnie za rękę. Poszliśmy tańczyć. Impreza skończyła się około 3. Zamówiliśmy taksówkę, z nami zabrali się jeszcze państwo Żygadło i pojechaliśmy do nich.
- Chodź Andrzej, przenocujesz u nas – powiedział Ziomek gdy byliśmy już pod ich domem.
- Dzięki – powiedziałem i wszedłem razem z nimi do środka.
- Chyba będziesz musiał zadowolić się miejscem na kanapie w salonie, bo nie mamy pokoju gościnnego – podrapał się w skroń Ziomek
- Spoko – uśmiechnąłem się
- Nie, nie, nie – wcięła się Paula – zadowoli się miejscem obok mnie – uśmiechnęła się – Jeżeli nie masz nic przeciwko – spojrzała na mnie
- Jasne, że nie mam – uśmiechnąłem się.
- No nie wiem, czy to dobry pomysł – powiedział Ziomek a Aga dźgnęła go w bok.
- Idźcie na górę – uśmiechnęła się Aga. Weszliśmy na górę, Paula dała mi ręcznik, nową szczoteczkę, żel i poszedłem do łazienki się odświeżyć.
PERSPEKTYWA PAULI.
Siadłam na łóżku i weszłam na TT. Gdy już wszystko przejrzałam weszłam na insta. Znów wszystko przejrzałam a on nadal siedzi w tej łazience. Położyłam się na łóżku i powoli zasypiałam. Wtedy Andrzej wyszedł i mogłam zająć łazienkę. Szybki prysznic, przebrałam się w pidżamę i wyszłam. Położyłam się koło Andrzeja
- Co robisz? – zapytałam i wepchnęłam mu głowę przez telefon.
- Nastawiam budzik – uśmiechnął się. – Jutro mam rano trening. A potem, chce mi się pojechać do Warszawy, masz ochotę pojechać ze mną? – zapytał
- Jasne – uśmiechnęłam się. – A co będziemy tam robić? – zapytałam.
- Centrum Kopernika, byłaś kiedyś? – zapytał
- Nie – pokręciłam głową – Czyli będziemy się edukować? – zapytałam
- Tobie się to przyda – powiedział.
- Spadaj – powiedziałam i odwróciłam się do niego plecami i przesunęłam się na sam koniec łóżka.
- Nie obrażaaaj się – powiedział smutnym głosikiem.
- Nie obraziłam się. – powiedziałam
- Jak nie? – zapytał
- No nie. – ucięłam krótko
- To chodź się przytul – powiedział
- Nie. – powiedziałam
- No widzisz?! Obraziłaś się – powiedział smutno.
- Nie, po prostu nie mam ochoty, na żadne przytulanie. – powiedziałam i poczułam jak jego ręka mnie oplatuje w talii i jak mnie przyciąga do siebie. – Andrzej – krzyknęłam i położyłam się na plecach.
- Nie denerwuj się – powiedział i mnie przytulił. Odpuściłam i poszłam spać.
Dwa dni później idę sobie do szkoły, naokoło kurde wszystkie pary idą za rękę uśmiechają się, całują… Wchodzę do szkoły to samo. Myślę, myślę i nic. Patrzę na kalendarz, 14 luty. AHA to wszystko wyjaśnia, kolejne walentynki które spędzam sama. Poszłam do szatni i przywitałam się z dziewczynami.
- To jak dziś spędzasz dzień? – zapytała Karola.
- Piłka do siatkówki, żelki, kola i telewizja, a Ty? – zapytałam z uśmiechem
- Z chłopakiem idziemy do kina – uśmiechnęła się
- Czy wszyscy tutaj mają chłopaka? – zapytałam, popatrzyły się na siebie.
- Tak – powiedziały zgodnie
- No nie! – krzyknęłam – tylko ja jestem taka brzydka – powiedziałam i się zasmuciłam.
- Po prostu masz za duże wymagania – powiedziała Ola i wszystkie się roześmiały.
- Nie prawda – powiedziałam stanowczo – Ja po prostu szukam miłego, sympatycznego, kochanego – zaczęłam wymieniać - kochającego, patrzącego na mnie z miłością, wysokiego i chociaż trochę przystojnego chłopaka z poczuciem humoru, przy którym czułabym się bezpiecznie. Najlepiej siatkarza. – skończyłam, a one wybuchły śmiechem.
- Nie można mieć wszystkiego na raz – uśmiechnęła się
Cały dzień w szkole i na treningach masakrycznie mi się przedłużał. Jakby ktoś tam na górze chciałby mi zrobić na złość, żebym patrzyła na te wszystkie pary, które się całują i przytulają i dają walentynki. Po szkole chciałam z kimś gdzieś iść, ale nie, każdy ma swoją drugą połóweczkę, więc idą albo do kina, albo na kręgle, albo na spacer, albo na coś tam. Ugh. Dzięki! Mówiłam już, że nie lubię walentynek? Nie? A to dziwne. Więc należy zapamiętać, Paulina Wiśniewska nie nawiedzi walentynek! Na nikogo nie mogłam liczyć, więc zostałam na Sali sobie poodbijać i potrenować sype, trener mi ogólnie pozwolił i nawet zostawił koszyk z 30-toma piłkami! A sam musiał wracać do swojej żony, bo dzisiaj to w końcu walentynki. No zaraz mnie szlak trafi. No ale ok, gram sobie gram, rozgrywam do trenażera, prawie każda piłka mi wpada do tego kółeczka. Nagle słyszę jakieś szuranie butów. Rozglądam się po Sali. Patrzę w prawo, nikogo nie ma, patrzę w lewo a tam jakiś wieeeelki misiek. Nagle z za miśka wyskakuje jakaś głowa. Gdy zobaczyłam kto to, zaczęłam się śmiać.
- Tooo… Zostaniesz moją przyjacielską walentynką? – zapytał, a ja śmiejąc się podeszłam do niego i go mooocno przytuliłam.
- Jasne, że tak debilu – powiedziałam i dałam mu buziaka w policzek. – To dla mnie? – zapytałam i wskazałam na miśka
- Tak w sumie, to, to, to – zaczął się jąkać – Tak w sumie to miało być dla mojej dziewczyny – podrapał się po głowie

piątek, 6 czerwca 2014

64. Czyli co, dzisiaj pijemy?

I Ujrzałam Andrzeja.
- To ty! – wbiłam palca w jego tors – wylałeś moją kawkę! Jak mogłeś! – zrobiłam smutną minkę.
- Przepraszam – też ją zrobił i wybuchnęliśmy śmiechem – nie za gorąco Ci? – zapytał
- Wiesz, jeszcze gdyby był śnieg.. Ale jak widzisz, pusto, ciepło i jesiennie! No heloooł jest 15 stopni! – rozłożyłam ręce
- Bywa – wzruszył ramionami – A gdzie lecisz? – zapytał
- Na zakupy – wyszczerzyłam się – A Ty? – zapytałam – Co robisz w Sosnowcu? – zapytałam
- Byłem w sklepie spożywczym, a tak ogólnie przyjechałem po Ziomka, stwierdził, że nie chce mu się kierować – powiedział
- No właśnie, przecież macie trening – powiedziałam i przeczesałam ręką włosy do tyłu. – Dobra, ej to weź zanieś do domu ten kubek ok.? – zapytałam i go mu wręczyłam
- Spoczi – powiedział i puścił mi oczko
- To do zobaczenia
- No papa – powiedział i poszedł do Ziomka, a ja do galerii. Po galerii chodziłam 4 godziny. Ogółem uzupełniłam moja i tak pełną garderobę kilkoma koszulkami, parą spodni, spódniczką, bluzą i trampkami. Obładowana torbami wróciłam do domu. Kiedy weszłam do domu, było tam kurde jakieś zgrupowanie siatkarzy. Każdy odwrócił głowę w stronę drzwi gdzie się znajdowałam i wybuchli jednym wielkim śmiechem.
- NO CO? – krzyknęłam poirytowana
- Ty to wszystko dzisiaj kupiłaś? – zrobił wielkie oczy Fabian
- No na to wygląda – powiedziałam i rozłożyłam ręce
- I Ty to wszystko uniosłaś tak daleko? – zapytał jeden, nawet nie wiem który.
- No tak? – powiedziałam zdenerwowana i poszłam z tym na górę.
- Nie denerwuj się! – krzyknął jeszcze Fabian.
Siadłam sobie na łóżku i wzięłam do ręki tableta. Zaczęłam pisać z kilkoma osobami na fejsie, Po jakiejś godzinie do mojego pokoju ktoś wparował. Podniosłam głowę i ujrzałam Andrzeja i Fabiana.
- Idziesz do nas? – zapytał Andrzej i siadł po mojej prawej stronie pakując mi głowę w ekran.
- No chodź do nas – powiedział Fabian i siadając po mojej lewej stronie również wpakował mi głowę przed tableta. – O Michał napisał!
- To ten z Resovii? – zapytał entuzjastycznie Andrzej.
- Ej wiecie, że ja będę grał w Resovii? – zapytał Fabian i się zasmucił
- Wiem – zmrużyłam oczy – już wiem, ale nie od Ciebie, bo Ty mi nie chciałeś przecież powiedzieć, bo po co…
- No przepraszam – zasmucił się
- Będę tęsknic – powiedziałam i walnęłam go poduszką w głowę
- Ja też – powiedział i mi oddał.
- Chodźcie ciołki – powiedział Andrzej i podając nam po ręce, podniósł nas i zeszliśmy na dół. Chwilę później byliśmy na dole. Spędziłam tam miłe popołudnie, a potem razem z chłopakami poszliśmy do kościoła. Tak był, jeden, wielki szum w kościele, bo jak ludzie zauważyli taką grupę siatkarzy, to byli w siódmym niebie. Po kościele każdy rozjechał się do siebie, a do mnie przyjechał Andrzej, bo tam był jego samochód. Gdy już miał wsiadać, przypomniało mu się coś.
- Paula, mam pytanie – uśmiechnął się i oparł o drzwi samochodu.
- Słucham Cię – wyszczerzyłam się
- Bo wiesz… - zaczął trochę niepewnie i przerwał, zastanawiając się nad czymś poważnie.
- Andrzej – uśmiechnęłam się – prosto z mostu – powiedziałam a on wziął głęboki wdech
- Za tydzień jest bal siatkarza, wszyscy będą z osobą towarzyszącą i ja też bym chciał, takie pytanie pójdziesz ze mną? – powiedział na jednym wydechu
- Z przyjemnością – powiedziałam i stając na palcach pocałowałam go w policzek.
- Serio? – zmarszczył brwi, a ja pokiwałam głową – to ja już wymyśliłem milion argumentów, dlaczego miałabyś ze mną iść.
- Po co argumenty? – zapytałam – Przyjaciołom się nie odmawia – uśmiechnęłam się
- Dziękuję – uśmiechnął się
- To ja dziękuję, że pomyślałeś o mnie, mogłeś zaprosić każdą dziewczynę, wybrałeś mnie – uśmiechnęłam się
- Nie ma za co – pocałował mnie z skroń – papa – powiedział i wsiadł do samochodu. Po chwili włączył się w ruch uliczny.
Weszłam do domu. Od razu Ziomek do mnie krzyknął:
- Paula jutro przyjeżdża Krzysiek, idziemy na obiad do restauracji, chcesz z nami?
- TAK TAK TAK! – krzyknęłam
- To jutro od razu po szkole – uśmiechnął się
- Dobrze – powiedziałam entuzjastycznie. Pogadałam z wujkiem jeszcze godzinę o wszystkim i o niczym, a potem poszłam na górę, pogadałam z mamą i Zunią (z którą coraz bardziej urywa mi się kontakt). Następnego dnia, wstałam, umyłam się, ubrałam i poszłam do szkoły. Po wszystkich lekcjach i treningu wyszłam i od razu skierowałam się do samochodu.
- Hej wujek – powiedziałam gdy weszłam. Ujrzałam tam wujka w jeansach i koszuli.
- Hej – uśmiechnął się lekko
- Czemu cioci nie ma? – zapytałam
- Też nie wiem – wzruszył ramionami – powiedziała, że coś jej wypadło – uśmiechnął się nikle.
- A no dobrze – uśmiechnęłam się
Dojechaliśmy na miejsce i zajęliśmy stolik w restauracji.
- W ogóle wujek, czemu tak oficjalnie, w restauracji? – zapytałam zdziwiona
- Wiesz… tak sobie zażyczył Krzysiek – uśmiechnął się. Po chwili przyszli i nasi towarzysze.
- Wujek! – powiedziałam entuzjastycznie i się do niego mooocno przytuliłam.
- Ej teraz to ja Cię nie lubie przytulać! – powiedział, a ja się zasmuciłam
- Czemu? – zapytałam
- Bo to nie komfortowe, jak jesteś wyższa odemnie w tym czymś – powiedział i wskazał na moje buty, a ja się zaśmiałam.
- Hej Paula – powiedziała Iwona
- Ciocia Iwona – uśmiechnęła się szeroko i ją uścisnęłam.
- Nie ma Agi? – zapytał Krzysiek
- Coś jej wypadło – puścił mu oczko.
- No dobra, to jako, że jesteście naszymi najlepszymi przyjaciółmi, chcemy Wam, a w tej sytuacji Tobie, ale w sumie też Wam, bo Paulinka jest moją ulubioną no tym, no ja jestem jej ulubionym wujkiem no właśnie – zaśmiał się - powiedzieć, że będziemy mieć kolejne dziecko – wyszczerzył zęby w uśmiechu Igła.
- Stary, no to gratulacje – uścisnęli się przyjaźnie, a potem przeszedł do Iwony
- Gratulacje wujek – uśmiechnęłam się i go przytuliłam
- Dzięki młoda – puścił mi oczko
- Gratulacje Ciociu – przytuliłam ją
-  dziękuję – Powiedziała.
Siedliśmy i zjedliśmy obiad w miłej atmosferze, cały czas się śmieliśmy i było ogólnie wesoło. Około 21 wróciliśmy z Ziomkiem do domu, wcześniej namawiając państwo Ignaczak na przenocowanie u nas, ale zgodnie stwierdzili, że wracają do domu, po z dziećmi została ich mama, a muszą być około północy, bo jedzie do pracy na bardzo rano.
Cały tydzień zleciał bardzo szybko i zanim się nie obejrzałam, już szłam z Andrzejem na bal siatkarza. Około 17 przyjechał po mnie Andrzej. Wyszłam na zewnątrz.
- Wow, ślicznie wyglądasz - Powiedział i dał mi buziaka w policzek.
- Dziękuję – uśmiechnęłam się i popatrzyłam na niego – Ty też niczego sobie – powiedziałam i poprawiłam mu lekko włosy – Tak, teraz o wiele lepiej – zaśmiałam się, a on razem ze mną.
- Wsiadaj – powiedział i otworzył mi drzwi do taksówki.
- Czyli co, dzisiaj pijemy – poruszałam brwiami
- Jak już to ja, Tobie nie wolno – pogroził mi palcem i puścił oczko.
Zaraz był na miejscu pasażera. Na miejsce dojechaliśmy 15 minut później. Weszliśmy do środka i już było dużo osób. Po 15 minutach trener poprosił o zajęcie miejsc. Gdy wszyscy siedli, okazało się, że nie ma Bartka. Trener zaczął przemawiać, i po 5 minutach wszedł Bartek, razem z Aśką trzymając się za rękę. Zabolało. Nie powiem.
Popatrzyłam na Andrzeja.
- Nie przejmuj się – uśmiechnął się i ścisnął moją rękę pod stołem. Dodał mi otuchy. Po przemówieniu, zaczęła się zabawa. Po chwili już na parkiecie były pierwsze pary. Siedzieliśmy z Andrzejem i gadaliśmy razem z Wlazłymi. Nagle przede mną ujrzałam rękę.

- Mogę prosić? 
------------------------------
Kto to, kto to? Zgadujcie! I piszcie czy ma się zgodzić zatańczyć, czy nie! :D
Od poniedziałku postaram się dodawać rozdziały codziennie. Jutro mam turniej, trzymać kciuki! :D Do następnego :*

wtorek, 3 czerwca 2014

63. Moja kawaa!

Po 20 minutach ktoś zapukał do drzwi. 
- Wchodź – powiedziałam i wtedy zza drzwi wyłoniły się dwie ręce trzymające cztery opakowania tofifi. Zaczęłam się śmiać, a po chwili zza drzwi wyłoniła też się jego głowa ze śmiesznym uśmiechem. Pokręciłam głową ze śmiechem i przywołałam go gestem ręki. Położył się koło mnie i przez chwilę patrzyliśmy wprost. Popatrzył na mnie i znów spojrzał do przodu. Wtedy ja popatrzyłam na niego i znów spojrzałam w przód. Wybuchneliśmy śmiechem i położyłam głowę na jego ramieniu.
- Nie wiem jak Ty to robisz, ale wystarcza mi chwila spędzona z Tobą i staję się takim szczęśliwym człowiekiem. – powiedziałam i spojrzałam mu w oczy – dziękuję
- Nie ma za co – pocałował mnie w czoło i objął ramieniem. Wziął pilota i włączył telewizję, leciał mecz piłki nożnej pomiędzy Realem a Barceloną.
- Real wygra – powiedziałam otwierając opakowanie tofifi
- Pff – parsknął – Barca – powiedział zabierając jedno tofifi.
- Nie – pokręciłam głową
- Czy każda dziewczyna musi być za Realem? Bo co bo Ronaldo? – zapytał lekko kpiącym tonem.
- Ej – zaczęłam się śmiać – spokojnie, nawet nie lubię Ronaldo, wolę Messiego – pokręciłam głową – po prostu wolę Real, sorki, ale drużyna nie składa się tylko z Ronaldo, tylko z podstawowego składu + rezerwowi - powiedziałam i spojrzałam na niego
- No dobra – wywrócił oczami ze śmiechem i przesłał mi buziaka w powietrzu.
- Tak swoją drogą, po co kupiłeś aż 4 opakowania? – zapytałam
- Żebyś za dużo nie mówiła, tylko jadła – zaśmiał się
- Bardzo śmieszne – fuknęłam.
Po 10 minutach meczu, zjedliśmy już całe opakowanie.
- No dobra – zaśmiałam się – jak w takim tempie będziemy to jeść, to pójdziesz jeszcze po 5 opakowań i dopiero się mecz skończy
- No widzisz – powiedział.
Po pierwszej połowie było nadal 0-0, a w 5 minucie drugiej połowie Messi dostał podanie i strzelił gola.
- Ej! – krzyknęłam i aż wstałam – SPALONY BYŁ!! 
Andrzej popatrzył na mnie jak na kosmitę
- No był, ale.. skąd Ty wiesz, co to spalony? – zapytał przerażony
- Nie każda dziewczyna, nie potrafi zrozumieć prostego znaczenia słów. – spojrzałam na niego poirytowana
- Po prostu nie każda dziewczyna jest tak mądra jak Ty – powiedział i puścił mi oczko.
- Pff no wiadomo – powiedziałam i znowu siadłam. Spojrzałam na tofifi
- Weź to ode mnie, bo zaraz już Tym zwymiotuję – powiedziałam i odsunęłam to opakowanie dalej. Zostało ostatnie, z 4!!
- Zbieram się Paula – powiedział Andrzej i wstał – Już 21:34
- Zostawiasz mnie? – zapytałam i zrobiłam smutną minkę.
- Przepraszam – powiedział – a właśnie, wiesz, Paula, nie pojedziemy do żadnego Zakopca, nie dam rady wziąć wolnego, poza tym w czwartek gramy – teraz on zrobił smutną minkę
- Nie ma sprawy – powiedziałam – A będę mogła przyjść?
- Jasne – puścił mi oczko – załatwię Ci moją koszulkę i wejściówki vipowskie – wyszczerzył się
- Mmm jak słodko – powiedziałam i się zaśmialiśmy – i będę siedzieć z wszystkimi dziewczynami i żonami chłopaków, będąc Twoją przyjaciółką – powiedziałam i pokręciłam głową. – Wystarczy bilet na zwykłych trybunach – zaśmiałam się
- No co Ty, nie przesadzaj – uśmiechnął się
- Taa a potem się będziesz dziwił, że nie masz dziewczyny – wystawiłam mu język
- Tak tak tak, jasne, jasne, nie przesadzaj – powiedział – Lecę
- To chodź Cię odprowadzę – powiedziałam i zeszłam z nim na dół. Akurat wchodził Fabian i razem z Ziomkiem poszli do salonu. Andrzej stał na korytarzu i zakładał buty kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłam a tam stoją dwie dziewczyny.
- Mogę w czymś pomóc? – zapytałam i akurat Andrzej się wyprostował.
- Chciałyśmy poprosić o autograf – powiedziała jedna z nich, blondynka
- Yyyy… Kurcze..Jak tu trafiłyście? – zapytał poirytowany i zmarszczył brwi
- Szłyśmy za panem i widziałyśmy gdzie pan wchodzi do jakiego domu, chciałyśmy zadzwonić, ale się bałyśmy, i tak siedziałyśmy a jak przyszedł tu Fabian i otworzył mu Łukasz To się zdecydowałyśmy – wyjaśniły – to jak możemy te autografy? – skierowały się do Andrzeja.
- Paaaulaaa! – krzyknął Ziomek – Kto to? – zapytał i przyszedł razem z Fabianem a tamte dziewczyny zaczęły piszczeć. – Yyy można w czymś pomóc? – zapytał Ziomek
- My, my, my, my – zaczęła jedna ale nie potrafiła się wysłowić
- Chciały autograf dlatego śledziły Andrzeja, potem siedziały obok domu i obserwowały, przyszedł Fabian, Ty otworzyłeś, więc zdecydowały się przyjść po autografy – powiedziałam, a Fabian podniósł brwi.
- Nie róbcie tak nigdy – powiedział Ziomek i wywrócił oczami – jak nasz kurde spotkacie na mieście, to możecie podejść, po meczu też, ale sorki, to to już przesada
- My też chcemy mieć trochę prywatności – powiedział Fabian
- A w ten sposób ją zaburzacie – dopowiedział Andrzej. Tamte dziewczyny się zmieszały.
- Przepraszamy – spuściły głowy – Ale my panów tak uwielbiamy, tak kochamy – dopowiedziała ta blondyna
- Miło nam, ale gdyby każdy fan siatkówki, nas śledził i dzwonił do naszych domów, to otwieralibyśmy drzwi co minutę. – powiedział Andrzej a reszta powiedziała „No właśnie”
- A ta dziewczyna? – zapytały i wskazały na mnie – przecież jest w naszym wieku, nie zrobiła czegoś takiego samego, żeby was poznać? – roześmiałam się na te słowa, chłopcy zresztą też.
- Dziewczyny – uśmiechnęłam się do nich szeroko – Na pewno nigdy bym się nie zniżyła do takiego poziomu, że chcąc poznać siatkarzy, wbijam im się do domu, prosząc o autograf w koszulkach skry – powiedziałam – Przecież oni by mnie nie polubili, tylko znienawidzili
- Dobra, my przepraszamy, dowidzenia – powiedziały i szybko pobiegły. Spojrzeliśmy się na siebie i wybuchneliśmy śmiechem
- To było dziwne – stwierdziliśmy wszyscy. Andrzej pojechał do domu, ja chwilę posiedziałam i pogadałam z Fabianem i Ziomkiem, a potem zadzwoniłam do Zuzi, gadałam z nią półtora godziny, umyłam się i poszłam spać. Następnego dnia wstałam o 10. Stwierdziłam z wujostwem, że pójdziemy razem do kościoła na godzinę 18. Więc ubrałam się i pijąc kawę wyszłam do galerii. Szłam spacerkiem, w jednej ręce trzymałam kubek z kawą, w drugiej telefon i pisałam sms z Zuzią. Nagle wpadłam na kogoś i upadłam na ziemie, wylewając całą kawę. No jej! Przecież szłam dopiero 20 sekund!

- Moja kawaaa – powiedziałam rozpaczliwie i wstałam – Przepraszam – podniosłam głowę do góry i napotkałam czyjś tors, podniosłam głowę jeszcze wyżej.

piątek, 30 maja 2014

62. Płaczesz?

Trzy dni później. Perspektywa Pauliny.
Właśnie wracamy po cudownym tygodniowym obozie. Andrzej okazał się świetnym trenerem. Dużo mi pomógł, dużo się nauczyłam. Przez te trzy dni codzienny plan dnia był taki:
8;00 Pobudka
9:00 Śniadanie
10:00 – 12:30 Pierwszy trening
13:00 – 14:00 Czas wolny.
14:30 Obiad
15:30 – 18:00 Drugi trening
18:30 kolacja
19:00 – 20:30 basen
I potem czas wolny, a o 22 spać.
Jak to obóz, dużo pracy, dużo wysiłku, mało czasu wolnego.
Właśnie jesteśmy w mcdonaldzie. Siedzę z Aśką i Andrzejem i jem frytki. Nagle podchodzi jakieś 10 osób i prosi Andrzeja o autograf. Ten niechętnie podpisuje wszystkie wystawione karteczki. Nagle pytają się o zdjęcia. Wszystkie stają i po kolei robią sobie z nim zdjęcie tuląc się do niego, a on stoi ze sztucznym uśmiechem. Gdy już wszyscy byli uszczęśliwieni, przyszła jakaś starsza kobieta.
- Można w czymś pomóc? – zapytał Andrzej. Patrzę na dół, bo ktoś nadepnął moją stopę. Widzę małą dziewczynkę która ciągnie go za nogawkę i się śmieje. ( Siedzimy na tych wysokich krzesełkach )
Andrzej spojrzał na dół i wziął małą na ręce, po czym posadził ją na kolanach.
- Chciałam poprosić o zdjęcie – powiedziała uprzejmie, mała dziewczynka, która miała około 6-7 lat.
- Zrobisz? – zapytał Andrzej i dał mi aparat, który wręczyła mu dziewczynka
- Jasne – zaśmiałam się i zrobiłam im zdjęcie. Tym razem jego uśmiech był naturalny i wielki.
Po całej akcji byliśmy zadowoleni, że są tacy mali widzowie siatkówki. Po drodze, przejeżdżaliśmy koło jakiegoś wyciągu, zauważyłam sklep ze Snowboardami.
- Stop! – krzyknęłam, a autokar zjechał na parking.
- Co się stało? – zapytał trener
- Wracam za 15 minut – powiedziałam. Poszłam do tego sklepu, bo ujrzałam na wystawie mój idealny sprzęt. Kupiłam go, i zapakowałam się z powrotem do autokaru, gdzie każdy się ze mnie śmiał.
- No co? – zapytałam
- Nie nic – śmiali się wszyscy.
 Około 18 dojechaliśmy pod halę. Przyjechał po mnie Ziomek i pojechałam do siebie, wcześniej żegnając się z wszystkimi. Opowiadałam Ziomkowi całą drogę i pół godziny w domu jak było. Potem ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłam i ujrzałam Bartka. Wpuściłam go.
- Do Ziomka? – zapytałam gdy wszedł do środka
- Nie do Ciebie – powiedział i rozebrał kurtkę.
- A Oki – powiedziałam. – Na górę? – zapytałam lekko znudzona
- Jakbyś mogła.
- Oki – powiedziałam i weszliśmy na górę. – Słucham? – zapytałam
- Kocham Cię, nie mogę przestać – powiedział
- Ta – westchnęłam
- Nie wierzysz? – zapytał
- Wierze – powiedziałam
- A Tobie już przeszło uczucie? – zapytał – Jeżeli jakieś było? – powiedział z ironią
- Oj Bartek – powiedziałam. – Nauczyłeś mnie, co to znaczy kochać – powiedziałam
- Czyli? – zapytał
- Czyli, co mam zrobić? Może i Cię jeszcze kocham, ale to i tak się nie uda, więc nie wiem po co tu jesteś – powiedziałam
- Czy nie możemy być razem, a ja bym po prostu płacił na dziecko? – zapytał
- Nie, nie możemy, dziecko musi mieć obydwóch rodziców – powiedziałam – A i jeszcze jedno – powiedziałam i podeszłam do torby treningowej. Wyjęłam naszyjnik, który mi kiedyś dał. – Chyba już to nieaktualne – powiedziałam i mu go oddałam.
- Nadal jest aktualne – powiedział i oddał mi go – Straciłem Ciebie, straciłem wszystko - znikł za drzwiami. Położyłam się na łóżku i  po policzku poleciała mi łza. Nagle poczułam wibracje telefonu w mojej kieszeni. Wyjęłam go i zobaczyłam wiadomość od Andrzeja
„ Co tam? :*”

Odpisałam:
„ L L L L L L L L L L L L L L L L L L L L Jest źle L L L”
Odpisał:
„Płaczesz?”
Odpisałam;
„Tak L”
Odpisał:
„Już jadę”  

wtorek, 27 maja 2014

61. Co się stało?

Odwróciłam głowę i ujrzałam Andrzeja który szybko do mnie podjechał.
- Paulina, co się stało? – zapytał i odpiął szybko narty kucając przede mną.
- Tamta….tamta…. – nie mogłam się wysłowić, głos mi drżał, a ręce trzęsły.
- Paulina – złapał mnie za ręce i popatrzył głęboko w oczy – Paulina, uspokój się – Po 10 minutach, uspokoiłam się i głośno westchnęłam. – Co się stało? – zapytał ciągle trzymając moje ręce.
- Siedziałam o jedno krzesełko za jedną dziewczynką, która za wcześnie wsiadła, siedziałam razem z jej rodzicami, ona powinna tam siedzieć. Jej tato cały czas się darł, żeby opuściła to coś, nie wiem jak to się nazywa, w końcu się posłuchała wstała i zamiast być bardziej bezpieczna spadła. – powiedziałam na jednym wdechu – spadła… Taka mała 8 letnia dziewczynka…
- Spokojnie – powiedział i mnie przytulił. – Chodź zejdziemy na dół stoku – powiedział
- Zapinaj narty – powiedziałam zapinając deskę.
- Na pewno? – zapytał z troską
- Tak – ucięłam krótko. Zjechaliśmy na dół i siadłam sobie na ławce na zewnątrz kawiarni razem z Andrzejem. – Idź jeździć – powiedziałam
- Nie posiedzę z Tobą – uśmiechnął się
- Na pewno? – zapytałam
- Tak – uśmiechnął się i objął mnie ramieniem. Akurat jechała karetka z tą dziewczynką. Wybiegłam szybko i zapytałam jej rodziców co z nią.
- Nie wiem, jest połamana, ale żyje – powiedziała jej mama – Przepraszam musimy jechać – dodała i pobiegli do samochodu.
Wróciłam do Andrzeja i powiedziałam mu, co z dziewczynką. Szczerze, bardzo się ucieszyłam, ze żyje. To straszne widzieć, jak dziecko spada z wyciągu z tych 9-10 metrów. Pogadałam z nim jeszcze 15 minut i stwierdziłam, że idziemy jeździć dalej. Andrzej mówił żebym jeszcze posiedziała chwilę, ale ja go przekonałam i jeździliśmy dalej. Około 17 oddaliśmy sprzęt i wróciliśmy do ośrodka. Zjedliśmy spóźniony obiad, a pół godziny później Andrzej chodził po pokojach i informował że za pół godziny trening.
- Że co? – zapytałam zmęczona
- Że trening, nie ma łatwo, ruchy, ruchy wstajemy! – zaczął klaskać w dłonie a chwilę później wyszedł. Razem z Aśką Ślamazarnie wstałyśmy z łóżek i zaczęłyśmy się szykować na trening. W szatni byłyśmy 10 minut przed 18. Mimo, że byłyśmy w szatni pierwsze, przebrałyśmy się w 8 minut i wyszłyśmy z niej ostatnie. Najpierw rozgrzewka, potem odbijanie w parach, a potem ćwiczenia na asekurację i przyjęcie. Słuchałam się dziś zawzięcie Andrzeja i wykonywałam wszystkie polecenia, jakie tylko mi kazał, a on, kiedy tak się słuchałam, co chwilę się uśmiechał. Pod koniec zagrałyśmy fragmenty gry. Andrzej dorzucał piłki a trener poprawiał jak którejś coś nie wychodziło lub się myliła. Pod koniec ćwiczenia rozciągające i okrzyk końcowy. Po okrzyku gdy wychodziłam z hali do szatni ktoś złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie.
- Dało się? – zapytał Andrzej, szczerząc się.
- Dało się – uśmiechnęłam się – tak wiem, jestem genialna, nie musisz mi o tym przypominać – zaśmiałam się.
- Się wie – powiedział i pocałował mnie w czubek głowy. Uśmiechnęłam się i poszłam do szatni, gdzie tylko zabrałam swoje rzeczy i poszłam do pokoju od razu pod prysznic.
- No wychodź z stamtąd! – krzyknęła Aśka po moim pół godzinnym pobycie w łazience.
- Już, już – powiedziałam i chwilę później wyszłam owinięta ręcznikiem, a ona szybko zajęła łazienkę.
Siedziałam i smarowałam się balsamem, gdy nagle ktoś wpadł do pokoju.
- Andrzej no! – krzyknęłam – Spadówa – powiedziałam i wskazałam palcem na drzwi. Wstałam by zamknąć na kluczyk, żeby nie mieć takich nie miłych niespodzianek. Gdy był już na korytarzu krzyknął:

- Ładne nogi! – a ja pokręciłam głową. 

niedziela, 25 maja 2014

60. Kto to był?

- Paulina! – obkręcił mnie wokół własnej osi. Kiedy mnie postawił zapytał – Co Ty tu robisz?
- To co Ty – wyszczerzyłam się – Jestem na obozie – zaśmiałam się.
- To extra! A do kiedy?! – zapytał
- Jeszcze 4 dni
- My jeszcze 5 – uśmiechnął się
- Leć na trening! – puściłam mu oczko – Jakby coś to pokój 55
- Mój to 91 – powiedział i machając mi poszedł do szatni. Poszłam do pokoju i się zdziwiłam,  bo już tam była Aśka.
- Ale że jak? – zapytałam
- No przeszłyśmy wszyscy obok Ciebie, jak się przytulałaś z Michałem – wytknęła mi język
- Daj mi żelki – zaśmiałam się i walnęłam się na łóżko.
- Łap – powiedziała i rzuciła we mnie paczką.
- Kocham Cię
- Wiem – zaśmiała się – Ej na następnym treningu już nic nie odwalaj dobrze?
- Spoko – westchnęłam – Będę siedzieć i robić to co mi karze – powiedziałam
- Wiesz, tak wypada, pomyśl tylko
- No wiem, przesadziłam? – zapytałam
- Troszkę , tak tyci tyci – pokazała na palcach
- Dobra, więc muszę iść przeprosić? – zapytałam
- Wypadałoby – przytaknęła
- Dobra idę – powiedziałam i wstałam. – Nie jednak nie, nie teraz, pójdę za 10 minut – powiedziałam i znów położyłam się na łóżko.
Pogadałyśmy chwilę i po 10 minutach poszłam do pokoju do Andrzeja.
Zapukałam.
- Jak to Ty Paulina to papa – krzyknął a ja weszłam.
- No jejku Andrzej – zrobiłam smutną minkę
- Co jejku? – podniósł się do pozycji siedzącej – Czemu nie mogłaś mnie posłuchać? – zapytał podenerwowany  - Tak dużo wymagałem?
- No bo, eh bo jestem głupia i myślę tylko o sobie – powiedziałam i spojrzałam mu w oczy
- Iii?
- No i jestem wielką egoistką, która denerwuje się, bo jej przyjaciel musi nią sterować i rozkazywać jej – powiedziałam, a on rozstawił ramiona
- No chodź się przytulić – powiedział i chwilę później siedziałam przytulona do niego
- No nie będę Cię już sterować, jak to Ty powiedziałaś, nie będę Cię poprawiać, ale chociaż jak mówię, do wszystkich to głuptasie słuchaj się i wypełniaj polecenia, dobrze? – zapytał się mnie
- No dobrze – mruknęłam a on pocałował mnie w skroń.
- Wiesz, że w następnym sezonie, nasza drużyna, będzie troszkę pozmieniana? – zapytał
- Jak to? – zmarszczyłam brwi i na niego spojrzałam
- Normalnie – wzruszył ramionami – Fabian do Resovii przychodzi, za niego będzie Uriarte. Bartek dostał propozycję z Maceraty i tam chyba będzie grał, a za niego przychodzi Conte.
- Co? Bartek we Włoszech? – zapytałam zdziwiona. Bartek wyjeżdża?
- Przykro mi, ale powiedział, że na 90 % wyjeżdża – powiedział
- A ok. – powiedziałam – Kto dalej? – zapytałam – Ziomek zostaje?
- Tak Ziomal nadal 1 rozgrywający, Ja i Karol zostajemy
- To dobrze – przerwałam mu
- No wiem – puścił mi oczko – Przychodzi jeszcze Wojciech Włodarczyk, no i zostaje Wlazły na strzelbie a i jeszcze Antiga będzie grał z nami.
- A W ogóle to Antiga teraz będzie trenerem kadry? – zapytałam
- No właśnie tak, trochę dziwnie, bo sam jest czynnym zawodnikiem – powiedział Andrzej.
Rozmawialiśmy tak do obiadu. Po obiedzie chwilę odpoczynku i trening, potem chwilę odpoczynku i kolacja, potem chwilę odpoczynku i basen i spać. Po basenie w autokarze była jeszcze mowa, że jutro jedziemy na stok, który jest 50 km od nas, żeby odpocząć od treningów jeden dzień. Więc następnego dnia ubrałam się  i zeszłam na dół na śniadanie.
- Ej ale Ty to zmienisz te buty? – zapytała Aśka
- Nie, wiesz, pójdę w Vansach – wywróciłam oczami.
Zjedliśmy wszyscy śniadanie, a zbiórka miała być godzinę później. Poszłam po schodach na górę, a pod moim pokojem spotkałam Michała.
- Hej – uśmiechnął się i dał mi buziaka w policzek
- Hej, hej – odpowiedziałam – Wchodź – otworzyłam drzwi, wszedł, a ja za nim.
- A Wy dzisiaj treningu nie macie? – zapytał
- Jedziemy na stok – uśmiechnęłam się i wtedy do pokoju weszła Aśka.
- Ooo hej Michał – powiedziała
- Hej Asia – powiedział i przywitali się buziakiem w policzek.
- Patrz Paula, jak się powinno witać, a nie takim szałem na jaki Ty wpadłaś widząc go – zaśmiała się Aśka
- Oj przesadzasz. – zaśmiałam się, a za mną i Michał.
- Wiesz, aż tak się stęskniła za takim przystojniakiem – przeczesał włosy ręką.
Rozmawialiśmy tak pół godziny, potem Michał zbierał się na trening.
- To jak wrócimy ze stoku to przyjdę – uśmiechnęłam się
- Oki – odwzajemnił gest i wyszedł mijając się w drzwiach z Andrzejem. On kiedy wszedł zmarszczył brwi i podnosząc palec i wskazując w stronę drzwi zapytał
- Kto to był?
- Michał – wzruszyłam ramionami
- Jaki Michał – zapytał podejrzliwie
- A co Cię to panie Wrona? – zapytałam rozbawiona. – Kolega z Resovii – puściłam mu oczko.
Wypożyczając sprzęt na stok, wszyscy się na mnie denerwowali, bo wybierałam którą deskę chcę, ta jest za wysoka, ta ma zły wzorek, ta za niska, ta nie.. No i po 40 minutach wybrałam deskę i poszłam ją wypożyczyć, gdzie każdy już na mnie czekał. Uśmiechnęłam się do nich rozbrajająco i poszliśmy kupić karnety. Gdy już wszystko było załatwione, zaczęliśmy wjeżdżać. Przy 5 zjeździe, przeszłam przez bramkę, Przede mną była jakaś dziewczynka na oko miała może 8 lat, a obok mnie inni ludzie. Ta dziewczynka wyszła na tą taśmę sama, i gdy siadła na krzesełku, zorientowała się, że nie ma przy niej jej rodziców.
- Mamo! Tato! – krzyknęła
- Boże Agata! Siedź spokojnie, nie wierć się i opuść to zapięcie, my jedziemy za Tobą – usłyszeć można było od jej mamy. Siedziałam akurat z nimi na krzesełku. Jej tata cały czas krzyczał, żeby opuściła to gówno. Nagle dziewczynka posłuchała taty, ale nie mogła dosięgnąć więc lekko się podniosła.
Kiedy próbowała dosięgnąć, krzesełko przechyliło się a ona spadła. Spadła z wysokości około 9-10 metrów. Gdy to zobaczyłam zakryłam ręką usta, a do moich oczu nabrały się łzy.
- Agatka! Agatka! – wołała rozpaczliwie jej mama – Na co czekasz? – wrzeszczała na swojego partnera – Dzwoń po GOPR! Szybko! – darła się i płakała a tata dziewczynki drżącymi rękoma wybrał numer i zadzwonił tłumacząc nerwowa co się stało. Gdy skończył jego żona zaczęła krzyczeć, że to jego wina, że to on kazał jej się zapiać, a tak to siedziała spokojnie i się trzymała. Od razu gdy zsiedliśmy z krzesełka oni zjechali na dół, a ja niedowierzając co się przed chwilą stało siadłam na śniegu i odpięłam deskę patrząc tępo w las obok stoku.

- Paulina? – usłyszałam znany mi głos.