Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

środa, 19 marca 2014

44. Dziękuję, że przyjechałaś.

- Już jadę, czekaj – powiedziałam a ona się rozłączyła.
- Co się stało? – zapytał od razu Bartek
- Zawieziesz mnie do Zuzi? – zapytałam patrząc na niego
- Ale przecież już 23! Jutro masz szkołe! A ja trening!
- Dobra zadzwonię do Ziomka, on mnie zawiezie – powiedziałam wybierając numer
- Dobra Zawiozę Cię – powiedział – ale co się stało? – zapytał
- Płacze. Ona rzadko płacze. Prawie nigdy, powiedziała tylko że nie chce być sama, Bartek boje się o nią.
- Może to jakiś mały problemik, a wzięła to za poważnie? – zapytał
- Bartek… Nie znasz Zuni… Ja ją bardzo znam – powiedziałam i po moim poliku spłynęła pierwsza łza.
- Dobra jedziemy. Tylko zadzwoń do Ziomka. – wsiadł do samochodu, a ja chwilę później byłam na miejscu pasażera. Zadzwoniłam do Ziomka. Tylko go poinformowałam. Wiem, że się nie zgodził. Ale ja muszę jechać. Zrozumiał chyba bo na koniec powiedział „jedź, ale uważaj na siebie” i się rozłączył.  Może był zdenerwowany, ale dla mnie teraz liczyła się tylko Zuzia.
- Zdrzemnij się – powiedział czule Bartek i zerknął na mnie. Siedziałam już jakieś pół godziny ze skulonymi nogami, patrzyłam na spadający deszcz za oknem, raz na jakiś czas na moim policzku znajdowała się nowa łza, która wolno spływała i kapała na kolano.
- Nie mogę. Nie wiem co się dzieje z Zunią – powiedziałam.
- Ej wszystko będzie dobrze! – powiedział i przyspieszył.
Po 3 godzinach i 37 minutach drogi byliśmy na miejscy. Ledwo co trzymałam się na nogach. Zadzwoniłam dzwonkiem a po chwili miałam w ramionach Zunie. Po 10 minutach siedziałyśmy na kanapie, a Bartek robił kawy. Ja prawie co nie usypiam, a jeszcze długa rozmowa przede mną.
- Dziękuję, że przyjechałaś – uśmiechnęła się nikle przez płacz
- Czemu jesteś sama? – zapytałam a Bartek akurat dał nam po kawie
- Mama na wyjeździe służbowym, Mati też na jakimś wyjeździe…
- Zunia co się stało? Hm? – zapytałam
- Jestem - zawiesiła się
- No? – zapytałam powoli
- Jestem w ciąży– powiedziała prawie niedosłyszalnie.
- Ale jak to? – zapytałam zdezorientowana
- Byłam na badaniach sportowych, coś mi wyszło inaczej i chcieli to sprawdzić, dziś byłam po wyniki i lekaż mi powiedział, że jestem w ciąży... – powiedziała głęboko oddychając i urywając, co chwilę.
- Z kim?– zapytałam.
- Z.. – spojrzała na swoje ręce – z Dawidem... – cały czas patrzyła w dół.
- Przecież to nie choroba – podniosłam jej brodę swoim palcem, tak żeby na mnie patrzyła.
- Mówisz to samo, co lekarz. Ale ja… ja nie urodze tego dziecka…
- Czyli jednak się coś tam znam! Ej mała nie załamuj się! Urodzisz go!! – powiedziałam chodź sama byłam bardzo zdziwiona, i chciało mi się płakać, bo jej życie się teraz całkowicie zmieni.. nie tylko jej, Dawida też.. Jak to możliwe, Zuza w ciąży? Moja najlepsza przyjaciółka? Jak to możliwe? Przecież ma dopiero 16 lat.. Eh...
- Wiesz jak to jest myśleć o tym, że nie możesz dalej grać... Tobie wmówili że masz kurczę raka..
- Mówię Ci, że jeszcze będziesz wielką siatkarką – powiedziałam i ją przytuliłam. – Przecież ciąża to nie choroba, urodzisz i będziesz się cieszyć z Dawidem tym maleństwem i obydwoje będą obecni na wszystkich Twoich meczach.! – około godziny gadałyśmy, a potem 5 minut i spała przytulona do mnie, a potem Bartek przeniósł ją do pokoju. Kiedy wrócił, ledwo co przekroczył próg, a już byłam w jego ramionach i lekko płakałam. Wziął mnie na ręce i siadł ze mną na kanapie.
- Masz nie płakać – powiedział i pocałował mnie w czubek głowy. – Wypłakałaś już się za długo w samochodzie.
- No ale ehhhh..
- No przecież to nie koniec życia, no okej będzie miała dziecko w wieku 17 lat ale cóż trudno się mówi, no skarbie! – powiedział i mnie czule pocałował a potem wtuliłam się w niego jeszcze bardziej a chwilę później odpłynęłam.
Obudziłam się ze strasznym bólem karku. No tak leżę na ramieniu Bartku, leżymy na małej sofie, jest 11:29. Podnosząc się niechcący walnęłam Bartka i go obudziłam.
- Coś się stało? – zapytał otwierając oczy
- Nie sorki, wstałam już, wygodnie Ci było? – zapytał
- Bardzo – pocałował mnie
- A mi zaraz kark odpadnie, idź spać dalej ja idę coś jeść zrobić, bo Zuza pewnie zaraz się obudzi – powiedziałam
- A która godzina?
- Prawie że 11:30
- Cooo?!
- No już po treningu – zasmuciłam się
- Pomogę Ci – powiedział i chwilę później stał koło mnie.
Kiedy kroiłam pomidora poczułam jego ręce oplatające mnie w tali i czuły pocałunek w szyję. Uśmiechnęłam się lekko.
- Ehh nie przejmuj się ona da radę – powiedział
- Wiem – odwróciłam się do niego – Masz przejmij pomidora a ja idę się ubrać – powiedziałam i wyszłam z kuchni. Kiedy wychodziłam na przedpokój zauważyłam idącą Zunie. Od razu się do niej przytuliłam.
- Kocham Cię– powiedziała
- Ja Ciebie też – pocałowałam ją w czoło.
- Urodzę to dziecko – powiedziała i uśmiechnęła się lekko – właśnie powinnaś być na treningu, i Ty i Bartek, przepraszam
- Nie ma za co. Jesteś najważniejsza pamiętaj. – przytuliłam ją jeszcze raz
- A ja? – krzyknął Bartek z kuchni
- Ty zaraz po niej – Odkrzyknęłam i się lekko zaśmiałam. – Idę się ubrać – powiedziałam Zuni
- Twoje ubrania leżą tam gdzie zawsze – odparła. Wybrałam ten pierwszy zestaw. Po 10 minutach przyszłam do kuchni, a tam oni kroją ogórki i się śmieją. Ona da rade. A Ja będę młodą chrzestną.

sobota, 15 marca 2014

43. Paula ja nie chce być teraz sama...

Następnego dnia już ubrana wkroczyłam trochę spóźniona na trening. Później na  lekcje i przyjeżdża ciocia. Miałam elegancko zwolnienie jak kurde w gimnazjum idę do pani od historii, bo właśnie z tej lekcji się zwalniam.
- Dzień dobry, mam zwolnienie, proszę o wpisanie do dziennika zwolnienia – powiedziałam szybko, konkretnie i na temat.
- A może tak dzień dobry?
- Mówiłam.
- Nie e..
- Dzień dobry mam zwolnienie wpisze pani?
- Nie mam dziennika. A nie będę pamiętała. Poczekaj.
- Nie będę czekać, nie mam czasu, nie to nie, dowiedzenia – powiedziałam i zeszłam na dół. Pani woźna otworzyła mi grzecznie szatnie, wzięłam torbę treningową i do samochodu cioci która już czekała od pary minut.
- Hej, soreczky pani mnie nie chciała zwolnić
- Spoko, zapinaj pasy, on nie lubi jak się spóźnia – powiedziała i przyspieszyła.
równo 7 minut później byliśmy już w studio. Po godzinnej współpracy wybraliśmy jedno zdjęcie które będzie UWAGA! OKŁADKĄ MAGAZYNU! Fotograf  Był bardzo zadowolony z naszej współpracy i powiedział, że chce by się jeszcze nie kończyła. Także od dziś jestem młodą FOTOMODELKĄ ołł yea!
Odebrał mnie Bartek. Ciocia pojechała swoim samochodem do domu. Kiedy jechaliśmy jego samochodem zaczął rozmowę:
- Inaaa
- Boziu mów do mnie Paula bo Ina to dziwne – zaśmiałam się
- Ina jest ładnie – uśmiechnął się – moja Ina moja Ina
- Twoja, Twoja. No co tam?
- No bo ja niedługo wyjeżdżam do Spały…
- Jak to?
- No od 12 grudnia mamy zgrupowanie
- Ehhh… Wiążąc się z Tobą musiałam to przewidzieć….
- Będę tak bardzo tęsknić…
- Wieeem.. Ale jeszcze mamy 12 dni – uśmiechnęłam się
- Dlatego gdzie dzisiaj idziemy? Park? Impreza?
- A może Hala?? – popatrzyłam na niego
- Prawdziwa dziewczyna siatkarza – potargał moje włosy, a ja się zaśmiałam – A tak serio?
- Impreza – zaśmiałam się – Chciałabym, ale mam dopiero 16 lat. Ehhh po co wybrałeś taką młodą dziewczynę – zasmuciłam się
- Ej – akurat stanął pod swoją klatką – Bo ją kocham najbardziej na świecie – przytrzymał mnie za brodę. – I pójdziemy na tą imprezę tylko Ziomek musi się zgodzić – pocałował mnie.
Ziomek się zgodził. Podjechaliśmy do mnie żebym się przebrała. Już gotowa  http://stylowi.pl/9833466 stanęłam przed Bartkiem
- Ogłupiałaś? – Zapytał
- Ale, o co chodzi?
- Przeziębisz mi się tu! – Podszedł do mnie i mnie pocałował – raz dwa mi się przebrać – Odparł
- Przecież tam jest ciepło! No chyba nie pójdę w sweterku? – Zapytałam i poszłam w stronę samochodu.
- Za krótkie masz te spodenki – Złapał mnie po chwili za biodra i obkręcił do siebie – jeszcze mi Cię ktoś porwie – zaśmiał się i mnie pocałował.
- E tam porwie zaraz – zaśmiałam się – Jestem cała Twoja kotku – pocałowałam go.
- No to jedziemy – odparł.
Weszliśmy bez większych komplikacji. Nie pruli się że nie mam 18-stki a może wyglądam na tyle? Nie wiem. W sumie to za miesiąc 17 styknie a potem rok i pełnoletniość. Jakoś mi się nie ciągnie do 18. Jest mi dobrze tak jak jest. I tak mam dużo luzu od mamy, nie piłam jeszcze nigdy no oprócz tego jednego razu jak miałam 10 lat i pomyliły mi się szklanki… Nie pale bo to fuj fuj fuj blebleble, sam zapach jest dla mnie odpychający i potrafię wyczuć na kilometr, jak ktoś palił.. Wracając…. Weszliśmy do klubu, a tam świetna atmosfera.
- To pierwsza nasz wspólna impreza – powiedziałam Bartkowi
- No wiem przecież – pocałował mnie.
- Jaka dupaaa – zagwizdał ktoś z tyłu a ja tylko uśmiechnęłam się do Bartka
- Widzisz taką dupę mam obok siebie – powiedział a ja się głośno zaśmiałam i go pocałowałam.
Poszliśmy tańczyć. Uwielbiam tańczyć. Nagle obok mnie zjawiły się dwie dziewczyny.
- Siema – powiedziały
- No hej – przystanęłam
- Za poł godziny.. – zaczęły ale właśnie odezwał się didżej
- Przypoooominaaam, że za półgodziny odbędzie się kooonkuurs daaaaaancehaaaal!! – krzyknął i każdy zaczął bić brawa – Regulamin: 3 osobowe kapele i tyleee!! – zaczęły się piski
- Że ja mam Wam pomóc, bo jesteście tylko we dwie? – zaśmiałam się
- Czyli się zgadzasz? – zapytały a ja popatrzyłam na Bartka, kiwnął głową
- Jasne – uśmiechnęłam się
- To chodź nauczysz się układu – pociągnęły mnie za rękę a ja tylko na szybko pocałowałam Bartka.
Zaczęłam uczyć się układu.
- Boże dziewczyno jak Ty dobrze tańczysz – powiedziała Kamila (18lat)
- Ehhh tańczyłam kiedyś 4 lata hip-hop, dancehal, looking, haus no i wiele innych – powiedziałam ostrożnie
- WIEDZIAŁAM ! – krzyknęła Misia. (również 18 lat)
Po dwudziestu pięciu minutach umiałam cały układ.
- A jaka do tego muza?
- Taką jak Didżej zapoda – zaśmiały się
- Okeeej – uśmiechnęłam.
- No iii konkuuursss się zaczyna! Robimy kółeczko !!! – krzyknął przez mikrofon i każdy zrobił jedno wielkie kółko. – A do środka zapraszamy a może te dziewczyny, co stoją pierwsze jako uczestniczki – powiedział i pokazał na nas palcem. My się zaśmiałyśmy i weszłyśmy na scenę. I usłyszeliśmy piski. Dziewczyny wepchnęły mnie na środek.
- Ale co? – zapytałam cicho
- Jak będziesz tu stała to my to wygramy – puściła mi oczko Kamila.
- Na pewno lepiej tańczysz od nas – odparła Misia.
Zaśmiałam się.
- Pamiętajcie.! Do następnego etapu przechodzą Ci, którzy dostaną największe oklaski – powiedział jeszcze i włączył muzę. Kiedy złapałyśmy rytm popatrzyłam na dziewczyny, znałam tą piosenkę bardzo dobrze, one chyba też, kiwnęłam głową.. Po odliczeniu w głowie : 5 6 7 8. Zaczęłyśmy tańczyć. Na koniec kiedy leciała jeszcze piosenka dziewczyny popatrzyły na mnie, wypchnęły mnie trochę Na przód i tańczyłam solówkę. Na spontanie ale taka najlepsza. Kiedy tańczyłam dziewczyny tańczyły jakiś układ. Gdy skończyliśmy zaczęły się piski didżej powiedział:
- Ulalalal ! To było gorące! Dziękujemy i terez zapraszaaamy (…).
Zeszłam ze sceny i poszłam do Bartka.
- Nonono nie wiedziałem, że tak świetnie tańczysz - Powiedział i włożył swoje ręce do tylnich kieszonek moich spodenek jednocześnie mnie do siebie przyciągając
- Jeszcze duuużo o mnie nie wiesz – Założyłam ręce na jego ramiona i go pocałowałam.
- A czyli chyba zajęta? – Powiedział ktoś z tyłu, zaśmiałam się i odwróciłam
- Ja? – Upewniłam się
- No Ty – Uśmiechnął się
- Taka sytuacja – Powiedziałam i razem z Bartkiem się uśmiechnęliśmy.
- A to szkoda – Puścił mi oczko i odszedł. Popatrzyłam na Bartka i go pocałowałam.
- A to za co? – Zapytał uśmiechając się
- Za to, że byłeś miły dla nich – Zaśmiałam się
- Ehh, przecież wiem, że jestem lepszy o takich – Przytulił mnie
- Niby, czemu lepszy? – Podniosłam brew
- Bo to mnie wybrałaś – Pocałował mnie, a zaraz już byłam daleko od niego, bo dziewczyny mnie porwały na bok
- Przeszłyśmy dalej! – Krzyknęły
- Aaaa! – Zaczęłyśmy piszczeć
- Teraz finał! – Powiedziała Karola
- Jesteśmy tylko my i te lalusie. Na solówce musisz dać czadu pysiu – pocałowały mnie w policzki z obu stron.
- Damy rade! To co idziemy bliżej?
- Zaraz to my będziemy na scenie – zaśmiały się i wtedy didżej poprosił nas o wejście na scenę.
Ostatecznie konkurs wgrałyśmy my. Razem z dziewczynami wymieniłyśmy się numerami. W nagrodę dostałyśmy jakieś bony na zakupy w sklepie H&M na 200 zł. Tylko szkoda, że ja tam nie kupuje… Może zacznę? XD Właśnie wyszłam z Bartkiem na dwór i szliśmy na parking po samochód. Kiedy poczułam chłód na nogach, aż zadygotałam.
- A nie mówiłem, że będzie Ci zimno? – Podniósł jedną brew i odwrócił się do mnie przodem.
- Nie mi wcale nie jest zimno – Skrzywiłam się
- Ta jasne – przytulił mnie
- Ej, dziękuję – powiedziałam, gdy już szliśmy
- Za co?
- Która to impreza na której nie piłeś od kąt skończyłeś 18 lat? – zaśmiałam się
- Emmm Pierwsza… - powiedział ostrożnie
- No i za to dziękuję – wspięłam się na palce i go pocałowałam.
Gdy wsiadałam do samochodu odezwał się mój telefon:
- Ooo Zunia dzwoni – powiedziałam do Bartka i odebrałam
- Siema skarbie – zaśmiałam się, ale nie usłyszałam odpowiedzi. – Halo coś się stało? – zapytałam, gdy usłyszałam jej płacz.
- Paula ja nie chce być teraz sama… - powiedziała przez płacz 

------------------------------------
Nie ma komentarzy, nie ma motywacji, ale cóż dodaję rozdziały :) 
Dzisiaj moja Sovia przegrała z Jastrzębskim. Nie dla nas PP. ;( Ale DUMNI PO ZWYCIĘSTWIE, WIERNI PO PORAŻCE <3 Teraz kibicuję Skrze, która jest moim drugim ulubionym zespołem! :) 
A Waszym ulubionym jest jaki zespół? Cieszycie się, że pierwszym finalistą jest JW?

czwartek, 13 marca 2014

42. Smutno mi jakoś.

Następnego dnia wstałam o 7. Umyłam się, ubrałam na galowo, umalowałam, wyczesałam, naszykowałam, zjadłam, po drodze obudziłam wujostwo i poszłam do szkoły. Jakiś dziwny dzień… Czuję się taka smutna. Typowo smutna…. Na treningu mi nie wychodziło. Dostałam świetną jedynkę z chemii. Na następnym treningu również mi nie wychodziło. Zrezygnowana wyszłam z hali i zobaczyłam Ziomka z Bartkiem.
- Hej – powiedziałam smutnym głosem
- No siema – pocałował mnie Bartek
- Hej hej – dał mi buziaka w policzek Ziomek.
- Jedziemy? – zapytałam
- Jasne. Coś się stało? – zapytał Bartek.
- Smutno mi jakoś – powiedziałam wchodząc do samochodu.
- Było od razu powiedzieć, że mamy Cię moooocnoooo przytulić – zaśmiał się Ziomek. – Albo bardziej on ma – zachichotał a ja popatrzyłam na niego jak na idiotę.
- No przydałoby się – powiedziałam
- To jak już wyjdziemy – uśmiechnął się siedzący na fotelu pasażera Bartek.
- Okiii – powiedziałam zamulona
Po minutach drogi byliśmy już na miejscu. Kiedy wysiadłam momentalnie znalazłam się w ramionach Bartka.
- Kochaaam Cię – mruknął mi do ucha
- To dobrze – zaśmiałam się cicho – Bo ja Ciebie też.
Oderwaliśmy się od siebie i chwilę później byliśmy w hali. Ziomka już znali, Bartek wszedł bez większych trudności jak to się mówi? Sławny ma lepiej.. A ja weszłam z Ziomkiem. Jako „Osoba towarzysząca” hhehe. Po 10 minutach na wybiegu pojawiły się pierwsze modelki, a mnie pierwszy raz w tym dniu coś ciekawiło. Chłopaki wyglądali tam jak dwa wielkoludy, ja podobnie bo miałam 8 cm obcasy czyli 190 cm wzrostu… Zachwycałam się modelkami. A kiedy zobaczyłam Anje Rubik byłam w siódmym niebie. Cały czas trzymałam się z Bartkiem za rękę. Po pokazie czekaliśmy na Ciocię. Chwilę później już była koło nas razem z jakimś panem.
- Dzień dobry fotograf Michał Nelski.
- Dzień dobry – powiedzieliśmy wszyscy razem.
- Pani jest Paulina Wiśniewska tak? – zapytał.
- Tak – uśmiechnęłam się.
- Mam dla pani taką propozycję, czy chciałaby pani wziąć udział w sesji fotograficznej.?
- Ale że ja? – zapytałam z wielkim zdziwieniem.
- Tak Ty – uśmiechnął się
- A jaki temat tej sesji? – zapytałam
- Jakby Jesień-Zima tak jakby jak ubrać się na te pory – uśmiechnął się
- JASNE, ŻE CHCE – powiedziałam podekscytowana i spojrzałam na Bartka, który się do mnie ciepło uśmiechnął.
- To Aga Ci powie szczegóły, jutro o 13 musisz się tu z ciocią znaleź
- Okeeej. Dowidzenia
- Do zobaczenia – powiedział i zniknął.
- Boże ja i sesja – powiedziałam i przytuliłam się do Bartka
- Wiedziałem, że coś Ci dzisiaj zaproponują – zaśmiał się i dał mi buziaka w policzek.
Pojechaliśmy na mecz. Właśnie zbierali się kibice, a ja siedziałam w miejscu dla „rodziny” razem z ciocią. Stałyśmy przy bandzie i nagle zauważyłam Małego dzieciaczka Winiara. *-* Taki słodziak biega za tatą i odbija z nim piłkę. Tak słodko się denerwuje jak mu nie wychodzi a Winiar się z niego śmieje i mówi, że i tak ślicznie odbija *-* Właśnie podszedł do nas Ziomek i Bartek.
Bartek stanął przedemną.
- Ej zasłaniasz – założyłam ręce na piersi.
- A co tak patrzysz, na tego małego czy dużego?
- Taki słodziaczek malutki i już tak zapitala w siatę – zaśmiałam się.
- Też kiedyś takiego będziemy mieć – powiedział a ja na niego dziwnie popatrzyłam
- Mam 16 lat nie spieszy mi się do bycia matką, jak na razie mam świetnego chłopaka i tego się trzymajmy – pocałowałam go na koniec
- i Kochasz go? – zapytał z uśmiechem
- Najbardziej na świecie. – pocałowałam jeszcze raz
- I on Cię też kocha – zaśmiał się i pokręcił sobie moimi włosami na palcu
- Jak ?
- Jak wariat – uśmiechnął się
- Powodzenia – pocałowałam go lekko
- Dziękuję – uśmiechnął się i poszedł się rozgrzewać. Jednak chwilę później znowu był koło mnie. – Masz – podał mi koszulkę PGE Skry Bełchatów i się uśmiechnął
- Dziękuję – pocałowałam go i włożyłam na siebie koszulkę.
- No i teraz wyglądasz jak kibic a nie – pocałował mnie i poszedł a ja tylko pokręciłam głową.
Właśnie rozpoczął się pierwszy mecz plus Ligii. Wyjęłam telefon i robiłam zdjęcia, słuchając jak ciocia opowiada mi o sesjach. Pierwszy set wygraliśmy, drugi niestety przegrany do 17. Słabiutko… Niech się wezmą w garść! Trzeci set wygrany bardzo gładko. No i zbliża się ten ostatni. Jednak i w tym spisujemy się bardzo dobrze i wygrywamy! Trybuny krzyczą „Dziękujemy”, a ja uśmiecham się do samej siebie, po chwili zaś łapię kontakt wzrokowy z Bartkiem i się do niego szeroookooo uśmiecham…
Razem z ciocią stwierdziliśmy, że ustawimy się w kolejce po autografy. Ja od Bartka, ona od Ziomka. Właśnie podchodzili do grupki osób, i ja się wtryniłam prawie na sam początek. Kiedy podpisał już kilka autografów, podstawiłam mu swój zeszyt. Patrzyłam na niego, czy patrzy na mnie ale nie patrzył. Tak! Chyba nie zauważył! Ucieszyłam się w myślach jednak chwilę później poczułam czyjeś usta na moich.
- Hej kotku – powiedział, nie łapiąc ze mną kontaktu wzrokowego i podpisywał dalej. Niech to szlak trafi. Ale przecież patrzyłam na niego cały czas, nie mógł mnie zauważyć przemknęło mi przez myśl i siadłam z tyłu tej wielkiej kolejki do niego na trybunach praktycznie w przejściu do szatni. Właśnie oglądałam chyba 50- te zdjęcie z dzisiejszego meczu, kiedy ktoś mnie podniósł do góry mocno przytulając.
- Myślałaś że Cię nie zauważę? – zapytał i się uśmiechnął
- No ale jak Kurde?!?! Przecież patrzyłam cały czas na Twoją głowę i patrzyłeś tylko w kartki.
- Widziałem skarbie Twoje rączki, czyli bransoletki, spódniczkę, buciki, widziałem jaki zeszyt otwierasz, ten do matmy, ciekawe co pani na to powie.. – pokręcił głową i objął mnie przodem za boki, a ja położyłam ręce na jego ramionach.
- No i nie mów, że wiedziałeś jak byłam dzisiaj ubrana, jakie miałam bransoletki, buty i znasz moje zeszyty… - popatrzyłam mu w oczy.
- Tylko jedna dziewczyna nosi spódnicę i koszulkę Skry do ud i buty na obcasie – powiedział a ja właśnie uświadomiłam sobię jak ja wyglądam…
- O kurde, tak strasznie wyglądamm…
- Chodziło mi o to, że tylko moja dziewczyna tak chodzi – powiedział i mnie pocałował.
- Dobra, dobra. Jasne, jasne… - zaśmiałam się – Do szatnii! – popchnęłam go w tamtą stronę.
- Już już – uśmiechnął się jeszcze i zniknął za progiem.

piątek, 7 marca 2014

41. To pytanie czy stwierdzenie?

Podszedł do mnie i szybko wbił się w moje usta. Odepchnęłam go szybko.
- CO TY ODPIERDALASZ? - Krzyknęłam mu w twarz
- Myślałem.
- To źle myślałeś! Wgl po co Ty myślisz? Co myślałeś że wrócę do ciebie? To się mylisz. Nie kocham Cię, kocham kogoś innego i chyba dobrze wiemy wszyscy kogo – krzyknęłam na niego i poczułam czyjeś ręce oplatające mnie z tyłu w talii.
- Jego? – zaśmiał się ironicznie, – Co on niby ma, czego ja nie mam? – zapytał smutnym prawie niedosłyszalnym głosem, a ja tylko przytuliłam się do Bartka.
- Dobra Fabian przegiąłeś! – Powiedział Ziomek i wyszedł z nim do innego pokoju.
- Już spokojnie – powiedział Bartek do mnie i mnie trochę odsunął od siebie.
- Dzięki – uśmiechnęłam się promiennie do niego, patrząc mu w oczy.
- Mogę? – zapytał
- Ale co?
- Odpowiedz, tak lub nie…
- Możesz – powiedziałam i chwilę później poczułam jego usta na moich.
Fabian z Ziomkiem wyszli a ja z Bartkiem oglądaliśmy dalej film. Śmieliśmy się i rozmawialiśmy.
- Wiesz – zaczął
- Słucham? – spojrzałam na niego
- Brakowało mi tego – pocałował mnie w czoło
- Ale czego? Przecież kilka minut wcześniej siedzieliśmy tak samo, a byliśmy przyjaciółmi – uśmiechnęłam się
- Tego, że mogę Cię pocałować, przytulić po prostu.. – mocniej mnie przytulił
- Ehhh mi też – zaśmiałam się – Tylko musiałam sobie poukładać trochę
- No wiem…
- Za dużo siatkarzy w moim życiu jest, gubię się już w tym świecie.. – westchnęłam
- Czemu tak sądzisz? – popatrzył na mnie.
- No popatrz.. Najpierw byłam z Fabianem 2 dni się do siebie odzywaliśmy potem on nawet nie pisał… 4 dni później jestem z Tobą, Fabian wraca do byłej… Potem nie jesteśmy razem, Fabian się cieszy, zrywa z Martą, jestem z Bartmanem na zakupy, mówi mi że jestem bardzo ładna, teraz Fabian takie cyrki odpierdziela i znowu jestem z Tb.. Ehhh Czy to nie jest pierdolnięte?
- EJ! – skarcił mnie – masz mi tu się ładnie wyrażać!
- No ale wiesz o co chodzi..
- Teraz najważniejsze jest, że jestem ze mną i tylko ze mną i jest dobrze! – powiedział.
- Oj Bartuś Bartuś..
- Oj Inia Inia – zaśmiał się
- Ej! Brat tak do mnie tylko mówił! – powiedziałam i popatrzyłam na niego
- No to teraz Twój chłopak też – zaśmiał się i pocałował w czoło.
Pół godziny później żegnałam się z Bartkiem przed posesją Żygadło. 
- To papa – pocałowałam go
- Kocham Cię – odparł i popatrzył mi w oczy
- To dobrze – uśmiechnęłam się i jeszcze raz go lekko pocałowałam. – Pa
Weszłam do domu, rzuciłam torebkę w kąt, i krzyknęłam:
- JESTEEEEM
- O Ina już jesteś – wychylił się z kuchni Ziomek. – Kakao?
- Ej! Kolejny na mnie mówi Ina! Skąd Wy to wzięliście? – zapytałam i dodałam – poproszę
- Aaa bo na treningu widzieliśmy listę zdrobnień i u Ciebie takie było i nam się spodobało – zaśmiał się
- Aaaa Takie buty!
- Jeżeli chodzi o buty to raz dwa mi je schować, bo chyba z 5 par vasów stoi na przedpokoju i jakieś 3 air maxy i 2 pary botek. A chodzisz w jednych a nie 10 nie?
- Nooo niby tak. Już idę – powiedziałam – Tylko Wypiję kakauko – klapnęłam na wysokie krzesło do barku.
- Jak z Bartkiem? – zapytał
- Normalnie – odparłam i wzięłam łyka kakao.
- Czyli jesteście razem…
- To pytanie czy stwierdzenie? – zaśmiałam się
- Oj Inia Inia… Taka szczęśliwa to Ty jesteś tylko wtedy, gdy z nim jesteś – zaśmiał się Ziomek.
- No widzisz, więc znasz odpowiedz – uśmiechnęłam się i wypiłam kolejnego łyka kakao.
- Jutro o której wychodzisz?
- Chyba 16, a co? – zapytałam
- Chcesz jechać ze mną zobaczyć Ciocię na pokazie? – zapytał
- Jasne, jasne, jasne, jasne! – krzyknęłam, a chwilę potem się zasmuciłam.
- Co jest? Hm?
- Umówiłam się już z Bartkiem
- To pojedzie z nami – uśmiechnął się – To trwa tylko pół godziny o 16:30 jest pokaz więc odraz po szkole będziemy po ciebie, a potem będziecie mogli sobie pójść najlepiej na mecz o 18 – poruszał brwiami.
- Kiedy macie jakiś mecz? – zapytałam
- Jutro z Effectorem. – zaśmiał się
- A no tak wiedziałam pffff
- Zmykaj się myć. Jutro na galowo pamiętaj!
- Wiem wiem – powiedziałam wchodząc po schodach. Weszłam do pokoju, a po pół godziny byłam już w krainie Morfeusza…

poniedziałek, 3 marca 2014

40. Co tu się działo?!

Odskoczyliśmy od siebie momentalnie.
- Oj Ziomek chyba przeszkadzamy – zaśmiał się dziwnie Fabian, a ja zaczęłam kręcić rękawy za dużej o jakieś 4 rozmiary koszuli.
- CO TU SIĘ DZIAŁO??!! – wydarł się Ziomek.
- Co miało się dziać? – spojrzałam na niego z politowaniem
- Czemu masz jego koszule? – patrzył na nas podejrzanie i ze zdziwieniem
- Rozumiem, jakby on nie miał, okej.. Ale i on ma swoją i ja mam jego, więc nie masz o co nas podejrzewać, bo nie masz takiej podstawy – popatrzyłam na niego z jedną brwiom uniesiona
- Oj Ziomek, Ziomek – pokręcił głową Bartek
- No co?! Wiesz jak to wyglądało?
- No jak?
- Wgl co tu się stało? – zapytał odwracając temat.
- Zalałam się kakao, poprosiłam o koszule, nie mogłam zapiąć guzików bo miały za małe dziurki, pomógł mi i podziękowałam.
- Niezdara – skomentował wujek
- Przepraszam bardzo, ale to on rzucił się na sofe, aż ja podskoczyłam, a że miałam kubek w ręku…
- I dziękowałaś mu całując go? – zapytał Fabian oparty o futrynę.
- Nie, nawet jakbyście nie wpadli, to nie zamierzałam, ale nawet jeżeli tak, to co? – zapytałam dziwnie na niego patrząc
- Nic – odparł.
- Sorki idę do toalety – uśmiechnęłam się i wyszłam.
*** PERSPEKTYWA BARTKA ***
Była w toalecie, a Fabian poszedł się „przewietrzyć” na balkon. 
- Coś było? – zapytał Ziomek
- Nie Ziomek, wydaje mi się, że ona traktuje mnie już tylko jako przyjaciela – odparłem
- Oj Bartek, Bartek… To chyba jednak źle Ci się wydaje… Wy się nawet teraz zachowujecie jak para, to znaczy wyglądacie jak para… Pozatym ona myśli o tobie codziennie. Zawsze kładzie się na łóżku i myśli. Codziennie. A stąd wiem, bo zawsze patrzy na Wasze zdjęcie to powieszone na ścianie i po jej policzku przelatuje łza. Nie jesteście już ze sobą chyba z 3tygodnie, a dla niej to jest wieczność. Ja  już ją znam. Niby z 3 miesiące tylko, ale nie wiesz, jak bardzo ją już poznałem. Wiem kiedy coś ją dręczy, wiem kiedy jest szczęśliwa – powiedział Łukasz
- W takim razie coś dzisiaj ją dręczyło?
- Chyba się z panią od Histy pokłóciłą, czyż nie? – zapytał i wtedy u progu drzwi znalazła się Paula.
- Oglądamy film wszyscy? – zapytała Paula
- Możemy – uśmiechnął się Ziomek i siedliśmy. Siadła między mną a Ziomkiem a Fabian obok Ziomka. Zaczęliśmy oglądać film. Wyprostowała nogi, bo siedzieliśmy na rozłożonej sofie. Przykryliśmy się 2 kocami, bo jeden by nas nie obstał i oglądaliśmy. Ona dzieliłam koc ze mną. Po chwili już trzęsła się ze strachu.
- Służę ramieniem – szepnąłem jej do ucha, a ona oparła głowę o moje ramie. Objąłem ją lekko i oglądaliśmy dalej. Chociaż się już nie trzęsie pomyślałem.
***PERSPEKTYWA ZIOMKA***
Siedzieliśmy i oglądaliśmy. Paula się trzęsła ze strachu, kiedy chciałem ją lekko przytulić żeby się tak nie bała, Bartek coś szepnął jej do ucha, ona się uśmiechnęła i położyła głowę na jego ramieniu, a on ją lekko objął. Tak ładnie ze sobą wyglądają. Oj tam różnica wieku… To tylko 4,5 roku. Ona ze Stycznia on z końca sierpnia… Już na samym początku zauważyłem, jak tylko się poznali i ona dawała mu te buziaki w policzek, że się sobie podobają. No cóż teraz tylko życzyć im szczęścia. I wgl żeby się zeszli, bo jak na razie to mówią że są przyjaciółmi… Ehhhh przecież widać że ich ciągnie do siebie. Wgl my tu chyba przeszadzamy im tylko. Trzeba będzie się zbierać…
*** PERSPEKTYWA FABIANA***
Niech oni się skończą przytulać. Taka niby przyjaźń, a siedzą przytuleni i co chwilę się uśmiechają do siebie. Tak się cieszyłem jak się rozstali. W sumie to ja powiedziałem Asi, żeby tam poszła. Wiem zrobiłem źle, no ale cóż. Ważne że jeszcze nic nie wiedzą, i nie są parą. Teraz muszę szybko zadziałać, żeby była ze mną a nie z nim. Rozstałem się z moją byłą po raz drugi. Więc teraz muszę z nią przebywać więcej czasu niż on i będzie dobrze. Ale niech teraz skończą się przytulać KURDE!
***NO I WRACAMY DO PAULI***
Siedziałam tak w jego ramionach i przypominały mi się chwile naszego związku. Nie jestem już z nim 3 tygodnie. To chyba 3 najgorsze tygodnie mojego życia. Co chwilę patrzyłam w jego stronę. Był tak zainteresowany filmem… W przeciwieństwie do mnie. Ja patrzyłam się na niego i uśmiechałam. On widział to i też na mnie czasem patrzył z uśmiechem,
- Ej Ja już lecę, jedziesz ze mną Fabian? – powiedział Ziomek z uśmiechem Co jak co ale człowiekiem to jest świetnym, wie dobrze kiedy się ulotnić. Popatrzyliśmy się na niego i uśmiechnęliśmy.
- Gdzie? – zapytał Fabian. Taaa a to to przeciwieństwo Ziomka
- Do mnie. Napijemy się piwka – uśmiechnął się Ziomuś. Uwielbiam tego człowieka.
- A nie możemy tutaj?
- Jak chcesz to siedź – powiedziałam ze złością – Ja też z Ziomkiem już pojadę, jeszcze lekcje – powiedziałam i się oderwałam od Bartka. On zastopował film.
- Ziomek w sumie to napiłbym się piwa – powiedział Fabian, a ja popatrzyłam się na Bartka i Ziomka i wybuchnęliśmy śmiechem. – Co?
- Kurwa… Oj przepraszam – popatrzyłam na Wujka. – Kurde blade czy ty nie widzisz jak się beznadziejnie zachowujesz? Jak dziecko w przedszkolu – zaśmiałam się i założyłam ręce na piersi. A on podszedł do mnie i szybko wpił się w moje usta.

--------------------------------------------------
No i mamy 40! Dzisiaj kilka perspektyw :) Podoba się? 

sobota, 1 marca 2014

39. Oj przesadzasz.

Następnego dnia, wstałam o 8, ubrałam się cieplej, umalowałam, zjadłam, naszykowałam blablabla… No i poszłam do szkoły, wcześniej budząc wujostwo. Tak już się przyjęło, że ja ich budzę, bo przecież sami to nie wstaną. Na rannym treningu ze swoim rocznikiem grałyśmy sparing z chłopcami. Nie powiem… szło nam bardzo dobrze… No ale chłopcy… Biją takie gwoździe… No wiadomo… Przegrałyśmy 3:1. Ale jest moc 1 set wygrany!  Potem były lekcje.
- Kurwa – powiedziałam gdy siedziałyśmy pod salą
- Co jest?! – zapytały zdziwione
- Dzisiaj historia – wywróciłam oczami
- Wiedziałam, że to o to chodzi, bo inaczej nie bluźnisz – zaśmiała się Aśka.
- No to, co że historia? – zapytała Marlena
- Ta pierdolona nauczycielka – powiedziałam i zorientowałam się, że słyszy mnie pani od chemii. – od Histyy – wywróciłam oczami.
- Oj tam. Nic Ci nie zrobi przecież, dobrze jesteś ubrana – powiedziała Karolina.
- Zakład, że mnie będzie pytać?
- Już Cię pytała dwa razy
- I teraz będzie trzeci raz! Ona chce mnie udupić, bo z tamtych odpowiedzi dostałam dobre oceny. – powiedziałam
- Nieeee
- Zakład?
- Okej – powiedziała po chwili zawahania.
- O co? – zapytałam trzymając ją już za rękę.
- 10 zł – odparła
- Ooo – zdziwiłam się
- Wycofujemy się – popatrzyła na mnie
- Skądże – odparłam. – Aśka przecinaj – pokazałam na nasze ręce a ona przecięła.
- Wygram – odprała dumna
- Zobaczymy – zaśmiałam się. Po chemii, przyszedł czas na historię.
- Dzień dobry – powiedziała facetka i zaczęła mi się przyglądać.
- Dzień dobry – odpowiedzieli wszyscy i siedli.
Sprawdziła listę, podyktowała temat..
- A teraz do odpowiedzi przyjdzie – zatrzymała się a ja się uśmiechnęłam do Marleny. – Ola Mińścichowska
- Dawaj dyche – powiedziała Marlena a ja jej dałam 10 zł.
Ola odpowiedziała na 3 i usiadła. Zaczęła się lekcja. 10 minut przed końcem pani powiedziała:
- Proszę się spakować.
- Ale dzwonek jest 45 po – powiedział Filip.
- No to co! Proszę się spakować! – powiedziała głośniej i wszyscy to uczynili. – Paulina Wiśniewska proszę do mnie – powiedziała, a ja się zaśmiałam
- Słucham – powiedziałam z uśmiechem
- Za chwilę nie będzie Ci wcale do śmiechu – odparła.
- Okeeej..
- Po pierwsze. Za długie kolczyki
- Proszę pani, my jesteśmy w liceum a nie gimnazjum – odprałam. No fakt miałam długie kolczyki, umalowane rzęsy, błyszczyk na ustach i lekką kreskę ale prawie nie widoczną.
- Po drugie, szkoła to nie wybieg mody, trzeba ubierać się z umiarem – odparła
- WTF? – krzyknął ktoś
- Przepraszam jeżeli nie odpowiada pani mój styl, no ale tak już jest że licealistki nie ubierają się tak jak kobiety w pani wieku – uśmiechnęłam się
- Czy ty mi sugerujesz że jestem stara? – oburzyła się a klasa się zaśmiała
- No wie pani, młoda na pewno nie
- Po trzecie widać Ci ramiączko od biustonosza – odparła
- Po czwarte stawaj do odpowiedzi – powiedziała
- Marlenko szykuj moją i swoją dyszkę – krzyknęłam – no słucham – zwróciłam się do pani.
Zaczęła mnie pytać najpierw rzeczy z zeszytu, potem książki, atlasu, a potem zaczęła jakieś bajki tworzyć, a jak ona to i ja. Stwierdziła że odpowiedziałam na 2.
- Pffff no chyba pani się popierdzieliło w głowie? Odpowiedziałam na 8 z 10 pytań i 2?!! – krzyknęłam, a klasa mnie poparła.
- ŻE CO?!
- Gówno w zoo jak nie wiesz co – wywróciłam oczami i usłyszałam dzwonek. – DOWIDZENIA – Wydarłam jej się nad uchem i wyszłam z Sali.

- Dostajesz uwage – usłyszałam jeszcze
- PIEPSZ SIĘ! – krzyknęłam nie odwracając się. Tak Paulinka buntowniczka. Dogoniła mnie jeszcze Marlena dając mi 20 zł. 10 zł moje 10 za przegraną. Poszłam do szatni. Kiedy się przebrałam i siedząc na plecach Karoliny wychodziłam z szatni zauważyłam dziewczyny z klasy
- O a Wy, co? – zapytałam zdziwiona
- Mamy sparing z Wami – zaśmiała się Aśka
- Jazda, jazda, jazda – krzyknęłam, zlazłam z Karoliny i uwiesiłam się jej na szyji, po chwili wlazłam znowu na Karole – wio koniku!
Poszybowałyśmy na hale. Stanęłyśmy i zaczęłyśmy się wszyscy rozgrzewać.
- No to gramy – powiedział trener gdy skończyłyśmy się rozgrzewać. Wszyscy poszli na swoją stronę a ja stanęłam po środku.
- DO NAS IDZIESZ! – Krzyknęła Karola i pociągnęła mnie za rękę
- DO NAS! – krzyknęła Aśka i pociągnęła mnie na drugą stronę
- NIE BO DO NAS!
- NIE DO NAS!
Kłóciły się tak 5 minut a ja latałam w jedną i drugą stronę. Popatrzyłam błagalnie na trenera.
- Jeden set gra z Wami, drugi z Wami! – powiedział
- No a trzeciego? – rozłożyłam bezradnie ręce
- SIEDZISZ NA ŁAWCE JAK DZIEWCZYNY NIE UMIEJĄ SIĘ POGODZIĆ! – powiedział lekko wkurzony, a ja się zaśmiałam
- Nie nasza wina, że jest taka dobra – odparła Kinga i każda ją poparła.
- Moja też nie – powiedział trener – pierwszego grasz na Libero, drugiego na rozgrywającej więc już wiesz jak! No i zaczęliśmy grać. Sparing zakończył się 3:1 dla starszych. Po treningu ubrałam się oczywiście ostatnia i wyszłam z Karolą na zewnątrz.
- Siema – usłyszałam za sobą na dworze, odwróciłam się
- Ooo hej Bartek – uśmiechnęłam się i go przytuliłam.
- To ja już lece – zaśmiała się Karola i znikła.
- Co robimy? – zapytałam
- Możemy pojechać do mnie na film, kupiłem nowy
- Horror? – dokończyłam
- Bo Ty tak lubisz Horrory – uśmiechnął się
- Bardzo – wywróciłam oczami i się zaśmiałam
- Jak w szkole? – zapytał już w samochodzie
- Nie przypominaj – zaśmiałam się nerwowo
- Ej! Co się stało?
- Znów ta babka od histy…
- Oj przesadzasz.. – przez naszą mini podróż opowiadałam mu akcje ze szkoły. Powiadomiłam Ziomka że będę u Bartka. W domu u niego zrobił mi kakao i siedliśmy na kanapie. To znaczy inaczej ja siadłam normalnie a on rzucił się na nią przy okazji ja podskoczyłam i oblałam się (dobrze że już zimnym), ale zaplamiłam cały sweterek.
- Cholercia jasna – krzyknęłam
- Przepraszam – zaśmiał się nerwowo
- Dasz mi jakąś koszulę? – zapytałam spokojnie
- Spoczko, jakaś się znajdzie – poszedł do szafy
- EJ TYLKO CZYSTĄ – wydarłam się
- Jasne jasne – odparł i rzucił mi niebieską koszulę. Zdjęłam szybko sweterek, i założyłam koszule. Wiedziałam, że się na mnie patrzył cały czas, ale jakoś mi to nie przeszkadzało. Zaczynałam zapinać guziki, ale jakoś mi to nie szło, bo te dziurki na nie były zamałe. Zaczęłam się wkurzać a on się ze mnie śmiał.
- Poczekaj, poczekaj – powiedział i podszedł do mnie. Zapiął jeden guzik, potem drugi, potem trzeci, i tak dalej. Był przy tym mega delikatny i czuły. – Fajny masz brzuszek – popatrzył mi w oczy z uśmiechem.
- Dziękuję – uśmiechnęłam się stojąc nadal blisko niego i patrząc mu w oczy. Staliśmy tak chwilę. Nagle drzwi do mieszkania otworzyły się i do domu wlecieli Fabian z Ziomkiem. 

czwartek, 27 lutego 2014

38. Co Ty tu robisz?

Po szkole i treningu zapytałam dziewczyn
- Ej idziemy do galerii?
- Ooo dobry pomysł – powiedziała Aśka. Poszłyśmy we 4. Dwie nasze środkowe Ola i Ola i my. Kiedy wchodziłam do galerii szłam tyłem. Odwróciłam się i nagle upadłam na dół.
- Kur** kto stawia słup na środku? – krzyknęłam a dziewczyny zaczęły się śmiać. Nagle zobaczyłam wystawioną do mnie rękę, popatrzyłam w górę i jeszcze w góre i zauważyłam że to jakiś wysoki pan…
- Przepraszam – odparł i mnie podniósł – Ooo Paula!
- Bartman? Co Ty tu robisz? Tak tak to ja ta młoda dziewczyna która przeszkadzała Wam w treningu.
- Nie przeszkadzałaś! Przyjechałem do Ziomka, ale najpierw połażę po galerii. A ty sama ?
- Nie z dziewczyna… - powiedziałam i się rozejrzałam, nigdzie ich nie było – z dziewczynami przyszłam ale chyba mi uciekły – odparłam
- No to może ja Ci potowarzyszę? – zapytał
- Serio?
- No tak – uśmiechnął się
- Będziesz tego żałował – zaśmiałam się
- Będzie fajnie – uśmiechnął się
- Zobaczymy.. Ej mogę Ci coś powiedzieć?
- No dawaj
- Myślałam że jesteś takim zarozumiałym i pewnym siebie kolesiem, któremu wszystko przeszkadza – odparłam a on się zaśmiał
- Teraz ja Ci coś powiem ok.?
- No dawaj, szykuje się na najgorsze
- Nie zwracałem na ciebie szczególnej uwagi na treningu, ale teraz powiem, że nie wiedziałem że jesteś taka ładna – odparł a ja się zarumieniłam
- A dziękuję – zaśmiałam się. Spędziliśmy na zakupach jakieś 3 godziny. Później podwiózł mnie do domu i sam wszedł.
- Siema chłopaki – krzyknął w wejściu
Oho czyli imprezka się szykuje pomyślałam. Wszyscy weszli i się z nim przywitali, i nagle zauważyli mnie z tyłu.
- Co Wy razem robiliście? – zapytał podejrzliwie Igła
- Spotkaliśmy się w galerii i poszliśmy na zakupy. On kupił jakieś 10 podkoszulek i 3 koszule, każdą w innym sklepie, normalnie jak baba – powiedziałam i złapałam się za głowę
- Ty nie lepsza, kupiłaś jakieś 3 pary spodni, z 7 bluzek, z 4 bluzy, 2 koszule i kurde nie wiem coś jeszcze – powiedział zakłopotany
- E tam co to dla niej – machnął ręką Fabian
- Cooo?! – krzyknął zdezorientowany Bartman
- No bo ty nie widziałeś jej szafy
- Skąd ona ma na to kase?
- Kieszonkowe – odezwałam się i poruszałam brwiami.
- Takie duże? – pisnął
- Się wie – odparłam i wtedy napotkałam Ziomka. Stał ze zdenerwowaną miną
- Paula
- Tak wiem przepraszam, przepraszam, nie powiedziałam że idę i że tak późno wrócę, ale to się nie powtórzy – skakałam w miejscu
- No ja myślę – odparł.
Następnego dnia w szkole Szłam sobie korytarzem z dziewczynami z 2 kl. Za mną szedł jakiś chłopak z pierwszej. Nagle poczułam jak uderzył mnie w pupę. Odwróciłam się na pięcie i dostał typowego najmocniejszego Plaskacza w policzek w półobrotu jak mogłam najmocniej, aż mu świeczki w oczach stanęły. Chyba to był jakiś zakład bo stali inni z 1 i się śmieli z niego. Akurat stała pani.
- Proszę pani ona mnie walnęła – powiedział jak dziecko w podstawówce, które chce naskarżyć i pokazał swój policzek.
- Za to co zrobiłeś to mogę poprawić. – powiedziała pani od Polaka, a on zdębiał.  Nagle przechodziła pani pedagog.
- Proszę pani! Pani od Polskiego chciała mnie uderzyć – opowiedział jej całe zajście
- A ja bym chętnie tak z dwóch stron walnęła za to co zrobiłeś – powiedziała i poszła dalej, a on jak stał tak stał.
- Widzisz lamusku – powiedziałam i przybliżyłam się do niego. A on nie wiem po co zamknął oczy jakby miał zaraz się całować. Wyśmiałam to i dodałam – z nami się nie zadziera. Ojć będzie Cię jeszcze bolało dobry tydzień – po czym dostał liścia jeszcze raz, tylko trochę lżej – ojć teraz dwa tygodnie – powiedziałam i przybiłam piątkę z dziewczynami odwracając się na pięcie. Po wszystkich lekcjach był trening. Po treningu poszłam do domu. Tam był Bartek i już miał wychodzić. Odstawiłam rzeczy i poszłam z nim na spacer.
- No to co tam u ciebie? – zapytał
- A no spoko – zaśmiałam się. I zaczęliśmy rozmawiać. Kiedy byliśmy w parku, kucnęłam wzięłam liście z ziemi, on oglądał się gdzie jestem, i wtedy wsypałam mu je pod kurtkę.
- O nie – powiedział i zaczął mnie gonić. No tradycyjnie bym mu uciekła, ale co się oglądałam to nie mogłam wyrobić ze śmiechu, bo sypały się z niego kolorowe liście. Już nie mogłam i siadłam na liściach cały czas się śmiejąc, a on rzucił się na mnie i zaczał mnie łaskotać a ja tarzałam się w liściach.
- Do bra ju ż prze stań – wydukałam przez śmiech, a on przestał
- Dobra też już się zmęczyłem – powiedział i siadł koło mnie.
- Idziemy do domu bo już ciemno się robi – powiedziałam
- No i co? – popatrzył na mnie
- No, bo już ciemno się robi
- Paulinka będzie się bała? – zapytał drwiąc
- A nawet jeżeli to co? – zapytałam pełna ironii. – Nie mogę? Mam tylko 16 lat, jestem jeszcze dzieckiem, przypominam Ci – powiedziałam i wstałam.
- Oj Paula – powiedział i wstał za mną. – Przecież ja tu jestem, taki wielki hipopotam, to co Ci grozi? – zapytał a mi sam uśmiech się na usta nasunął. Stanęłam przy ławce, on stanął tyłem do ławki, a ja przodem do niego tak, że ławka była za nim i doskonale ją widziałam. Nagle szybko wskoczyłam na ławkę i jego plecy, a on się zaśmiał
- Aż tak się boisz?
- No pewnie muszę mieć 100 % pewność, że najpierw ktoś zje Ciebie, a potem dopiero mnie – uśmiechnęłam się, czego on chyba nie zauważył.
- Bardzo śmieszne..
- A teraz wio koniku – powiedziałam, a on posłusznie zaczął iść. – Jak tam na treningach?
- A no jak ma być? Nadal jestem najlepszy – zaśmiał się
- Drugi najlepszy – poprawiłam go
- Chcesz siedzieć tak jak siedzisz, czy już Ci się znudziło?
- Dobra dobra.. Najlepszy – zaśmiałam się a on szedł dalej. Niedługo potem byliśmy w domu. On otworzył drzwi i wleciał do niego biegiem, udawając samolot a ja się śmiałam. Wbiegł do salonu a tam znów siedzieli wszyscy siatkarze. Zeskoczyłam z niego
- Dziękuję – odparłam i dałam mu buziaka w policzek.
- A co Wy znowu razem? – zaśmiał się Ziomek
- Nie e! – zrobiłam głową kółka. – To już nie mogę przyjaciela pocałować w policzek?
- Przyjaciela… Tak to się teraz mówi – poruszał brwiami Igła a ja rzuciłam go poduszką.
- Idę odrabiać lekcję i spać, dobranoc – szybko wleciałam do góry, żeby czasem Igle się nie zachciało zrewanżować się. Odrobiłam lekcje, zadzwoniłam do Zuzi, pogadałyśmy, położyłam się i momentalnie usnęłam.

-----------------
Tak więc jest już 38! :D Następny, przewiduję, że wstawię jutro lub pojutrze :) Teraz rozdziały będą pojawiać się szybciej :)) Pozdrawiam! :*