Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

piątek, 6 czerwca 2014

64. Czyli co, dzisiaj pijemy?

I Ujrzałam Andrzeja.
- To ty! – wbiłam palca w jego tors – wylałeś moją kawkę! Jak mogłeś! – zrobiłam smutną minkę.
- Przepraszam – też ją zrobił i wybuchnęliśmy śmiechem – nie za gorąco Ci? – zapytał
- Wiesz, jeszcze gdyby był śnieg.. Ale jak widzisz, pusto, ciepło i jesiennie! No heloooł jest 15 stopni! – rozłożyłam ręce
- Bywa – wzruszył ramionami – A gdzie lecisz? – zapytał
- Na zakupy – wyszczerzyłam się – A Ty? – zapytałam – Co robisz w Sosnowcu? – zapytałam
- Byłem w sklepie spożywczym, a tak ogólnie przyjechałem po Ziomka, stwierdził, że nie chce mu się kierować – powiedział
- No właśnie, przecież macie trening – powiedziałam i przeczesałam ręką włosy do tyłu. – Dobra, ej to weź zanieś do domu ten kubek ok.? – zapytałam i go mu wręczyłam
- Spoczi – powiedział i puścił mi oczko
- To do zobaczenia
- No papa – powiedział i poszedł do Ziomka, a ja do galerii. Po galerii chodziłam 4 godziny. Ogółem uzupełniłam moja i tak pełną garderobę kilkoma koszulkami, parą spodni, spódniczką, bluzą i trampkami. Obładowana torbami wróciłam do domu. Kiedy weszłam do domu, było tam kurde jakieś zgrupowanie siatkarzy. Każdy odwrócił głowę w stronę drzwi gdzie się znajdowałam i wybuchli jednym wielkim śmiechem.
- NO CO? – krzyknęłam poirytowana
- Ty to wszystko dzisiaj kupiłaś? – zrobił wielkie oczy Fabian
- No na to wygląda – powiedziałam i rozłożyłam ręce
- I Ty to wszystko uniosłaś tak daleko? – zapytał jeden, nawet nie wiem który.
- No tak? – powiedziałam zdenerwowana i poszłam z tym na górę.
- Nie denerwuj się! – krzyknął jeszcze Fabian.
Siadłam sobie na łóżku i wzięłam do ręki tableta. Zaczęłam pisać z kilkoma osobami na fejsie, Po jakiejś godzinie do mojego pokoju ktoś wparował. Podniosłam głowę i ujrzałam Andrzeja i Fabiana.
- Idziesz do nas? – zapytał Andrzej i siadł po mojej prawej stronie pakując mi głowę w ekran.
- No chodź do nas – powiedział Fabian i siadając po mojej lewej stronie również wpakował mi głowę przed tableta. – O Michał napisał!
- To ten z Resovii? – zapytał entuzjastycznie Andrzej.
- Ej wiecie, że ja będę grał w Resovii? – zapytał Fabian i się zasmucił
- Wiem – zmrużyłam oczy – już wiem, ale nie od Ciebie, bo Ty mi nie chciałeś przecież powiedzieć, bo po co…
- No przepraszam – zasmucił się
- Będę tęsknic – powiedziałam i walnęłam go poduszką w głowę
- Ja też – powiedział i mi oddał.
- Chodźcie ciołki – powiedział Andrzej i podając nam po ręce, podniósł nas i zeszliśmy na dół. Chwilę później byliśmy na dole. Spędziłam tam miłe popołudnie, a potem razem z chłopakami poszliśmy do kościoła. Tak był, jeden, wielki szum w kościele, bo jak ludzie zauważyli taką grupę siatkarzy, to byli w siódmym niebie. Po kościele każdy rozjechał się do siebie, a do mnie przyjechał Andrzej, bo tam był jego samochód. Gdy już miał wsiadać, przypomniało mu się coś.
- Paula, mam pytanie – uśmiechnął się i oparł o drzwi samochodu.
- Słucham Cię – wyszczerzyłam się
- Bo wiesz… - zaczął trochę niepewnie i przerwał, zastanawiając się nad czymś poważnie.
- Andrzej – uśmiechnęłam się – prosto z mostu – powiedziałam a on wziął głęboki wdech
- Za tydzień jest bal siatkarza, wszyscy będą z osobą towarzyszącą i ja też bym chciał, takie pytanie pójdziesz ze mną? – powiedział na jednym wydechu
- Z przyjemnością – powiedziałam i stając na palcach pocałowałam go w policzek.
- Serio? – zmarszczył brwi, a ja pokiwałam głową – to ja już wymyśliłem milion argumentów, dlaczego miałabyś ze mną iść.
- Po co argumenty? – zapytałam – Przyjaciołom się nie odmawia – uśmiechnęłam się
- Dziękuję – uśmiechnął się
- To ja dziękuję, że pomyślałeś o mnie, mogłeś zaprosić każdą dziewczynę, wybrałeś mnie – uśmiechnęłam się
- Nie ma za co – pocałował mnie z skroń – papa – powiedział i wsiadł do samochodu. Po chwili włączył się w ruch uliczny.
Weszłam do domu. Od razu Ziomek do mnie krzyknął:
- Paula jutro przyjeżdża Krzysiek, idziemy na obiad do restauracji, chcesz z nami?
- TAK TAK TAK! – krzyknęłam
- To jutro od razu po szkole – uśmiechnął się
- Dobrze – powiedziałam entuzjastycznie. Pogadałam z wujkiem jeszcze godzinę o wszystkim i o niczym, a potem poszłam na górę, pogadałam z mamą i Zunią (z którą coraz bardziej urywa mi się kontakt). Następnego dnia, wstałam, umyłam się, ubrałam i poszłam do szkoły. Po wszystkich lekcjach i treningu wyszłam i od razu skierowałam się do samochodu.
- Hej wujek – powiedziałam gdy weszłam. Ujrzałam tam wujka w jeansach i koszuli.
- Hej – uśmiechnął się lekko
- Czemu cioci nie ma? – zapytałam
- Też nie wiem – wzruszył ramionami – powiedziała, że coś jej wypadło – uśmiechnął się nikle.
- A no dobrze – uśmiechnęłam się
Dojechaliśmy na miejsce i zajęliśmy stolik w restauracji.
- W ogóle wujek, czemu tak oficjalnie, w restauracji? – zapytałam zdziwiona
- Wiesz… tak sobie zażyczył Krzysiek – uśmiechnął się. Po chwili przyszli i nasi towarzysze.
- Wujek! – powiedziałam entuzjastycznie i się do niego mooocno przytuliłam.
- Ej teraz to ja Cię nie lubie przytulać! – powiedział, a ja się zasmuciłam
- Czemu? – zapytałam
- Bo to nie komfortowe, jak jesteś wyższa odemnie w tym czymś – powiedział i wskazał na moje buty, a ja się zaśmiałam.
- Hej Paula – powiedziała Iwona
- Ciocia Iwona – uśmiechnęła się szeroko i ją uścisnęłam.
- Nie ma Agi? – zapytał Krzysiek
- Coś jej wypadło – puścił mu oczko.
- No dobra, to jako, że jesteście naszymi najlepszymi przyjaciółmi, chcemy Wam, a w tej sytuacji Tobie, ale w sumie też Wam, bo Paulinka jest moją ulubioną no tym, no ja jestem jej ulubionym wujkiem no właśnie – zaśmiał się - powiedzieć, że będziemy mieć kolejne dziecko – wyszczerzył zęby w uśmiechu Igła.
- Stary, no to gratulacje – uścisnęli się przyjaźnie, a potem przeszedł do Iwony
- Gratulacje wujek – uśmiechnęłam się i go przytuliłam
- Dzięki młoda – puścił mi oczko
- Gratulacje Ciociu – przytuliłam ją
-  dziękuję – Powiedziała.
Siedliśmy i zjedliśmy obiad w miłej atmosferze, cały czas się śmieliśmy i było ogólnie wesoło. Około 21 wróciliśmy z Ziomkiem do domu, wcześniej namawiając państwo Ignaczak na przenocowanie u nas, ale zgodnie stwierdzili, że wracają do domu, po z dziećmi została ich mama, a muszą być około północy, bo jedzie do pracy na bardzo rano.
Cały tydzień zleciał bardzo szybko i zanim się nie obejrzałam, już szłam z Andrzejem na bal siatkarza. Około 17 przyjechał po mnie Andrzej. Wyszłam na zewnątrz.
- Wow, ślicznie wyglądasz - Powiedział i dał mi buziaka w policzek.
- Dziękuję – uśmiechnęłam się i popatrzyłam na niego – Ty też niczego sobie – powiedziałam i poprawiłam mu lekko włosy – Tak, teraz o wiele lepiej – zaśmiałam się, a on razem ze mną.
- Wsiadaj – powiedział i otworzył mi drzwi do taksówki.
- Czyli co, dzisiaj pijemy – poruszałam brwiami
- Jak już to ja, Tobie nie wolno – pogroził mi palcem i puścił oczko.
Zaraz był na miejscu pasażera. Na miejsce dojechaliśmy 15 minut później. Weszliśmy do środka i już było dużo osób. Po 15 minutach trener poprosił o zajęcie miejsc. Gdy wszyscy siedli, okazało się, że nie ma Bartka. Trener zaczął przemawiać, i po 5 minutach wszedł Bartek, razem z Aśką trzymając się za rękę. Zabolało. Nie powiem.
Popatrzyłam na Andrzeja.
- Nie przejmuj się – uśmiechnął się i ścisnął moją rękę pod stołem. Dodał mi otuchy. Po przemówieniu, zaczęła się zabawa. Po chwili już na parkiecie były pierwsze pary. Siedzieliśmy z Andrzejem i gadaliśmy razem z Wlazłymi. Nagle przede mną ujrzałam rękę.

- Mogę prosić? 
------------------------------
Kto to, kto to? Zgadujcie! I piszcie czy ma się zgodzić zatańczyć, czy nie! :D
Od poniedziałku postaram się dodawać rozdziały codziennie. Jutro mam turniej, trzymać kciuki! :D Do następnego :*

wtorek, 3 czerwca 2014

63. Moja kawaa!

Po 20 minutach ktoś zapukał do drzwi. 
- Wchodź – powiedziałam i wtedy zza drzwi wyłoniły się dwie ręce trzymające cztery opakowania tofifi. Zaczęłam się śmiać, a po chwili zza drzwi wyłoniła też się jego głowa ze śmiesznym uśmiechem. Pokręciłam głową ze śmiechem i przywołałam go gestem ręki. Położył się koło mnie i przez chwilę patrzyliśmy wprost. Popatrzył na mnie i znów spojrzał do przodu. Wtedy ja popatrzyłam na niego i znów spojrzałam w przód. Wybuchneliśmy śmiechem i położyłam głowę na jego ramieniu.
- Nie wiem jak Ty to robisz, ale wystarcza mi chwila spędzona z Tobą i staję się takim szczęśliwym człowiekiem. – powiedziałam i spojrzałam mu w oczy – dziękuję
- Nie ma za co – pocałował mnie w czoło i objął ramieniem. Wziął pilota i włączył telewizję, leciał mecz piłki nożnej pomiędzy Realem a Barceloną.
- Real wygra – powiedziałam otwierając opakowanie tofifi
- Pff – parsknął – Barca – powiedział zabierając jedno tofifi.
- Nie – pokręciłam głową
- Czy każda dziewczyna musi być za Realem? Bo co bo Ronaldo? – zapytał lekko kpiącym tonem.
- Ej – zaczęłam się śmiać – spokojnie, nawet nie lubię Ronaldo, wolę Messiego – pokręciłam głową – po prostu wolę Real, sorki, ale drużyna nie składa się tylko z Ronaldo, tylko z podstawowego składu + rezerwowi - powiedziałam i spojrzałam na niego
- No dobra – wywrócił oczami ze śmiechem i przesłał mi buziaka w powietrzu.
- Tak swoją drogą, po co kupiłeś aż 4 opakowania? – zapytałam
- Żebyś za dużo nie mówiła, tylko jadła – zaśmiał się
- Bardzo śmieszne – fuknęłam.
Po 10 minutach meczu, zjedliśmy już całe opakowanie.
- No dobra – zaśmiałam się – jak w takim tempie będziemy to jeść, to pójdziesz jeszcze po 5 opakowań i dopiero się mecz skończy
- No widzisz – powiedział.
Po pierwszej połowie było nadal 0-0, a w 5 minucie drugiej połowie Messi dostał podanie i strzelił gola.
- Ej! – krzyknęłam i aż wstałam – SPALONY BYŁ!! 
Andrzej popatrzył na mnie jak na kosmitę
- No był, ale.. skąd Ty wiesz, co to spalony? – zapytał przerażony
- Nie każda dziewczyna, nie potrafi zrozumieć prostego znaczenia słów. – spojrzałam na niego poirytowana
- Po prostu nie każda dziewczyna jest tak mądra jak Ty – powiedział i puścił mi oczko.
- Pff no wiadomo – powiedziałam i znowu siadłam. Spojrzałam na tofifi
- Weź to ode mnie, bo zaraz już Tym zwymiotuję – powiedziałam i odsunęłam to opakowanie dalej. Zostało ostatnie, z 4!!
- Zbieram się Paula – powiedział Andrzej i wstał – Już 21:34
- Zostawiasz mnie? – zapytałam i zrobiłam smutną minkę.
- Przepraszam – powiedział – a właśnie, wiesz, Paula, nie pojedziemy do żadnego Zakopca, nie dam rady wziąć wolnego, poza tym w czwartek gramy – teraz on zrobił smutną minkę
- Nie ma sprawy – powiedziałam – A będę mogła przyjść?
- Jasne – puścił mi oczko – załatwię Ci moją koszulkę i wejściówki vipowskie – wyszczerzył się
- Mmm jak słodko – powiedziałam i się zaśmialiśmy – i będę siedzieć z wszystkimi dziewczynami i żonami chłopaków, będąc Twoją przyjaciółką – powiedziałam i pokręciłam głową. – Wystarczy bilet na zwykłych trybunach – zaśmiałam się
- No co Ty, nie przesadzaj – uśmiechnął się
- Taa a potem się będziesz dziwił, że nie masz dziewczyny – wystawiłam mu język
- Tak tak tak, jasne, jasne, nie przesadzaj – powiedział – Lecę
- To chodź Cię odprowadzę – powiedziałam i zeszłam z nim na dół. Akurat wchodził Fabian i razem z Ziomkiem poszli do salonu. Andrzej stał na korytarzu i zakładał buty kiedy rozległ się dzwonek do drzwi. Otworzyłam a tam stoją dwie dziewczyny.
- Mogę w czymś pomóc? – zapytałam i akurat Andrzej się wyprostował.
- Chciałyśmy poprosić o autograf – powiedziała jedna z nich, blondynka
- Yyyy… Kurcze..Jak tu trafiłyście? – zapytał poirytowany i zmarszczył brwi
- Szłyśmy za panem i widziałyśmy gdzie pan wchodzi do jakiego domu, chciałyśmy zadzwonić, ale się bałyśmy, i tak siedziałyśmy a jak przyszedł tu Fabian i otworzył mu Łukasz To się zdecydowałyśmy – wyjaśniły – to jak możemy te autografy? – skierowały się do Andrzeja.
- Paaaulaaa! – krzyknął Ziomek – Kto to? – zapytał i przyszedł razem z Fabianem a tamte dziewczyny zaczęły piszczeć. – Yyy można w czymś pomóc? – zapytał Ziomek
- My, my, my, my – zaczęła jedna ale nie potrafiła się wysłowić
- Chciały autograf dlatego śledziły Andrzeja, potem siedziały obok domu i obserwowały, przyszedł Fabian, Ty otworzyłeś, więc zdecydowały się przyjść po autografy – powiedziałam, a Fabian podniósł brwi.
- Nie róbcie tak nigdy – powiedział Ziomek i wywrócił oczami – jak nasz kurde spotkacie na mieście, to możecie podejść, po meczu też, ale sorki, to to już przesada
- My też chcemy mieć trochę prywatności – powiedział Fabian
- A w ten sposób ją zaburzacie – dopowiedział Andrzej. Tamte dziewczyny się zmieszały.
- Przepraszamy – spuściły głowy – Ale my panów tak uwielbiamy, tak kochamy – dopowiedziała ta blondyna
- Miło nam, ale gdyby każdy fan siatkówki, nas śledził i dzwonił do naszych domów, to otwieralibyśmy drzwi co minutę. – powiedział Andrzej a reszta powiedziała „No właśnie”
- A ta dziewczyna? – zapytały i wskazały na mnie – przecież jest w naszym wieku, nie zrobiła czegoś takiego samego, żeby was poznać? – roześmiałam się na te słowa, chłopcy zresztą też.
- Dziewczyny – uśmiechnęłam się do nich szeroko – Na pewno nigdy bym się nie zniżyła do takiego poziomu, że chcąc poznać siatkarzy, wbijam im się do domu, prosząc o autograf w koszulkach skry – powiedziałam – Przecież oni by mnie nie polubili, tylko znienawidzili
- Dobra, my przepraszamy, dowidzenia – powiedziały i szybko pobiegły. Spojrzeliśmy się na siebie i wybuchneliśmy śmiechem
- To było dziwne – stwierdziliśmy wszyscy. Andrzej pojechał do domu, ja chwilę posiedziałam i pogadałam z Fabianem i Ziomkiem, a potem zadzwoniłam do Zuzi, gadałam z nią półtora godziny, umyłam się i poszłam spać. Następnego dnia wstałam o 10. Stwierdziłam z wujostwem, że pójdziemy razem do kościoła na godzinę 18. Więc ubrałam się i pijąc kawę wyszłam do galerii. Szłam spacerkiem, w jednej ręce trzymałam kubek z kawą, w drugiej telefon i pisałam sms z Zuzią. Nagle wpadłam na kogoś i upadłam na ziemie, wylewając całą kawę. No jej! Przecież szłam dopiero 20 sekund!

- Moja kawaaa – powiedziałam rozpaczliwie i wstałam – Przepraszam – podniosłam głowę do góry i napotkałam czyjś tors, podniosłam głowę jeszcze wyżej.

piątek, 30 maja 2014

62. Płaczesz?

Trzy dni później. Perspektywa Pauliny.
Właśnie wracamy po cudownym tygodniowym obozie. Andrzej okazał się świetnym trenerem. Dużo mi pomógł, dużo się nauczyłam. Przez te trzy dni codzienny plan dnia był taki:
8;00 Pobudka
9:00 Śniadanie
10:00 – 12:30 Pierwszy trening
13:00 – 14:00 Czas wolny.
14:30 Obiad
15:30 – 18:00 Drugi trening
18:30 kolacja
19:00 – 20:30 basen
I potem czas wolny, a o 22 spać.
Jak to obóz, dużo pracy, dużo wysiłku, mało czasu wolnego.
Właśnie jesteśmy w mcdonaldzie. Siedzę z Aśką i Andrzejem i jem frytki. Nagle podchodzi jakieś 10 osób i prosi Andrzeja o autograf. Ten niechętnie podpisuje wszystkie wystawione karteczki. Nagle pytają się o zdjęcia. Wszystkie stają i po kolei robią sobie z nim zdjęcie tuląc się do niego, a on stoi ze sztucznym uśmiechem. Gdy już wszyscy byli uszczęśliwieni, przyszła jakaś starsza kobieta.
- Można w czymś pomóc? – zapytał Andrzej. Patrzę na dół, bo ktoś nadepnął moją stopę. Widzę małą dziewczynkę która ciągnie go za nogawkę i się śmieje. ( Siedzimy na tych wysokich krzesełkach )
Andrzej spojrzał na dół i wziął małą na ręce, po czym posadził ją na kolanach.
- Chciałam poprosić o zdjęcie – powiedziała uprzejmie, mała dziewczynka, która miała około 6-7 lat.
- Zrobisz? – zapytał Andrzej i dał mi aparat, który wręczyła mu dziewczynka
- Jasne – zaśmiałam się i zrobiłam im zdjęcie. Tym razem jego uśmiech był naturalny i wielki.
Po całej akcji byliśmy zadowoleni, że są tacy mali widzowie siatkówki. Po drodze, przejeżdżaliśmy koło jakiegoś wyciągu, zauważyłam sklep ze Snowboardami.
- Stop! – krzyknęłam, a autokar zjechał na parking.
- Co się stało? – zapytał trener
- Wracam za 15 minut – powiedziałam. Poszłam do tego sklepu, bo ujrzałam na wystawie mój idealny sprzęt. Kupiłam go, i zapakowałam się z powrotem do autokaru, gdzie każdy się ze mnie śmiał.
- No co? – zapytałam
- Nie nic – śmiali się wszyscy.
 Około 18 dojechaliśmy pod halę. Przyjechał po mnie Ziomek i pojechałam do siebie, wcześniej żegnając się z wszystkimi. Opowiadałam Ziomkowi całą drogę i pół godziny w domu jak było. Potem ktoś zadzwonił do drzwi. Otworzyłam i ujrzałam Bartka. Wpuściłam go.
- Do Ziomka? – zapytałam gdy wszedł do środka
- Nie do Ciebie – powiedział i rozebrał kurtkę.
- A Oki – powiedziałam. – Na górę? – zapytałam lekko znudzona
- Jakbyś mogła.
- Oki – powiedziałam i weszliśmy na górę. – Słucham? – zapytałam
- Kocham Cię, nie mogę przestać – powiedział
- Ta – westchnęłam
- Nie wierzysz? – zapytał
- Wierze – powiedziałam
- A Tobie już przeszło uczucie? – zapytał – Jeżeli jakieś było? – powiedział z ironią
- Oj Bartek – powiedziałam. – Nauczyłeś mnie, co to znaczy kochać – powiedziałam
- Czyli? – zapytał
- Czyli, co mam zrobić? Może i Cię jeszcze kocham, ale to i tak się nie uda, więc nie wiem po co tu jesteś – powiedziałam
- Czy nie możemy być razem, a ja bym po prostu płacił na dziecko? – zapytał
- Nie, nie możemy, dziecko musi mieć obydwóch rodziców – powiedziałam – A i jeszcze jedno – powiedziałam i podeszłam do torby treningowej. Wyjęłam naszyjnik, który mi kiedyś dał. – Chyba już to nieaktualne – powiedziałam i mu go oddałam.
- Nadal jest aktualne – powiedział i oddał mi go – Straciłem Ciebie, straciłem wszystko - znikł za drzwiami. Położyłam się na łóżku i  po policzku poleciała mi łza. Nagle poczułam wibracje telefonu w mojej kieszeni. Wyjęłam go i zobaczyłam wiadomość od Andrzeja
„ Co tam? :*”

Odpisałam:
„ L L L L L L L L L L L L L L L L L L L L Jest źle L L L”
Odpisał:
„Płaczesz?”
Odpisałam;
„Tak L”
Odpisał:
„Już jadę”  

wtorek, 27 maja 2014

61. Co się stało?

Odwróciłam głowę i ujrzałam Andrzeja który szybko do mnie podjechał.
- Paulina, co się stało? – zapytał i odpiął szybko narty kucając przede mną.
- Tamta….tamta…. – nie mogłam się wysłowić, głos mi drżał, a ręce trzęsły.
- Paulina – złapał mnie za ręce i popatrzył głęboko w oczy – Paulina, uspokój się – Po 10 minutach, uspokoiłam się i głośno westchnęłam. – Co się stało? – zapytał ciągle trzymając moje ręce.
- Siedziałam o jedno krzesełko za jedną dziewczynką, która za wcześnie wsiadła, siedziałam razem z jej rodzicami, ona powinna tam siedzieć. Jej tato cały czas się darł, żeby opuściła to coś, nie wiem jak to się nazywa, w końcu się posłuchała wstała i zamiast być bardziej bezpieczna spadła. – powiedziałam na jednym wdechu – spadła… Taka mała 8 letnia dziewczynka…
- Spokojnie – powiedział i mnie przytulił. – Chodź zejdziemy na dół stoku – powiedział
- Zapinaj narty – powiedziałam zapinając deskę.
- Na pewno? – zapytał z troską
- Tak – ucięłam krótko. Zjechaliśmy na dół i siadłam sobie na ławce na zewnątrz kawiarni razem z Andrzejem. – Idź jeździć – powiedziałam
- Nie posiedzę z Tobą – uśmiechnął się
- Na pewno? – zapytałam
- Tak – uśmiechnął się i objął mnie ramieniem. Akurat jechała karetka z tą dziewczynką. Wybiegłam szybko i zapytałam jej rodziców co z nią.
- Nie wiem, jest połamana, ale żyje – powiedziała jej mama – Przepraszam musimy jechać – dodała i pobiegli do samochodu.
Wróciłam do Andrzeja i powiedziałam mu, co z dziewczynką. Szczerze, bardzo się ucieszyłam, ze żyje. To straszne widzieć, jak dziecko spada z wyciągu z tych 9-10 metrów. Pogadałam z nim jeszcze 15 minut i stwierdziłam, że idziemy jeździć dalej. Andrzej mówił żebym jeszcze posiedziała chwilę, ale ja go przekonałam i jeździliśmy dalej. Około 17 oddaliśmy sprzęt i wróciliśmy do ośrodka. Zjedliśmy spóźniony obiad, a pół godziny później Andrzej chodził po pokojach i informował że za pół godziny trening.
- Że co? – zapytałam zmęczona
- Że trening, nie ma łatwo, ruchy, ruchy wstajemy! – zaczął klaskać w dłonie a chwilę później wyszedł. Razem z Aśką Ślamazarnie wstałyśmy z łóżek i zaczęłyśmy się szykować na trening. W szatni byłyśmy 10 minut przed 18. Mimo, że byłyśmy w szatni pierwsze, przebrałyśmy się w 8 minut i wyszłyśmy z niej ostatnie. Najpierw rozgrzewka, potem odbijanie w parach, a potem ćwiczenia na asekurację i przyjęcie. Słuchałam się dziś zawzięcie Andrzeja i wykonywałam wszystkie polecenia, jakie tylko mi kazał, a on, kiedy tak się słuchałam, co chwilę się uśmiechał. Pod koniec zagrałyśmy fragmenty gry. Andrzej dorzucał piłki a trener poprawiał jak którejś coś nie wychodziło lub się myliła. Pod koniec ćwiczenia rozciągające i okrzyk końcowy. Po okrzyku gdy wychodziłam z hali do szatni ktoś złapał mnie za rękę i przyciągnął do siebie.
- Dało się? – zapytał Andrzej, szczerząc się.
- Dało się – uśmiechnęłam się – tak wiem, jestem genialna, nie musisz mi o tym przypominać – zaśmiałam się.
- Się wie – powiedział i pocałował mnie w czubek głowy. Uśmiechnęłam się i poszłam do szatni, gdzie tylko zabrałam swoje rzeczy i poszłam do pokoju od razu pod prysznic.
- No wychodź z stamtąd! – krzyknęła Aśka po moim pół godzinnym pobycie w łazience.
- Już, już – powiedziałam i chwilę później wyszłam owinięta ręcznikiem, a ona szybko zajęła łazienkę.
Siedziałam i smarowałam się balsamem, gdy nagle ktoś wpadł do pokoju.
- Andrzej no! – krzyknęłam – Spadówa – powiedziałam i wskazałam palcem na drzwi. Wstałam by zamknąć na kluczyk, żeby nie mieć takich nie miłych niespodzianek. Gdy był już na korytarzu krzyknął:

- Ładne nogi! – a ja pokręciłam głową. 

niedziela, 25 maja 2014

60. Kto to był?

- Paulina! – obkręcił mnie wokół własnej osi. Kiedy mnie postawił zapytał – Co Ty tu robisz?
- To co Ty – wyszczerzyłam się – Jestem na obozie – zaśmiałam się.
- To extra! A do kiedy?! – zapytał
- Jeszcze 4 dni
- My jeszcze 5 – uśmiechnął się
- Leć na trening! – puściłam mu oczko – Jakby coś to pokój 55
- Mój to 91 – powiedział i machając mi poszedł do szatni. Poszłam do pokoju i się zdziwiłam,  bo już tam była Aśka.
- Ale że jak? – zapytałam
- No przeszłyśmy wszyscy obok Ciebie, jak się przytulałaś z Michałem – wytknęła mi język
- Daj mi żelki – zaśmiałam się i walnęłam się na łóżko.
- Łap – powiedziała i rzuciła we mnie paczką.
- Kocham Cię
- Wiem – zaśmiała się – Ej na następnym treningu już nic nie odwalaj dobrze?
- Spoko – westchnęłam – Będę siedzieć i robić to co mi karze – powiedziałam
- Wiesz, tak wypada, pomyśl tylko
- No wiem, przesadziłam? – zapytałam
- Troszkę , tak tyci tyci – pokazała na palcach
- Dobra, więc muszę iść przeprosić? – zapytałam
- Wypadałoby – przytaknęła
- Dobra idę – powiedziałam i wstałam. – Nie jednak nie, nie teraz, pójdę za 10 minut – powiedziałam i znów położyłam się na łóżko.
Pogadałyśmy chwilę i po 10 minutach poszłam do pokoju do Andrzeja.
Zapukałam.
- Jak to Ty Paulina to papa – krzyknął a ja weszłam.
- No jejku Andrzej – zrobiłam smutną minkę
- Co jejku? – podniósł się do pozycji siedzącej – Czemu nie mogłaś mnie posłuchać? – zapytał podenerwowany  - Tak dużo wymagałem?
- No bo, eh bo jestem głupia i myślę tylko o sobie – powiedziałam i spojrzałam mu w oczy
- Iii?
- No i jestem wielką egoistką, która denerwuje się, bo jej przyjaciel musi nią sterować i rozkazywać jej – powiedziałam, a on rozstawił ramiona
- No chodź się przytulić – powiedział i chwilę później siedziałam przytulona do niego
- No nie będę Cię już sterować, jak to Ty powiedziałaś, nie będę Cię poprawiać, ale chociaż jak mówię, do wszystkich to głuptasie słuchaj się i wypełniaj polecenia, dobrze? – zapytał się mnie
- No dobrze – mruknęłam a on pocałował mnie w skroń.
- Wiesz, że w następnym sezonie, nasza drużyna, będzie troszkę pozmieniana? – zapytał
- Jak to? – zmarszczyłam brwi i na niego spojrzałam
- Normalnie – wzruszył ramionami – Fabian do Resovii przychodzi, za niego będzie Uriarte. Bartek dostał propozycję z Maceraty i tam chyba będzie grał, a za niego przychodzi Conte.
- Co? Bartek we Włoszech? – zapytałam zdziwiona. Bartek wyjeżdża?
- Przykro mi, ale powiedział, że na 90 % wyjeżdża – powiedział
- A ok. – powiedziałam – Kto dalej? – zapytałam – Ziomek zostaje?
- Tak Ziomal nadal 1 rozgrywający, Ja i Karol zostajemy
- To dobrze – przerwałam mu
- No wiem – puścił mi oczko – Przychodzi jeszcze Wojciech Włodarczyk, no i zostaje Wlazły na strzelbie a i jeszcze Antiga będzie grał z nami.
- A W ogóle to Antiga teraz będzie trenerem kadry? – zapytałam
- No właśnie tak, trochę dziwnie, bo sam jest czynnym zawodnikiem – powiedział Andrzej.
Rozmawialiśmy tak do obiadu. Po obiedzie chwilę odpoczynku i trening, potem chwilę odpoczynku i kolacja, potem chwilę odpoczynku i basen i spać. Po basenie w autokarze była jeszcze mowa, że jutro jedziemy na stok, który jest 50 km od nas, żeby odpocząć od treningów jeden dzień. Więc następnego dnia ubrałam się  i zeszłam na dół na śniadanie.
- Ej ale Ty to zmienisz te buty? – zapytała Aśka
- Nie, wiesz, pójdę w Vansach – wywróciłam oczami.
Zjedliśmy wszyscy śniadanie, a zbiórka miała być godzinę później. Poszłam po schodach na górę, a pod moim pokojem spotkałam Michała.
- Hej – uśmiechnął się i dał mi buziaka w policzek
- Hej, hej – odpowiedziałam – Wchodź – otworzyłam drzwi, wszedł, a ja za nim.
- A Wy dzisiaj treningu nie macie? – zapytał
- Jedziemy na stok – uśmiechnęłam się i wtedy do pokoju weszła Aśka.
- Ooo hej Michał – powiedziała
- Hej Asia – powiedział i przywitali się buziakiem w policzek.
- Patrz Paula, jak się powinno witać, a nie takim szałem na jaki Ty wpadłaś widząc go – zaśmiała się Aśka
- Oj przesadzasz. – zaśmiałam się, a za mną i Michał.
- Wiesz, aż tak się stęskniła za takim przystojniakiem – przeczesał włosy ręką.
Rozmawialiśmy tak pół godziny, potem Michał zbierał się na trening.
- To jak wrócimy ze stoku to przyjdę – uśmiechnęłam się
- Oki – odwzajemnił gest i wyszedł mijając się w drzwiach z Andrzejem. On kiedy wszedł zmarszczył brwi i podnosząc palec i wskazując w stronę drzwi zapytał
- Kto to był?
- Michał – wzruszyłam ramionami
- Jaki Michał – zapytał podejrzliwie
- A co Cię to panie Wrona? – zapytałam rozbawiona. – Kolega z Resovii – puściłam mu oczko.
Wypożyczając sprzęt na stok, wszyscy się na mnie denerwowali, bo wybierałam którą deskę chcę, ta jest za wysoka, ta ma zły wzorek, ta za niska, ta nie.. No i po 40 minutach wybrałam deskę i poszłam ją wypożyczyć, gdzie każdy już na mnie czekał. Uśmiechnęłam się do nich rozbrajająco i poszliśmy kupić karnety. Gdy już wszystko było załatwione, zaczęliśmy wjeżdżać. Przy 5 zjeździe, przeszłam przez bramkę, Przede mną była jakaś dziewczynka na oko miała może 8 lat, a obok mnie inni ludzie. Ta dziewczynka wyszła na tą taśmę sama, i gdy siadła na krzesełku, zorientowała się, że nie ma przy niej jej rodziców.
- Mamo! Tato! – krzyknęła
- Boże Agata! Siedź spokojnie, nie wierć się i opuść to zapięcie, my jedziemy za Tobą – usłyszeć można było od jej mamy. Siedziałam akurat z nimi na krzesełku. Jej tata cały czas krzyczał, żeby opuściła to gówno. Nagle dziewczynka posłuchała taty, ale nie mogła dosięgnąć więc lekko się podniosła.
Kiedy próbowała dosięgnąć, krzesełko przechyliło się a ona spadła. Spadła z wysokości około 9-10 metrów. Gdy to zobaczyłam zakryłam ręką usta, a do moich oczu nabrały się łzy.
- Agatka! Agatka! – wołała rozpaczliwie jej mama – Na co czekasz? – wrzeszczała na swojego partnera – Dzwoń po GOPR! Szybko! – darła się i płakała a tata dziewczynki drżącymi rękoma wybrał numer i zadzwonił tłumacząc nerwowa co się stało. Gdy skończył jego żona zaczęła krzyczeć, że to jego wina, że to on kazał jej się zapiać, a tak to siedziała spokojnie i się trzymała. Od razu gdy zsiedliśmy z krzesełka oni zjechali na dół, a ja niedowierzając co się przed chwilą stało siadłam na śniegu i odpięłam deskę patrząc tępo w las obok stoku.

- Paulina? – usłyszałam znany mi głos.

czwartek, 22 maja 2014

59. Michał!

Wstałyśmy z Aśką o godzinie 8. Ja poszłam się umyć, ubrać i umalować, a ona pakowała się na trening, potem ja pakowałam się na trening, a ona siedziała w łazience. Gdy wszystko zrobiłyśmy poszłyśmy na śniadanie, gdzie zjadłyśmy w 20 minut.
- Trenerze możemy iść do sklepu? – zapytałam po zjedzonym śniadaniu
- Po co? – zmarszczył brwi
- po wafle ryżowe – uśmiechnęłam się szeroko
- Prosiiimyyyy – zrobiła maślane oczka Aśka
- Idźcie – powiedział trener. Poszłyśmy szybko po kurtki i pieniądze po czym poszłyśmy do pierwszego lepszego spożywczaka. Jak to zazwyczaj bywa, na waflach ryżowych się nie skończyło. Oprócz 4 opakowań wafli ryżowych kupiłyśmy jeszcze jakieś 10 batoników fitnessków, sanbaitsy (czy jak to się tam pisze) 4 opakowania, kilka wafelków, kilka butelek soczków, kilka opakowań żelek, jeszcze jakieś chipsy…Wróciłyśmy do hotelu 20 minut później, to był taki spontan, to co widziałyśmy to wrzucałyśmy do koszyka, no i wróciłyśmy do hotelu z 3 torbami. Obczajając czy czasem nie krąży gdzieś trener, szybko wleciałyśmy do pokoju i zostawiłyśmy wszystko pod łóżkiem. Wzięłyśmy torby i poszłyśmy na trening. Byłyśmy pierwsze dlatego wzięłyśmy piłkę i porozrywałam trochę Aśce.
- Dawaj teraz na obiegnięcie – powiedziała
- Niską do anteny? – zapytałam
- Właśnie tak – powiedziała i dograła mi piłkę, sypnęłam jej i zaatakowała w jakoś tak 1-2 metr. Stanęłam z otwartą buzią ze zdziwienia, co zrobiła też ona i zaraz wybuchłyśmy śmiechem.
- To było zajebiste – powiedziałam jej cały czas się smiejąc
- No było, ale dobrałaś mi idealnie pod rękę i dlatego – odpowiedziała mi też śmiechem.
- Ale jesteśmy zgrane – złapałam się ręką za głowę i przybiłyśmy sobie głośne piątki.
- Jeszcze raz? – zapytała
- Dawaj! – krzyknęłam z entuzjazmem. Dograła mi piłkę, wystawiłam i kolejny gwóźdź w 1-2 metr. Stanęłam przed nią i zamknęłam ręką usta.
- EJ! To znów było zajebiste! – krzyknęła
- No wiem! Dawaj jeszcze raz! – powiedziałam a ona dograła mi piłkę, sypnęłam i znów to samo. Przybiłyśmy sobie głośne piątki i usłyszałyśmy, że ktoś z tyłu klaszcze. Obróciłyśmy się i zobaczyłyśmy Andrzeja.
- Wszystko nagrane – pokazał na telefon – Trener będzie zadowolony – poruszał brwiami.
- Jesteśmy zajebiste uhu uhu – zatańczyłam taniec szczęścia i wpakowałam się Aśce na plecy. – Nauczyłyśmy się już dzisiaj sporo, więc możemy iść do pokoju, na przód marsz! – krzyknęłam
- Hola hola, a panienki gdzie? – zapytał trener
- No bo my się już duuużo dzisiaj nauczyłyśmy, chce pan zobaczyć? – zapytałam
- Dawajcie – powiedział i pokazałyśmy mu naszą piękną akcje. – No no, ładnie, ładnie – powiedział z uznaniem – A teraz 20 karnych okrążeń, mówiłem na pierwszym, że nie bierzemy piłek, dopóki nie będzie dokładnej rozgrzewki – powiedział całkiem poważnie
- No jasne, jasne – pokiwałyśmy głową i wywróciłyśmy oczami
- Biegamy - klasnął w ręce Andrzej
- Coś mówiłeś czy tylko mucha przeleciała? – zapytałam
- Ej! Jesteś chamska! – zmrużył oczy
- Nie Andrzejku, ja nie jestem chamska, po prostu nie lubię być sztucznie miła – uśmiechnęłam się szyderczo i zaczęłam biec razem z Aśką.
- To Ci się udało – powiedziała i przybiłyśmy głośną piątkę.
Dzisiaj na treningu zagrywka, zagrywka, zagrywka i jeszcze raz zagrywka, a i tak, żeby nie zapomnieć o zagrywce to jeszcze raz zagrywka….
- Stacjonarna! – krzyknął Andrzej.
No to walnęłam 10 stacjonarnych, w wyznaczone miejsce i przeszłam razem z Aśką do wyskoku.
- Stop! Stacjonarna! – krzyknął Andrzej jeszcze raz
Popatrzyłyśmy się z Aśką na siebie i wzruszyłyśmy ramionami. Podrzuciłyśmy piłki na raz i walnęłyśmy z wyskoku, a tu takie piękne dwa rogi, jej prawy, mój lewy. Przybiłyśmy piątki i krzyknęłyśmy do trenera:
- Trenerze Ładnie???
- BARDZO! – odkrzyknął trener i poszedł do kantorka po mniejsze kółka, do wyznaczenia miejsca do zagrywania
- Stacjonarna – krzyknął na nas Andrzej
- Co Ty się tak uczepiłeś tej stacjonarnej? – zapytałam
- Jak na razie jest stacjonarna, dopiero potem wyskok – powiedział poważnie
- Okeeej – westchnęłyśmy. Kiedy się odwrócił zapakowałyśmy z wyskoku.
- Teraz wyskok! – krzyknął
- Ej Aśka nie chce mi się już z wyskoku – powiedziałam
- No mi też – wzruszyła ramionami
- To co? – zapytałam i puściłam jej oczko
- Stacjonarna – powiedziałyśmy na raz i pokiwałyśmy głową. Stanęłyśmy i walnęłyśmy stacjonarną.
- NO PRZECIEŻ JA ZWARIUJĘ! – krzyknął Andrzej – JAK STACJONARNA, TO WALICIE Z WYSKOKU, JAK WYSKOK TO STACJONARNA! – złapał się za głowę
- No bo się zmęczyłyśmy – zrobiłam smutną minkę i razem z Aśką położyłyśmy się na materacu. Andrzej do nas podszedł.
- Nie zachowujcie się jak jakieś gwiazdki, bo nimi nie jesteście, jesteście tutaj by trenować, ja jestem waszym trenerem, dlatego macie się mnie słuchać – powiedział całkiem poważnie
- No ok. – powiedziała Aśka. Co? Ona przeciwko mnie?
- A jak się coś nie podoba, to drzwi od Sali są otwarte! Nikt tu nikogo na siłę nie trzyma! – powiedział, a ja wstałam i wyszłam. Jak mam się go słuchać to wolę jechać do domu. Kto by pomyślał mam się słuchać przyjaciela. A on mi jeszcze będzie rozkazywać… No co? No może jestem trochę uparta i mam dziwny charakter, ale nie lubię jak ktoś, kto jest moim przyjacielem, znajomym musi mnie trenować i rozkazywać mi. No może nie rozkazywać, albo w sumie to tak, rozkazywać. Przecież on mi kazał zagrywać z wyskoku, potem stacjonarnie.. czy tam odwrotnie, nie ważne. Ważne, że mnie irytuje… Tak myśląc znów wpadłam na kogoś i to był znów ten sam chłopak co wczoraj.
- Sorki – powiedziałam i się lekko uśmiechnęłam.
- Spoko, spoko – zaśmiał się – Czas się przyzwyczaić, że piękna dziewczyna na Ciebie będzie codziennie wpadać – puścił mi oczko a ja się zaśmiałam – a Tak w ogóle czemu już drugi dzień kończysz trening wcześniej? – zapytał.
- Bo mnie „drugi trener” – wzięłam te dwa wyrazy w tak zwane króliczki – Wkurwia – wzruszyłam ramionami
- A kto jest waszym drugim trenerem? – zapytał
- Wrona – wywróciłam oczami
- I on Cię wkurwia? Wiesz jak ja Ci zazdroszczę?
- Czego tu zazdrościć, myśli, że może sobie rządzić całym treningiem.
- I co ty mu powiedziałaś? – zapytał zdziwiony
- Nic, nie słuchałam się go
- A to niby czemu? – zapytał
- No dobra, nie miałabym nic przeciwko, gdybym go nie znała, a że jest moim przyjacielem, to wkurwia mnie to jak mną rządzi – wzruszyłam ramionami
- Dziewczyny – złapał się za głowę.
- No popatrz – zaśmiałam się – powiedzmy, że my się zaprzyjaźniamy, a potem ja przychodzę na Twój trening i Cię trenuje, poprawiam i tak dalej
- No dobra, może nie za świetna sytuacja – uśmiechnął się
- No co Ty – wywróciłam oczami i się zaśmiałam
- Spadam na trening – uśmiechnął się
- No spoko – odwzajemniłam gest
- Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy? – zapytał
- Jasne – powiedziałam – A tak w ogóle, z jakiego klubu jesteś? – zapytałam
- Resovia – puścił mi oczko
- Serio? A jest tu z Wami jakiś Michał? – zapytałam – Bo wgl Wy 1 liceum tak? – zapytałąm
- Tak i tak jest – uśmiechnął się – zaraz powinien tu przyjść, o właśnie idzie – powiedział i wskazał ręką na drzwi.

- Michał! – pisnęłam i rzuciłam się mu w ramiona
---------------------------------------
Hej! Chciałam Wam bardzo podziękować, za lekko ponad 10.000 wyświetleń. Nawet nie wiecie jak się cieszę! Dziękuję bardzo! Gdy widzę, że ktoś napisał komentarz, już przed przeczytaniem, na mojej twarzy widnieje uśmiech! Dziękuję jeszcze raz! A już jutro kolejne mecze reprezentacyjne :) Do następnego! :*

poniedziałek, 19 maja 2014

58. Czy to coś dziwnego?

- Jak to? – zmarszczył brwi
- Idę na lodowisko
- A tam jest? – klasnął w ręce, pokiwałam głową – To ja idę z Tobą! – krzyknął
- Spokojnie, nie tak głośno – zaśmiałam się – Tylko ja nie umiem jeździć – powiedziałam
- Serio? – zrobił wielkie oczy
- No tak, czy to coś dziwnego? Jeszcze nigdy nie jeździłam – powiedziałam beznamiętnie.
- To Cię nauczę – objął mnie ramieniem
- No spoko – uśmiechnęłam się i poszłam powiedzieć trenerowi, że będę na łyżwach z Andrzejem, na co się zgodził i poruszał brwiami. Aha, no spoko..
15 minut później byliśmy przed basenem, ja z Andrzejem poszliśmy po łyżwy, a potem na lodowisko, a reszta na basen. Gdy weszłam w tym czymś na lodowisko, prawie co zaliczyłabym pierwszą mate, gdyby nie Andrzej który złapał mnie w ostatniej chwili. Złapałam się bandy i jechałam dookoła skupiona na moich nogach, a Andrzej obok mnie.
- Musisz najpierw się odepchnąć jedną nogą, potem drugą – powiedział, gdy odpychałam się tylko jedną.
- Nie potrafię – rozłożyłam ręce.
- Patrz – powiedział i to zrobił
- No tak, może jeszcze szybciej – powiedziałam i wywróciłam oczami. Zrobił to wolniej, a ja próbowałam to powtórzyć, kiedy mi się nie udało oraz setny i chyba 15 raz jebłam o lodowisko, wkurwiłam się i siadłam na bandzie, głośno wypuszczając powietrze. Podjechał do mnie i położył ręce na moich udach.
- Misiek, nie denerwuj się – powiedział i się szeroko uśmiechnął. – Musisz się skupić i pomyśleć, tak jak skupiasz się na piłce gdy grasz i myślisz, gdzie zagrać piłkę, do kogo sypnąć, żeby zgubić blok, lub przewidujesz czy atak będzie po prostej czy skosie czy może kiwka. To jest to samo, tylko musisz pomyśleć, którą nogę postawić i jak się odepchnąć. Tak jak grasz zajebiście gdy myślisz, tak samo będziesz jeździć zajebiście, jak pomyślisz – powiedział a ja zeszłam z  bandy. Zrobiłam tak jak kazał, skupiłam się na jeździe i chwilę później już zrozumiałam.
- No widzisz! – klasnął w ręce Andrzej – jak ślicznie – puścił mi oczko. – Chodź teraz od tej bandy – powiedział a ja popatrzyłam na niego jak na idiotę
- Chcesz, żebym się zabiła tak? I przy okazji każdego kto mi wejdzie w drogę? – zapytałam
- Zaufaj mi – powiedział i złapał mnie za rękę – Jestem tutaj, jesteś bezpieczna, nie upadniesz – powiedział i zaczęliśmy jechać, trzymając się za rękę. Nagle zamiast skupić się na nogach, skupiłam się na ręce którą trzymałam rękę Andrzeja. Zachwiałam się i już byłam blisko ziemi, już bolał mnie ten upadek, kiedy poczułam, że ktoś trzyma mnie mocno w ramionach i przyciąga do góry.
- Mówiłem, że ze mną nie upadniesz – powiedział i się wyszczerzył
- Dziękuję – powiedziałam i pocałowałam go w policzek
- Nie ma za co – puścił mi oczko – Chodź, już na nas czekają – powiedział i wskazał dziewczyny które stoją przed bandami.
- Oki – powiedziałam i poszliśmy przebrać buty. Zdjęłam łyżwy i sięgnęłam po swoje buty. – Ej Andrzej – zaczęłam
- Co ? – zapytał i odwrócił się w moją stronę
- Ktoś mi zajebał moje buty – powiedziałam
- Jak to? – zaczął się śmiać
- Normalnie – powiedziałam całkiem poważnie. Zaczęliśmy szukać  butów, no nie ma… - Ej dobra kij z butami, kupi się nowe, ale jak ja wrócę, na boso? – zapytałam przerażona
- Wskakuj – powiedział, a ja stając na ławkę wskoczyłam na jego plecy. Gdy wyszliśmy każdy na nas się dziwnie patrzył.
- Czemu nie masz butów? – zapytała Aśka
- Bo mi ktoś je zajebał – powiedziałam i wszyscy zaczęli się śmiać. Nagle usłyszałam dźwięk robienia zdjęcia, obróciłam głowę w lewo i zobaczyłam Marlene z moim iphonem. Popatrzyłam się na nią głupio, a ona oddała mi telefon.
- no co? Będzie pamiątka – wyszczerzyła się a ja zobaczyłam na to zdjęcie. Słodkie. On trzyma za moje uda, żebym nie spadła, a ja swobodnie opieram się o jego plecy trzymając ręce na jego ramionach.

- Patrz jakie słodziaśne – powiedziałam ironicznie i pokazałam Andrzejowi zdjęcie, a on się wyszczerzył – A te moje buty są takie śliczne – powiedziałam i każdy zaczął się śmiać. Poszliśmy do ośrodka, To znaczy Andrzej poszedł, a mnie zaniósł do ośrodka. Od razu poszłam się umyć. Położyłam się, a teraz do łazienki weszła Aśka. Gdy usypiałam usłyszałam otwierające się drzwi. Otworzyłam niewidzialnie oczy i zobaczyłam Andrzeja. Podszedł do mojego łóżka i przykrył mnie kołdrą. Westchnął i pocałował mnie w czoło.
-------------------------------------------------
Przepraszam, za to na górze i przepraszam za nieobecność :( Wyjechałam w czwartek i dopiero wczoraj wróciłam :) Następny będzie szybciej :))