Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

niedziela, 10 sierpnia 2014

94. Jak Ciocia?

- Igła, błagam nie strasz. – wrzasnęłam a on uwiesił się mi na szyi. – Co się stalo, że przyjechałeś? – zapytałam
- Jesteś w strasznym stanie! – obejrzał mnie od góry do dołu. – Idziemy Ci umyć buzie, bo jest cała w tuszu. – przeraził się.
- Igła błagam. – westchnęłam. – Ta królewna Ci o wszystkim powiedziała? – zapytałam.
- Musiałem, bo potrzebujesz porozmawiać z przyjacielem, mi się pozwalasz tylko przytulać. – powiedział. Spojrzałam na niego spod byka.
- No już już, idziemy do łazienki. – powiedział Igła i mnie tam zaprowadził. – Buźka nad zlew, nachyl się, raz dwa!
- Igła – westchnęłam.
- Nachylaj się, nie masz nic do gadania! – powiedział, no cóż, dobra, zrobiłam tak jak mi kazał. Najpierw ochlapał mnie wodą, potem zawiązał ręcznik na szyi. – Buźka do mnie, raz dwa. – powiedział. Stanęłam prosto. – Zamknij oczka. – powiedział, nalewając sobie płynu do mycia buzi na rękę. Westchnęłam i zamknęłam oczy. Zaczął myć mi twarz, a ja zaczęłam się śmiać.
- Dobra dość! – krzyknęłam już rozbawiona i już sama zmyłam płyn z twarzy, a potem wytarłam ją ręcznikiem. Odłożyłam ręcznik i mocno przytuliłam Igłę. – Dziękuję.
- Nie ma za co jeszcze. – wyszczerzył się. – Idziemy coś zjeść, raz dwa! – złapał mnie za rękę i wyprowadził z pomieszczenia. Wprowadził zato do kuchni. Usadził mnie na krześle przy barku. Wyjął małe pomidorki z lodówki.
- Otwórz buzię. – wyszczerzył się i wziął jednego pomidorka do ręki. Odsunął się kilka kroków. – Nooo..!
- Już. – jęknęłam i otworzyłam usta. Wziął pomidorka i rzucił mi do buzi. – Jaki ty masz cel! – krzyknęłam niedowierzając.
- Igła najlepszy. – zaczął się szczerzyć i trafił jeszcze jednym pomidorkiem.
- Teraz ja! Teraz ja! – powiedziałam i wyciągnęłam rękę by dał mi pomidorki. Opakowanie już leżało przedemną, a on odsunął się kilka kroków w tył. Otworzył buzie. Wzięłam pomidorka koktajlowego w dwa palce, namierzyłam przymykając jedno oko i rzuciłam. Niestety zamiast do jego buzi, pomidorek trafił w jego oko. Zaczął się śmiać, a ja z nim.
- Przepraszaam! –krzyknęłam i zatkałam sobie ręką buzię.
- Nie ma za co! Jeszcze raz! – powiedział. Tym razem trafiłam w jego nos. – Już blisko! – roześmiał się i otworzył buzię jeszcze raz. Trafiłam!!! Zaczęłam taniec szczęścia. Wszystko to  z boku obserwował Bartek i śmiał się z nas.
- Igłaaa – zaśmiałam się
- Co tam? – zapytał
- Jesteś najzajebistszy. – przytuliłam go.
- W każdym elemencie nie? – zapytał
- Zawsze i wszędzie. – dałam mu buziaka w policzek.
- Dobra, a teraz czas na poważną rozmowę. – powiedział marszcząc brwi.
- No dobra. – uniosłam ręcę w górę.
- Co to? – krzyknął i wskazał na moją kość biodrową, czy co to tam jest. To takie pod pępkiem, po prawej i lewej stronie brzucha co tak fajnie wystaje. Odsłoniła ją bluzka, gdy podniosłam ręce do góry.
- No kość. – powiedziałam.
- Ale czemu taka posiniaczona? – zapytał zdziwiony.
- Bo jak się rzucam, to tak się dzieję. – wzruszyłam ramionami.
- Dobry przyjmujący się nie rzuca, dobry przyjmujący
- Się dobrze ustawia. – dokończyłam. – Tak tak wiem wiem, ja jednak się rzucam. – wyszczerzyłam się.
- Dobra siadaj. – złapał mnie za rękę i usadził na kanapię. – Bartek, macie jakąś czekoladę w domu? – zapytał.
- Tak mamy
- Nie? Jaka szkoda! Ale to nic, przejdziesz się do sklepu! – wyszczerzył się Igła.
- Było od razu powiedzieć, żebym sobie poszedł. – fuknął Bartek i wyszedł.
- Więc słucham. – zachęcał mnie Igła.
Opowiedziałam mu wszystko, bo mu ufam jak nikomu innemu. Pozatym, przyjechał z samego Rzeszowa, po to, by mnie pocieszyć i spróbować pomóc.
- Musisz wiedzieć, że mama Cię bardzo kocha. – powiedział po skończonym moim monologu. – To jest pewne, jest Twoją mamą, zawsze była i zawsze będzie. To, że Ci nie powiedziała, to nic nie znaczy. Uważała pewnie, że będzie tak dla Ciebie lepiej. Gdybyś wtedy się dowiedziała od niej, pewnie postąpiłabyś podobnie jak teraz, prawda?
- Chyba tak. – westchnęłam.
- Więc nie masz się co dziwić, próbowała tego zapobiec, pozatym mogło jej się wydawać, że możesz w takiej sytuacji zrobić coś głupiego, że jesteś za młoda, żeby usłyszeć tą prawdę.
- Może masz rację, ale ja jej nie wybaczę. Nie po tym, co zrobiła. Każdy wiedział, nawet Dawid.
- Po pewnym czasie, spojrzysz na to świeżym okiem, gdy ochłoniesz, może wyjdziesz wtedy z innego założenia.
- Życie jest do dupy. – westchnęłam
- Życie jest piękne, tylko trzeba o nie walczyć, wracając z tarczą a nie na tarczy. – uśmiechnął się.
- Jaki poeta. – uśmiechnęłam się.
- Wiadomo, majstersztyk. – przytulił mnie do siebie mocno.
- Brakuje mi Zuzi. – westchnęłam. – Ona zawsze mi w takich momentach pomagała…
- Mniej więcej wiem jak to jest. – uśmiechnął się lekko. – Gdy straciłem Arka, było mi bardzo źle, przez pewien czas, nie wychodziłem z domu. Potem jednak stwierdziłem, że tak naprawdę, on jest cały czas obok, tylko go nie widzę. Możesz wyjść z założenia, że zawsze obok Ciebie będzie ta stara, kochana Zuzia. Ta przyjaciółka w której zawsze miałaś poparcie. Ostatnio przeglądałem moje zbiory i stwierdziłem, że prawie cały jeden album jest zapełniony zdjęciami robionymi przez Arka. To jest jedna z najcenniejszych pamiątek, która została mi po nim. Zuzia wprawdzie jest na świecie, żyje, nie tak jak mój przyjaciel, ale zawsze możesz wracać do tych zdjęć, one zawsze będą dla Ciebie ważne, najcenniejsze. Tam są uwiecznione chwile z waszego idealnego wspólnego życia. Mimo tego, że zrobiła Ci taką krzywdę, to i tak na pewno będzie dla Ciebie kimś praktycznie najważniejszym. – po jego policzku poleciała łza. – Przepraszam, wzruszyłem się.
- Nie ma za co. – uśmiechnęłam się lekko. – Dziękuję Ci bardzo. Wiesz.. Chcesz to możemy pojechać na grób Arka. Ostrołęka jest stąd nie daleko, a zawsze chciałam zostawić znicz, nie miałam jednak jak i kiedy.
- Naprawdę chciałabyś? – zapytał.
- Jasne, możemy nawet teraz. – uniosłam kąciki ust ku górze. Wstałam. – idziemy?
- Tylko zadzwoń najpierw do Bartka. Będzie się martwił.
- Zaraz pewnie wróci. Ale dobra, zadzwonię. – zadzwoniłam do niego, oczywiście się wtrynił i stwierdził, że jedzie z nami. Wyszliśmy na zewnątrz i zobaczyłam Bartka siedzącego na ławce. Uśmiechnęłam się do niego i go przytuliłam.
- Kocham Cię. – powiedziałam i go pocałowałam. Odwzajemnij pocałunek.
- Nie wiem jak Ty to zrobiłeś, ale jesteś genialny. – powiedział do Igły i przybili sztamę.
- Igła jest najgenialniejszy na świecie, zdecydowanie. – wzruszyłam ramionami i go przytuliłam trzymając jednak w ręku rękę Bartka.
Dwa dni później.
Dowiedziałam się właśnie o tym że Ciocia jest w bardzo złym stanie. Bartek mi dopiero teraz to powiedział. No dziękuję, że łaskawie w ogóle mu się przypomniało… Stoję przed drzwiami i zastanawiam się czy wchodzić. Nie otworzyłam jednak drzwi, zadzwoniłam dzwonkiem. Otworzył mi Ziomek.
- Jak Ciocia? – zapytałam i weszłam od razu do domu.
- Nie najlepiej. – powiedział. Weszłam do sypialni. Ciocia leżała, była nieobecna.
- Ciociu. – podeszłam do niej, położyłam koło niej i przytuliłam ją. – Przepraszam, to moja wina. – westchnęłam i po moim policzku poleciała łza.
- Nie płacz, nie prawda. Nie Twoja. – spojrzała na mnie. – Już mi trochę lepiej, muszę się oswoić z tą myślą, że poroniłam. – ostatnie słowo powiedziała trochę ciszej. Przytuliłam ją mocno. Leżałam z nią jakieś półtora godziny. Rozmawiałyśmy o wszystkim i o niczym, omijając temat dzieci. Później wstałyśmy, stwierdzając, że musimy coś zjeść. Weszłyśmy do kuchni, gdzie urzędował Wujek… wujek? Czy może tata? Tfu nie! Ziomek, o tak najlepiej. Gdy zobaczył, że ciocia też przyszła szeroko się uśmiechnął.
- Kochanie, co sobie życzysz do jedzenia? – zapytał całując ją w czoło.
- Możesz zrobić tosty. – uśmiechnęła się lekko.
- To ja lecę, pa – wstałam, przytuliłam ciocię i wyszłam. Stanęłam, wyciągnęłam telefon i wykręciłam numer Bartka. Trening ma na 13 jest 10 więc chyba da radę po mnie przyjechać. Tak też powiedział. Gdy czekałam, nagle ktoś wyszedł z domu. Stanął koło mnie. 

piątek, 8 sierpnia 2014

93. Słońce, co się stało?

- Poparzyłaś się? – zapytał.
- Nie. – powiedziałam tempo wpatrując się w ścianę.
- A co się stało? – zapytała ciocia. Dobrze wiedzieli, że musiałam to słyszeć. Spojrzałam tylko na nich ze łzami w oczach, wybiegłam na przedpokój, założyłam buty, złapałam kurtkę i torbę i wybiegłam z domu. Szłam przed siebie, nie zważając na to, gdzie i po co.

PERPSEKTYWA ZIOMKA.

Wyszła. A raczej wybiegła.
- Możesz mi to wytłumaczyć? – krzyknęła na mnie Aga.
- Jasne. 18 lat temu. Miałem 18 lat, byłem na imprezie. Była tam mama Pauliny. Wypiliśmy za dużo i się stało. Tyle w tym temacie. – westchnąłem.
- Jak długo wiesz, że to Twoja córka? – zapytała.
- 2 lata.
- I dopiero teraz mi o tym mówisz? – wkurzona była, nie powiem.
- Przepraszam Cię, naprawdę chciałem Ci powiedzieć, ale nie wiedziałem jak..
- Nie wiedziałeś jak? – krzyknęła. – Jestem Twoją żoną, powinnam o wszystkim wiedzieć! – krzyczała nadal, a nagle złapała się za brzuch i upadła na ziemie.
- Aga!! Aga co jest? – uklęknąłem.
- Boli, Łukasz, Boli! – piszczała. Od razu zadzwoniłem na pogotowie.
- Paula, co Ty tam tak długo robisz? – zszedł na dół Bartek. Gdy spojrzał na nas, stanął zdezorientowany.
- Później Ci to powiem. Możesz iść poszukać Pauliny, wybiegła gdzieś, ja muszę się zająć Agą. – powiedziałem nerwowo. Tak też zrobił. Gdy wyszedł, 2 minuty potem przyjechało pogotowie. Zabrało ją, a ja musiałem pojechać swoim samochodem. Gdy została zawieziona na jakąś salę, stanąłem w bezruchu, bo nie mogłem wejść dalej. Może 10 minut później wyjechali znów, wieziąc ją na łóżku.
- Co z nią? – zerwałem się na równe nogi.
- A pan jest kim?
- Mężem. – odpowiedziałem szybko.
- Będziemy operować, muszę przyznać, że będzie trudno uratować dziecko. – pozostawił mnie w osłupieniu. Jak to? Przecież nie możemy przezemnie stracić naszego dziecka..

PERSPEKTYWA BARTKA.

Znalazłem ją. Szła ulicą, cała zapłakana. Zatrzymałem się pare metrów dalej i od razu wysiadłem z samochodu. Podszedłem do niej i momentalnie znalazła się w moich ramionach. Bardzo płakała. Nie wiedziałem co się stało. Zaprowadziłem ją do samochodu i zawiozłem do siebie. Siadła na kanapie, przygotowałem jej kakao i przyszedłem do niej. Siadłem obok i mocno objąłem.
- Słońce, co się stało? – zapytałem, lecz wtedy jeszcze bardziej się we mnie wtuliła i zaczęła jeszcze bardziej płakać. – Nie płacz już, przepraszam, nie będę naciskać, jak będziesz chciała to powiesz. – szepnąłem jej i pocałowałem ją w czoło.
- Kocham Cię. – powiedziała tak, że ledwo ją usłyszałem. Uśmiechnąłem się lekko.
- Ja Ciebie mocniej. – szepnąłem. Chwilę później spała, mimo wczesnej pory, bo przecież była dpiero 20. Chyba płacz ją tak wymęczył. Nie wiem co się stało, ale bardzo chciałbym się dowiedzieć. Przeniosłem ją do sypialni, poszedłem się umyć. Gdy już to zrobiłem, położyłem się koło niej, przytuliłem i zasnąłem. Obudziłem się i spojrzałem na zegarek. 8:30. Paulina jeszcze spała. Wyślizgnąłem się delikatnie z łóżka, tak by jej nie obudzić i poszedłem do kuchni. Zrobiłem nam kanapki i herbatę. Nagle do kuchni weszła już ubrana Paula, poszła na przedpokój i zaczęła ubierać buty.
- Ejejej. – powiedziałem i złapałem ją w pasie. Podniosłem do góry i posadziłem na blacie. – A gdzie się pani wybiera? – zapytałem.
- Muszę pojechać do Torunia. – powiedziała ze łzami w oczach.
- No już, nie płacz. – przytuliłem ją. – Powiesz mi co się stało?
- Zawieziesz mnie do Torunia? – zapytała.
- Zawiozę. – westchnąłem. – Ale najpierw zjedź i wypij herbatę. – powiedziałem. Siadła sobie na krześle i zaczęła jeść. Była strasznie nie obecna, chciałbym jej pomóc, ale nie mam jak, bo nie wiem o co chodzi i nie chce mi powiedzieć. Godzinę później wyjeżdżaliśmy do Torunia. Nie odzywała się całą drogę. Gdy wysiedliśmy od razu weszła do domu.
- Paulina? – zdziwiła się jej mama, gdy ją zobaczyła.
- Czy to prawda? – zapytała.
- Ale co? – zdziwiła się.
- Czy to prawda, że moim ojcem jest Łukasz? – krzyknęła. Zaraz, zaraz, jaki Łukasz. Jej tata ma na imię Marcin..
- Paulinko – podeszła do niej mama i chciała złapać ją za ręce. Ja nic nie rozumiałem.
- Nie Dotykaj mnie, zdradziłaś tatę o 6 lat młodszym mężczyzną? Na imprezie? Jak mogłaś! A zawsze mówiłaś, jaki to tata jest zły i nie dobry, bo znalazł sobie inną kobietę!
- Paulinko, to nie tak! Ja naprawdę..
- Czy tata o tym wie? – zapytała zdenerwowana.
- Tak, wie.
- Super kurwa. A Dawid? Dawid o tym wie? – zapytała.
- Paulina..
- Tak czy nie? – krzyknęła.
- Wie, ale..
- Nie ma żadnego ale, oszukiwaliście mnie wszyscy. Dziękuję bardzo, za taką rodzinę! – popłakała się i wybiegł z mieszkania. Spojrzałem na jej mamę. Spojrzała na mnie z płaczem w oczach. Nie wiele myśląc, wybiegłem za Paulą. Dogoniłem ją i złapałem za łokieć, gdy tylko ją odwróciłem do siebie, mocno się we mnie wtuliła.
- Już cicho, nie płacz. – szeptałem. Kurwa no muszę się dowiedzieć, o co tu chodzi. Jaki do cholery Łukasz? – Chodź, pojedziemy do domu. – zaprowadziłem ją do samochodu. Siadła na miejscu pasażera, podkuliła nogi do brody i tępo wpatrywała się w krajobraz za boczną szybą. 4 godziny później byliśmy już w Bełchatowie. Objąłem ją i weszliśmy do domu. Potem siedliśmy w salonie.
- Powiesz mi proszę, jak Ci mogę pomóc, co się stało? – zapytałem. Długo zbierała się żeby coś powiedzieć. Widać układała sobie to w głowie.
- Ziomek to mój tata. – powiedziała ledwo słyszalnie. Zdziwiło mnie to.
- Jak to? – zapytałem jednak spokojnie.
- 18 lat temu, na imprezie w jednym z klubów spotkał moją mamę, mama zdradziła tatę z nim i oni mnie oszukiwali, przez cale życie byłam – w tym momencie zaczęła mocno płakać. Przytuliłem ją.
- To na pewno było robione dla Twojego dobra..
- Przestań, nie mów tak. – powiedziała stanowczo. Westchnąłem i ją przytuliłem.
- Chcesz herbatki?
- Poproszę. – powiedziała.

PESPEKTYWA ZIOMKA.

Gdy tylko z Sali operacyjnej wyszedł lekarz, wstałem natychmiastowo i podszedłem do niego.
- I jak? – zapytałem szybko.
- Tak jak powiedziałem, pierwsze 3 miesiące ciąży są bardzo narażone na poronienie. Przykro mi, pani Agnieszka się za bardzo zdenerwowała, a tym bardziej w jej wieku..
- Co to oznacza?! – krzyknąłem.
- Proszę się uspokoić. Pana żonie nic nie jest, dziecka się nie udało uratować. – powiedział i odszedł. Siadłem. Nasze maleństwo… Aga się załamie przecież… Mi nie jest łatwo, a co dopiero jej..

PESPEKTYWA PAULI.

Byłam okłamywana, przez całe życie. Zapewne mama wiedziała od początku, że moim tatą nie jest Tata. Jak to brzmi.. Patologia.. Mój tata, którego tak często nienawidziłam, w którym nie miałam poparcia, który nas odrzucił, ale jednak to mój tata. Kocham go, bo pamiętam, jak nauczył mnie jeździć na rowerze, czy pływać, pamiętam jakim był wtedy człowiekiem, ciepłym, kochanym. Teraz okazuje się, że tak naprawdę moim tatą nie jest tata. Ciekawe tylko czy wiedział o tym wcześniej, czy dowiedział się wtedy, gdy nas porzucił, dla innej. Tego też będę musiała się dowiedzieć, ale to za jakiś czas, gdy ochłonę. Jest mi strasznie przykro, żyłam w kłamstwie. Całe życie przez całą rodzinę byłam oszukiwana. Mój brat.. Nawet on, którego tak bardzo kochałam i w którym to właśnie miałam poparcie, który mi pomagał.. Nawet on oszukiwał mnie przez całe życie. Nawet jeśli nie przez całe życie, to przez większość mojego życia.
- Proszę. – z rozmyśleń wyrwał mnie głos Bartka, który podał mi herbatkę.
- Włącz jakiś film, horror, thriller i coś takiego, tylko nie żadna komedia. – powiedziałam.

- Już się robi. – pocałował mnie w skroń i włączył „Ostatni dom po lewej”.
Oglądaliśmy i oglądaliśmy i już tuż przy końcówce, ktoś zadzwonił do drzwi. Poszłam otworzyć. Gdy lekko uchyliłam drzwi, nagle ktoś je mocno szarpnął i otworzył na rościesz. 

wtorek, 5 sierpnia 2014

92. Muszę Ci coś powiedzieć.

- Kasiu, proszę daj mi wyjść. – powiedziałam.
- Chciałyśmy Cię przeprosić, wiemy, że też trochę przez nas masz taki humor, nie powinnyśmy tak zawalić meczu.. – zaczęła Daga, ale jej przerwałam.
- Przestańcie, tu naprawdę nie chodzi o Was, nawet nie chodzi już praktycznie o mecz. Przeszło mi, nie zawsze się wygrywa prawda? – uśmiechnęłam się a one mi przytaknęły. – Więc nie martwcie się, wiecie, że mi humor nie przeszkadza na boisku, będę dawać z siebie wszystko i prowadzić nas do brązu, jak na kapitana przystało.
- To o co chodzi, jeżeli nie o mecz? – zapytały.
- Życie mi się trochę pokomplikowało. – westchnęłam. – Nie ważne, nie będę Was zadręczać moimi problemami. Idę do Bartka. – uśmiechnęłam się lekko i wyszłam.
Obiecałam, żę dam z siebie wszystko na boisko i poprowadzę nas do brązu. Tak też się stało. Dziewczyny były mega szczęśliwe, no ja oczywiście też, ale wiadomo, że wygrana w półfinale cieszyła by bardziej, nawet wtedy gdybyśmy przegrały w finale. Przecież lepsze srebro niż brąz, nie? Ale nie będę wybrzydzać. O pierwsze miejsce mecz był o 13. Wygrała reprezentacja USA. Właśnie zostałyśmy udekorowane medalami. Czekać tylko jeszcze na statuetki. Ale po co to komu, to nie wiem.. No mało ważne.
- Najlepszą blokującą tego turnieju zostaje zawodniczka z numerem 15, Vanessa Anderson! – Wiadomo, że spiker mówił po angielsku. No i takim cudem, statuetka najlepszej blokującej powędrowała w ręce zawodniczki z reprezentacji USA. Chyba jest to nawet siostra Matta, bo bardzo podobni. No nie ważne.
- Najlepszą rozgrywającą zostaje – w tym momencie nasze dziewczyny się na mnie spojrzały. Pokręciłam głową, że na pewno to nie będę ja. - zawodniczka grająca z numerem 13, Anna Blagojević. – Serbska rozgrywająca, trzeba przyznać dobra. Pokierowałam w stronę dziewczyn spojrzenie typu „A nie mówiłam”. Zawodniczka odebrała nagrodę.
- Najlepszą zagrywającą zostaje Adiel Popow, zawodniczka grająca z numerem 1. – Ojć Asy waliła niezłe! Adiel wyszła na środek i odebrała statuetkę.
- Najlepszą atakującą zostaje, zawodniczka z Polski, Katarzyna Michalska! – Tym oto zdaniem, zaczęły się oklaski i gratulacje dla Kasi. Oj mocne ataki miała, nawet Bartek ją pochwalił w wywiadzie. Gdy odebrała nagrodę, przeszła przed nami przybijając nam piątki.
- Najlepszą przyjmującą zostaje… Alina Caruso! Reprezentanta Włoch! – Po dostaniu statuetki weszła na swoje miejsce.
- I teraz najważniejsza nagroda. Najlepszą Zawodniczką turnieju zostaje…. - Chwila ciszy, poczułam wzrok wszystkich dziewczyn, nie tylko z Polski na sobie. Przeszedł mnie jakiś dziwny dreszcz. – ZOSTAJE ZAWODNICZKA GRAJĄCA Z NUMEREM 9, PAULINA WIŚNIEWSKA! – wydarł się spiker. Co ja mogłam? Jak to Paulina, mogłam się tylko wzruszyć i popłakać.
 Wszystkie dziewczyny stały i klaskały, ja wyszłam na środek.
- Nadzieja żeńskiej siatkówki. – stwierdził organizator turnieju i wręczył mi statuetkę oraz jakąś siatkę. – Gratulację grania na tak wysokim poziomie.
- Dziękuję bardzo. – powiedziałam. Stanęłam do zdjęcia, które sobie z nim zrobiłam i podeszłam do dziewczyn. Szłam wzdłuż i przybijałam z nimi piątki. Nie byłyby jednak sobą, gdyby nie zaczęły targać moich włosów. Na końcu stał trener. Przybiłam z nim piątkę dwoma rękoma, a on mnie przytulił.
- Dziękuję. – powiedziałam.
- Mi dziękujesz? – zapytał.
- Trener mnie bardzo dużo nauczył. – powiedziałam. Uśmiechnął się.
- Zacznij wierzyć w siebie.
- Chyba muszę. – zaśmiałam się. Stanęliśmy jeszcze do zdjęć, a potem zaczęłyśmy rozchodzić się do szatni. W przejściu stał Bartek. Uśmiechnęłam się do niego i go przytuliłam.
- Byłaś genialna. – Pocałował mnie.
- Wiem. – wyszczerzyłam się.
- Ktoś tu zaczyna wierzyć w siebie. – poruszał brwiami.
- Kto? – rozejrzałam się dookoła. Zaśmialiśmy się. – Kiedyś trzeba. Idę się umyć i przebrać. – powiedziałam i tak zrobiłam. W szatni dziewczyny zapytały co dostałam. Spojrzałam na nie zdziwione.
- Reklamówka, idiotko. – zaśmiała się Kasia, a ja walnęłam się otwartą ręką w czoło. Zajrzałam do niej i wyjęłam Iphona 5.
- Uhuhu, a miałam go kupować. – poruszałam brwiami.
- Odziedziczam Twój! – krzyknęła Kasia.
- Jasna spraw mój rudzielcu. – pocałowałam ją w policzek. Wspominałam, że jest ruda?

Dwa dni później.
- Nie chcę jechać na żadne wakacje. – jęknęłam, ale Bartek nie dawał za wygraną.
- 7 dni w Hiszpani, raj po prostu! No proszę!
- Przecież do samej Hiszpani będziemy jechać z 2 dni! Lecieć mogę, jechać nie jadę.
- Nie lecimy, nie ma takiej mowy!
- To nie jedziemy nigdzie, siedzimy na dupie w Sosnowcu i Bełchatowie. – fuknęłam.
- No Paula..
- Nie! Nie jadę nigdzie! Lecieć mogę, ale nie jadę! 48h w aucie, jeszcze czego!
- Ale ja się boję latać. – zrobił tak smutną minę, że wybuchłam śmiechem. – Tak jasne śmiej się ze mnie.
- Bartek ja..
- Tak wiem, bawi Cię to, że mam 22 lata i boję się latać. – mówiąc to zbierał swoje rzeczy.
- Nie Bartek, mnie
- Daruj sobie. – przerwał mi wkurzony i chciał wyjść.
- Mnie rozbawiła Twoja mina. Bartek rozumiem, że się boisz, nie będę naciskać, żebyś leciał, ale nie naciskaj, żebym spędziła w taki upał 48h w samochodzie. – westchnęłam. – Zostań, chodź tu do mnie. – powiedziałam. Uległ i położył się koło mnie, wtulając w siebie. Pół godziny później, poszłam na dół zrobić kakao. Akurat ciocia z wujem rozmawiali, nie chciałam im przeszkadzać, więc cicho weszłam do kuchni. Byli tak pogrążeni w rozmowie, że nie usłyszeli, jak wlałam mleko do garnka i nastawiłam na gazie. Czekałam, aż się ugotuje, no i co nieco słyszałam.
- Muszę Ci coś powiedzieć. – rzekł po chwili Ziomek.
- Słucham Cię.
- Tylko, obiecaj, że mnie wysłuchasz do końca.
- Tylko mi nie mów, że mnie zdradziłeś. – powiedziała przestraszona Aga.
- Nie, to nie to. – powiedział. – Obiecaj, że wysłuchasz mnie do końca. – W tym momencie wzięłam do ręki garnek i zaczęłam wlewać do kubków.
- Dobrze, obiecuję.
- Paulina to moja córka. – w tym momencie wypuściłam z ręki naczynie, rozlewając przy tym mleko na podłodze. Od razu przy mnie byli ciocia i.. Ziomek.
------------------
Trochę, bardzo krótszy niż poprzedni, albo to poprzedni był dłuższy od innych :D

niedziela, 3 sierpnia 2014

91. Nie płacz.

Spojrzałam na lecącą piłkę. Trafiła w taśmę i się zawinęła. Przeszła a drugą stronę.. Ale w aut. Rywalki zaczęły się cieszyć, dziewczyny z mojej drużyny opuściły ręce. Zawiodłam je. Zawiodłam je, trenera i przedewszystkim siebie. Podziękowałam za grę, kilka dziewczyn przeszło pod siatką i mnie przytuliło. Poszłam podpisać protokół.  Płakałam. Tak po prostu. Zawaliłam po całej lini. Gdy dziewczyny zaczęły się rozciągać, ja wkurwiona na siebie wcześniej rzucając bluzą ległam na podłogę płacząc. Zaraz obok mnie były dziewczyny.
- Nie płacz. – powiedziała Kasia.
- Zawaliłam, może, gdybym nie ja jeszcze byśmy wygrały. – mówiłam przejęta.
- Gdyba nie Ty to byśmy przegrały przy stanie 15:9.
- Nie prawda! – fuknęłam i wstałam kierując się do szatni. Tam stał Bartek. Chciał mnie przytulić, ale ja go szybko odepchnęłam. Zostawiłam go takiego zdezorientowanego. Nie nawidzę, gdy po przegranej mnie ktoś przytula i pociesza. To jest najgorsze co mogłoby być po porażce. Wiem co zawaliłam, wiem, że ja zawaliłam, a jak ktoś będzie mówić, że było dobrze, to prędzej mu obiję mordę, niż się uśmiechnę i podziękuję za słowa otuchy. Nie ze mną takie numery. Ktoś powie, że grałam zajebiście i jestem już szczęśliwa. O nie! Umiem ocenić swoją grę, nie potrzebuję kłamstw na pocieszenie.

**PERSPEKTYWA BARTKA**
Stałem zdezorientowany. Myślałem, że się ucieszy, że przyjechałem. Trener dał mi teraz wolne na mecze w Brazylii i Włoszech. Potem mam się zjawić na Katowicki Spodek i ponowne starcie z Włochami. Ale to za dwa tygodnie. Postanowiłem przyjechać tutaj. Ziomek też dostał wolne, ale pojechał od razu do Agi. Chcą pobyć razem przez te dwa tygodnie, mówił nawet coś o wakacjach.. Grała dzisiaj genialnie i wprost ciągnęła całą grą Polek. Dodawała im otuchy, mobilizowała.. A te zagrywki to było mistrzostwo świata. Stałem i rozmyślałem, aż nagle ktoś mnie zaczepił.
- Przepraszam, czy mógłby pan udzielić małego wywiadu? – zapytała jakaś kobieta w mniej więcej moim wieku.
- Jasne. – uśmiechnąłem się.
- Chciałam złapać Polską rozgrywającą, ale mi uciekła. Chodźmy siądziemy. – powiedziała i skierowała się na trybuny. Po chwili zaczęła wywiad.
- Jak się pan tu znalazł? – zapytała.
- Gra tu moja przyjaciółka. – uśmiechnąłem się. – Rozgrywająca. Paulina Wiśniewska.
- Jak się panu podobał mecz?
- Był bardzo wyrównany, niestety nie daliśmy rady reprezentacji USA, ale szczerze mówiąć, byliśmy bardzo blisko tego. W piątym secie jednak coś się posypało. Widać było, może trochę zmęczenie, może trochę bezsilność. Praktycznie nic się nie udawało. Nie wychodziło przyjęcie, nie wychodził atak. Ratowaliśmy się jedynie blokiem.
- Ale musi pan przyznać, że rozgrywająca naszej drużyny radziła sobie znakomicie. Nie dość, że mobilizowała koleżanki, to jeszcze pomagała przyjąć, nawet atakowała. Pozatym świetnie zagrywała.
- Tak, ja to potwierdzam. Jej będzie gorzej przyjąć to do wiadomości. Jeszcze z nią nie rozmawiałem, ale domyślam się, że wini się za tą zepsutą zagrywkę przy stanie 14:13 dla przeciwniczek. Ale takie rzeczy się zdarzają. Ciągnęła grę, weszła na zagrywkę przy stanie podajrze 14:6 dla rywalek i zagrała 3 asy, 3 punkty zdobyła bezpośrednio z zagrywki, a raz wybroniła atak jedej z najbardziej punktujących zawodniczek USA, później atakując z pajpa. Gdybym miał wybierać Mvp dzisiejszego spotkania, dałbym go jej. Jednak nie ze względu na to, że jest moją przyjaciółką. Zagrała dzisiaj genialne spotkanie. Ja jestem wobec niej szczery więc, gdyby zagrała beznadziejnie, po prostu bym się tak na ten temat nie wypowiadał.
- Przyznam panu rację. Zagrała genialne spotkanie, statuetkę MVP dzisiejszego meczu miałaby jak w banku. Co pan powie jednak o innych zawodniczkach Polskiej reprezentacji?
- Jedna z nich grająca z numerem 6. Spisywała się bardzo dobrze i w przyjęciu i w ataku. Tak szybko licząc, moją matematyką to miała z 70% w ataku i z 60 w przyjęciu. Niestety przeciwniczki wyczuły, że jest ona podporą w przyjęciu i przyjmowała może z 15 razy w całym 5-cio setowym meczu. Nasza rozgrywająca jednak, bardzo dobrze, że zauważyła jej dobrą dyspozycję dnia i często nią grała, lecz nie zapominając o innych. Zagrała bardzo mądrze. Można pochwalić jeszcze środkowe, obydwie, bo genialnie czytały grę rozgrywającej USA. Szczelnie dołączały do bloku, mocno zamykając kierunek. I dobrze. Bardzo świetnie sobie radziły. W sumie każdą można pochalić, ale te które wymieniłem, spisywały się najlepiej.
- Zdecydowanie. Dziękuję panu bardzo za udzielenie wywiadu. – powiedziała i wyłaczyła dyktafon.
- Nie ma za co. – uśmiechnąłem się promiennie. – Lecę szukać tej złośnicy.
- Czy mogłabym z nią przeprowadzić wywiad? – zapytała.
- Jasne, jeżeli tylko się zgodzi. Chodźmy, poczekamy przed szatnią. – Tak jak powiedziałem, tak zrobiliśmy. Gdy tylko wyszła, uśmiechnąłem się do niej.
- Może teraz się przywitasz? – zapytałem.
- Fajnie, że jesteś. – powiedziała i pocałowała mnie w policzek. – Przepraszam, że Cię odepchnęłam. Wiesz, jaka jestem.
- Nie ma za co. – Puściłem jej oczko. – Pani chciała przeprowadzić z Tobą wywiad.
- Jasne. – westchnęła. – Ty pewnie mnie już wychwaliłeś?
- Powiedziałem prawdę.
- Nie pierdol głupot. – powiedziała. – Zaczynamy? – zapytałam pani.
- Tak jasne. – odpowiedziała. Poszliśmy na salę, siedliśmy na trybunach.
- Zacznę od pytania, czy ciężko grało się z reprezentantkami USA?
- Czy ciężko, to nie wiem. Na samym początku, być może tak było. Potem, przyzwyczaiłyśmy się do nich. Miały dużo zawodniczek leworęcznych, które sprytnie nas ogrywały. Wystarczyło jednak tylko się bardziej skupić i już się miało nad nimi przewagę. Niestety w dwóch pierwszych setach się to nie udało. Piąty też miał wiele do życzenia.
- Jest pani bardzo krytyczna wobec siebie i swojej drużyny, jednak musi pani stwierdzić, że było to dobre spotkanie z pani strony.
- Przepraszam, ale się z panią nie zgodzę. Miałam wielką szansę, byśmy wygrały ten mecz, gdybym przebiła tą nieszczęsną zagrywkę przy stanie 14:13 dla rywalek. Jednak zawaliłam. Jestem na siebie bardzo zła, bo wiem, że potrafię więcej.
- Więcej? – zapytała. – W dzisiejszym meczu była pani podporą naszej drużyny. Czego chcieć więcej? To, że jedna zagrywka się nie udała, to przecież nie oznacza, że przez panią przegraliśmy mecz.
- Ja mam inne zdanie na ten temat. Moim zdaniem, gdybym się skupiła, gdybym może ciut wcześniej złapała piłkę na bardziej wyprostowanej ręce, to przeszła by ona bez problemu. Wyrównałabym chociaż do stanu po 14, a wtedy mogłoby dziać się dalej, to co chciało. Jestem przekonana, że wtedy nawet grając bezpieczną zagrywkę, zamiast ryzykować, zdobyłybyśmy punkt, blokiem, który dzisiaj był genialny.
- Jest pani naprawdę strasznie samokrytyczna. Nikt kto oglądał ten mecz, nie przyzna pani racji. Wchodziła pani do przyjęcia w 4, wtedy kiedy nie wychodziła, przyjmowała w punkt, do środkowej. Atakowała pani, choć jest pani rozgrywającą. Samo rozegranie było świetne, trzeba naprawdę przyznać, że już gra pani na światowym poziomie.
- Nie przesadzajmy. Gram normalnie. Po prostu. Żadnej wspaniałości w tym nie ma, ale pracuję nad tym, żeby było lepiej.
- No i co ja mam powiedzieć? Tylko tylę, że dziękuję pani bardzo za ten wywiad. Życzę też więcej wiary w swoją grę, która była naprawdę świetna.
- Nie ma za co dziękować – uśmiechnęła się. – Wtedy kiedy zagram na takim poziomie, jaki uważam, że potrafię grać, to będę bardziej wierzyć w to, co mówią inni. Teraz wiem, że muszę jeszcze dużo dopracować. – powiedziała a dziennikarka wyłączyła magnetofon.
- Jest pani naprawdę samokrytyczna i to strasznie! Pan Bartosz Kurek mówił serio.
- Nie jestem samokrytyczna, stwierdzam poporstu fakty. – rzekła.
- Nie pierdol głupot już dobrze? – wtrąciłem się. – Wiesz, że był to genialny mecz, w Twoim wykonaniu, każdy to wie, ale nie, Ty sobie musisz ubzdurać, że byłaś do dupy i w ogóle nie powinnać nigdzie dostawać powoływania. – zdenerwowałem się. Jak można, aż tak w siebie nie wierzyć i aż tak na siebie samą najeżdżać.
- Kurwa mać, ja mówię, to co wiem.
- To ja może państwa zostawię samych.. – powiedziała dziennikarka i odeszła.
- Nie mówisz tego co wiesz, mówisz to, co sobie ubzdurałaś. – powiedziałem nadal zdenerwowany. Wstała.
- Tak, bo pan Bartosz Kurek pozjadał wszystkie rozumy i wie lepiej. – fuknęła i zeszła z trybun.
- Kurwa tak, wiem lepiej. Widziałem jak grałaś, widziałem też Piotra Makowskiego, który siedział i co chwilę kiwał głową z uznaniem. Proszę Cię tylko, żebyś otworzyła oczy i zobaczyła, że grasz świetnie!
- Mam otwarte oczy, jasne? – krzyknęła. – I kurwa to, że może Ty wielbisz siebie i uważasz, że jesteś genialny, nawet po tym jak zepsujesz dużo akcji, a Twoja skuteczność będzie miej więcej na poziomie 50% to twoja sprawa. Ja wiem co muszę poprawić i przez to będę jeszcze lepsza. – krzyknęła.
- Chyba nie mówisz serio, że uważasz mnie za zadufanego w siebie chłopca który myśli, że jest genialny? – krzyknąłem.
- A tak nie jest? – zapytała drwiącym głosem.
- Nie kurwa nie jest.
- Otwórz oczy. – krzyknęła na mnie. Tak kłóciliśmy się na hali. Dobrze, że chociaż nikogo już nie było, bo wszyscy oprócz ochroniarza się zmyli.
- Jak widzisz to kurwa mam otwarte!
- Jesteś popierdolony! – krzyknęła. Nie miałem już siły się z nią kłócić. Po prostu wbiłem się w jej usta. Przyciągając do siebie rękoma i trzymając z całych sił. Chwilę się opierała, ale po chwili uległa i oddała pocałunek. Stanęła na palcach, zaplątając ręce wokół mojej szyi.
**PERSPEKTYWA PAULINY**
No dobra uległam. Działam mi na nerwy, ale go po prostu nadal kocham. Przekonałam się o tym w Spale. Oderwaliśmy się od siebie. Spojrzał mi w oczy, a ja jemu.
- Kocham Cię. – powiedziałam.
- Brakowało mi Cię bardzo, ja Ciebie też bardzo kocham. – odpowiedział i dał mi całusa w czoło.
- Ale jak jeszcze raz powiesz, że dzisiaj grałam genialnie i inne takie to dostanie w ten swój śliczny ryj. – fuknęłam.
- Też Cię kocham. – złapał mnie za rękę i wyszliśmy z Sali. Czekali na mnie wszyscy w autokarze i się niecierpliwili. A to dziwne, przecież siedziałam na hali tylko jakieś pół godziny. Dałam Bartowi buziaka, powiedział, że będzie jutro na moim meczu. Gdy miałam wejść do autokatu, wysiadł z niego Piotr Makowski. Czyli Bartek mówił prawdę, że był..
- Gratulację Paulina, to był jeden z Twoich najlepszych meczów. – powiedział
- To na innych, aż tak beznadziejnie gram? –westchnęłam zrezygnowana.
- Wiem, że masz niską samoocenę i jesteś bardzo krytyczna wobec siebie, ale ja jako trener seniorskiej kadry, widziałem i wiem, że grasz genialnie, a ten mecz był mistrzostwem świata. Jedna zagrywka to nie żadna tragedia. – puścił mi oczko. – Dobranoc! – powiedział i odszedł.
- Dobranoc. – powiedziałam i weszłam do autokaru. – bardzo, bardzo, bardzo przepraszam za spóźnienie, zatrzymała mnie jakaś dziennikarka…
- Nie ma za co, siadaj. – przerwał mi trener. Posłusznie siadłam. Gdy byłyśmy już w pokojach naszykowane do spania, wszedł trener zarządzając spotkanie w Sali konferencyjnej. Pewnie analizowanie meczu – pomyślałam. Nie pomyliłam się.
- Musimy zacząć od tego, żebyś przestała się obwiniać za tą zepsutą zagrywkę. – powiedział trener. – Widzę, że to Cię gryzie, ale powiedziałem, że biorę na siebie odpowiedzialność. – powiedział.
- Wiem, ale ja potrafię zagrywać z wyskoku, a teraz musiałam zawalić. Przepraszam Was wszystkich. Wiem, że mieliście nadzieję, że wygramy, że mieliście co do mnie większe oczekiwania
- Przestań! – przerwała mi Kasia.
- Zrobiłaś z nas najwięcej, żeby przyczynić się do wyrównania tego meczu. Jedna jaskółka wiosny nie czyni. Gdybyśmy wcześniej zagrały lepiej i nei dopuściły do ich meczowej, to byśmy to wygrały. – powiedziała Andżela.
- Paulina i jeżeli jeszcze raz tak powiesz, to przestaniesz być naszym kapitanem. – powiedział trener. – To zawsze Ty byłaś tą nieugiętą, widzącą swoją wartość zawodniczką. Co się stało? – zapytał.
- Nie ważne. – weschnęłam. Przecież nie powiem mu, że straciłam poczucie własnej wartości, wtedy, gdy chłopak oczarował się inną, przyjaciółka okłamywała mnie i udawała, że mnie kocha i była po prostu fałszywa, chciała tylko odemnie wyczerpać to, co najlepsze, a potem prędzej czy później wbiłaby mi nóż w plecy, tak jak zrobiła mi to teraz, tą całą sytuacją. Nie powiem mu, że moja mama będzie teraz mieć dla mnie tak samo mało czasu jak mój tata, bo znalazła sobie nowego faceta.
- Słuchamy. – powiedział trener.
- Nie mam ochoty o tym rozmawiać, przepraszam. – powiedziałam i wstałam, kierując się do wyjścia. Nagle ktoś mnie złapał za nadgarstek.
- Nie chcesz, nie będziemy o tym rozmawiać. Przeanalizujemy mecz. Usiądź. – jak powiedział, tak zrobiłam. Niby słuchałam o tym, co trzeba poprawić, jak trzeba zagrać, jak ustawić się do przyjęcia, ale jednak teraz przypomniały mi się te wszystkie przykre sytuacje, które mnie po prostu zdołowały. Było tak dobrze i nagle wszystko zawaliło się na moją głowę.
- Paulina?! – zaczął mi trener machać ręką przed twarzą. Ocknęłam się.
- Przepraszam, byłam myślami gdzie indziej.
- Zauważyliśmy. Nie ważne. Mam tylko jedną uwagę. Gdy masz piłkę sytuacyjną, to graj pajpa, nie pierwszą strefą, bo z takich sobie nie radzą nasze atakujące. Dobrze?
- Jasna sprawa. – powiedziałam.
- Na dzisiaj to tyle, jeszcze rano taktyka przedmeczowa. Dziewczyny do dzieła, złota nie ma, powalczmy o brąz! – krzyknął trener. Nastąpił czas na okrzyk. Trener na mnie spojrzał.
- POL! – krzyknęłam najgłośniej jak potrafiłam.
- SKA! – odkrzyknęły mi.
Następnego dnia, od rana chodziłam http://www.faslook.pl/collection/szare-6/ zamulona. Ciągle myślałam o mojej przyjaciółce. Wspominałam, jak to zawsze mówiła, że jesteśmy najlepszymi przyjaciółkami na zawsze i że to się nie zmieni nigdy. Przysięgałam jej, że tak będie, gdy wyjeżdżałam.

- Zunia kocham Cię wiesz? – powiedziałam z lekkim uśmiechem na ustach.
- Ja Ciebie też wiesz? – zapytała i obie się zaśmiałyśmy po czym rzuciłyśmy w ramiona. Stałyśmy przez chwilę tak kiedy powiedziałam:
- Pamiętasz, że zawsze jestem u cb na pierwszym miejscu, a Ty u mnie? – zapytałam
- No jasne
- No to jak moi rodzice będą do mnie przyjeżdżać to masz z nimi przyjeżdżać, jak będziesz miała za dużo nauki to weź książkę to pouczymy się razem.
- Z Tobą nauka? – Zaśmiała się
- Oj wolę jak siedzisz przy mnie i się uczysz niż jak Cię nie widzę – powiedział i po moim policzku poleciała pierwsza łza.

I na co to wszystko? Na co te głupie słowa, że mnie kocha? Po co udawała moją przyjaciółkę? Szłam na sniadanie i po moich policzkach ciekły łzy.  Gdy wchodziłam na stołówkę, otwarłam je i lekko się uśmiechnęłam, żeby nie było. Wyłączyłam też muzykę i zdjęłam słuchawki http://www.skapiec.pl/site/cat/49/comp/2243429 z uszu na szyję. Po tym jak nałożyłam sobie śniadanie, siadłam przy stoliku razem z Kaśką. Dołączyła do nas Andżelika z Dagmarą. Nagle poczułam wibracje w telefonie, więc wyjęłam go z kieszeni i zobaczyłam na ekran. Sms o Bartka.
Jak przyjadę na Wasz trening, to mnie wpuszczą?
Odpisałam.
Ciebie zawsze wpuszczają, po co się pytasz J
-
Ale masz fajną obudowę! http://gsmok.pl/28637_etui_back_case_maLpka_iphone_4_4s_niebieski.html  – powiedziała wesoło Daga.
- Dzięki. – uśmiechnęłam się i zaczęłam spożywać posiłek. Znów poczułam wibracje.
Przestań się dołować i myśleć o tamtej sytuacji. Będę za pół godziny. Dozobaczenia :*
Nic nie odpisałam, bo co miałam napisać? „Masz rację, nie ma po co się dołować, już przestaję o tym myśleć”? Niestety tak nie umiałam. A kłamstwo, że o tym nie myślę, by mnie przeszło. Za dobrze mnie zna. Po śniadaniu poszłyśmy na rozgrych na Sali. Nie był to jakiś wyczerpujący trening, bo kto taki robi przed meczem. Trener włączył trochę do niego przyjęcia, zagrywki i rozegrania. Ataku jednak nie trenowały, a zagrywka tylko stacjonarna. Jedynie na przyjęciu musiały charować. Na treningu już był Bartek i tak jak powiedziałam, jego chody załatwiły wszystko. Siedział sobie na lajcie na trybunach, pewnie nawet nie musiał prosić o wpuszczenie, choć na kadrze nie mogą nas odwiedzać bliscy. Ale wiadomo, siatkarzyna za dyche. Żartuję. No trzeba mu przyznać, że dobry jest. Nie ważne. Jak wychodziłam z Sali, zgarnęłam telefon ze stolika (wszystkie dziewczyny tu go kładą, z racji tego, że w tamtym roku jednej z nas, ktoś zajebał Iphona), który akurat dzwonił. Odebrałam, gdy zauważyłam Igłę na wyświetlaczu.
- Hej Wujek. – uśmiechnęłam się do telefonu.
- Hej Paula. – zaśmiał się. – Jak tam u Ciebie? – zapytał – Oglądałem powtórkę waszego wczorajszego meczu, bo leciał w Internetach. Zajebiście grałaś, gratulację.
- Kolejny mnie zaczyna wkurwiać. – fuknęłam.
- Ta, wywiady też czytałem. Nie bądź taka samokrytyczna.
- Przecież nie jestem, po prostu mam otwarte oczy na rzeczywistość.
- Mniejsza. – westchnął. – Trzymasz się?
- Jeszcze żyje, a to chyba dobrze.
- A coś się jeszcze stało, oprócz tego meczu? Bartek mówi, że jesteś w strasznym stanie.
- Wygadała się księżniczka? No tak, bo języka za zębami nie raczył trzymać. Ale dobra, niech stracę. Zuzia była moją przyjaciółką tylko z pozoru. Nienawidziła mnie, bo mi się udawało, a jej nie. Bo ja miałam powołania, a ona nie. Udawała, żebym ją z Wami zapoznała, albo załatwiła jakieś miejsce w dobrym klubie.
- Co? – zdziwił się. – Jejku Paula.. Tak mi przykro..
- Nie musisz się nademną użalać.
- Wiem, jak to jest stracić przyjaciela. – westchnął.
- Wiem, że wiesz. Spoko nie jest ze mną jeszcze najgorzej, jakoś się trzymam, może mi przejdzie. – powiedziałam.
- Przyjechać? – zapytał.
- Przecież jesteś w Brazyli, jełopie. – zaśmiałam się.
- Trudno, mówisz masz. Jedno słowo i jestem.
- Nie trzeba, naprawdę. Dziękuję Ci za to, że potrafisz mi trochę poprawić humor. Wygadałam się, a nie płaczę, czyli jest lepiej.
- Dzwoń jak coś.
- Nie ma sprawy – uśmiechnęłam się do siebie. – Dziękuję, kończę papa
- Papa, powodzenia.
- Nawzajem. – uśmiechnęłam sięi rozłączyłam. Grają dzisiaj o 20 mecz z Brazylią w trochę okrojonym składzie, gdyż nie ma większości liderów. Ale przecież reprezentacja to reprezentacja, jest dużo siatkarzy, jeżeli Antiga wybrał tych, to znaczy, że nawet rezerwowi dadzą sobie radę z tą drużyną. Bo wszyscy u nas w kadrze są na tym samym poziomie. Szłam do szatni, a przed nią czekał już na mnie Bartek.
- Hej skarbie. – powiedział.
- Hej – uśmiechnęłam się i wystawiłam policzek, na którym zaraz były jego usta.
- Jak się trzymasz? – zapytał.

- Chyba jest lepiej. – powiedziałam. – Idę się przebrać. – powiedziałam.
- Zaczekam. – powiedział. Kiwnęłam głową i weszłam do szatni. Przebrałam się szybko, bo jak długo można zakładać dres i koszulkę? Spakowałam rzeczy do torby i udałam się do wyjścia. Nagle drzwi zagradziła mi Kaśka.
-----------
Wstawiam, ale nie sprawdzałam, przepraszam za jakiekolwiek błędy! :) 

sobota, 2 sierpnia 2014

90. Straciłam przyjaciółkę.

No i nadszedł czas, kiedy chciałam jej wszystko powiedzieć. Było to już w domu. Gdy weszliśmy, siadłam w salonie i poczekałam, aż zrobi nam kakao. Siadła obok mnie po jakimś czasie.
- Słucham Cię. – powiedziała podając mi kakao. Upiłam z niego trochę zawartości.
- Straciłam przyjaciółkę. – po moim policzku poleciała łza. Spojrzałam na nią. Przytuliła mnie. Czekała na szczegóły ale nie nalegała. Bardzo ją kocham. – Zazdrościła mi od września i mnie znienawidziła. Nie okazywała tego, bo myślała, że zapoznam ją z siatkarzami, albo załatwię m iejsce w jakimś dobrym klubie, ewentualnie kadrze Polski. Pisała to wszystko w pamiętniku. Dawid, mój brat, znalazł go i mi powiedział, przy okazji dając go.
- Ojejku, tak mi przykro. – powiedziała. – Masz setki prawdziwych przyjaciół, nie załamuj się.
- Dziękuję Ciociu. – powiedziałam.
- Przecież nie masz za co. – uśmiechnęła się.
- Wiesz, że mam. – kiwnęłam głową.
- A co do mamy, to nie przejmuj się. Przecież ona też ma prawo być szczęśliwa.

Tydzień później jechałam do Wrocławia, bo tam miał odbyć się cztero dniowy turniej Mistrzostw Świata reprezentacji Kadetek. Kwalifikacje były już wcześniej, my jako gospodarz łapiemy się już do ćwierćfinałów. Serbia, USA, Włochy, Polska, Holandia i Czechy. Już jutro gramy w grupie A z Serbią i Holandią. Jeden mecz rano, drugi wieczorem. Wiadomo, że Kadetki to nie to co dorosła siatkówka i czasem nawet gra się po 3 mecze dziennie. Na miejscu byłyśmy o 12. Obiad a potem trening. Potem kolacja no i na basen, a wiadomo po basenie, poszłyśmy coś zjeść. Następnego dnia o 10 miał być mecz. Chodziłyśmy zmobilizowane. Byłam w wyjściowej szóstce. Po rozgrzewce, podeszłam na losowanie.
- Orzeł czy reszka? – zapytał sędzia. Oczywiście po angielsku
- Orzełek. – stwierdziłam. Zawsze go wybierałam. Podrzucił, pieniążek upadł na ziemię. Orzeł. – Piłka. – powiedziałam.
- Ta strona. – powiedziała i wskazała na bosiko gdzie rozgrzewała się nasza reprezentacja. Po zamienieniu stronami weszłyśmy na boisko. Sprawdzenie ustawienia i jazda. Wygrałyśmy gładko 3:0. Cieszyłam się tym, choć może tak tego ni okazywałam, bo ciągle bolała mnie sprawa z Zuzią, no i z mamą też. Drugi mecz wygrałyśmy po tie breaku, czyli wychodzimy z pierwszego miejsca. Trafiłyśmy na USA. Następnego dnia, mecz był o godzinie 16. O 13 grały pierwszy półfinałowy. Skupione weszłyśmy na boisko. Gdy szłam na zagrywkę, zobaczyłam na trybunach Bartka. Rozmawiałam z nim wczoraj, ale nic nie mówił, że przyjedzie. Uśmiechnęłam się lekko do niego. Zaczął się mecz. Nie był on jednak udany z naszej strony. Doprowadziłyśmy jednak do tie breaka. Niestety, w tym secie, po prostu nic nie szło, ani zagrywka, ani przyjęcie, ani atak. Nic. Jedynie trochę nas blok ratował. Przy stanie 14:6 dla rywalek, weszłam na zagrywkę, w duchu modliłam się, żeby tego nie spierodlić. Nie nawaidzę takich sytuacji, gdy przy meczowej dla przeciwników, muszę wejść na zagrywkę. Pierwszą zagrywkę pokierowałam w sam prawy róg boiska. As. Dobra, tej nie spieszyłam, teraz kolejna. Drugą zagrywkę Libero źle przyjęła i poleciała ona w trybuny. Spojrzałam na wynik. 14:8 dla nich. Jeszcze tylko minimum 6 piłek. Dasz radę! Poszłam na zagrywkę. Skróciłam. Przyjmująca nie zdołała jej podbić. Zebrałyśmy się na środku jak po każdej akcji. – Ciągniesz! Paulina dawaj! – powiedziała Kaśka.
14:9 dla nich i kolejna moja zagrywka, tym razem w samą boczną linię. Dobra już jest 14:10. Jeszcze tylko trochę. Podrzuciłam piłkę i zaserwowałam. Piłka siadła na taśmie. Kurwa – pomyślałam. Jednak piłka jakimś cudem zawinęła się po niej i wpadła na drugą stronę boiska. Dziewczyny były już mega nakręcone. Ja ciągle trzymałam spokój. 14:11. Już coraz mniej brakuje! Zaserowałam w Libero, szlak by to trafił, co ja zrobiłam, przecież nie serwuje się centralnie w ręce Libero! Przyjęła już teraz perfekcyjnie. Rozgrywająca posłała piłkę do najbardziej punktującej w ich drużynie, która walnęła prostą, centralnie we mnie. Jakimś cudem podbiłam lekko piłkę nad ziemię, a nasza Libero podłożyła nogę. Piłka podbiła się idealnie jak by wystawiona do 1 strefy, gdzie stałam ja. Spojrzałam na linię, nie przekroczę. Chwila zawahania była, ale zrobiłam kroki do ataku i pieprznęłam na pustej siacie z całej siły. Wpadła w 4 metr. Tak! 14:12. Wzięłam głęboki oddech i pocałowałam piłkę.
- Z wyskoku. – krzyknął do mnie trener. Spojrzałam na niego zdezorientowana. – Uda Ci się, musi! – dodał. Stanęłam dalej. Zakręciłam piłkę na ręku. Podrzuciłam, wyskoczyłam i walnęłam z całej siły. Spojrzałam na drugą stronę boiska. Piłka weszła idealnie między dwie przyjmujące, które się zderzyły, a piłka powędrowała w trybuny. 14:13. – Jeszcze raz! – krzyknął trener. Stanęłam na miejscu. Spojrzałam na niego, jak gdybym się chciał upewnić.
- Biorę na siebie odpowiedzialność. – powiedział. Kiwnęłam lekko głowę. Zawahałam się, ale podrzuciłam wyżej piłkę i wyskoczyłam. Uderzyłam z całej siły.
---------------------
Przepraszam Was bardzo, naprawdę bardzo, ale nie miałam jak dodać rozdziału. Byłam na Kadrze. Obiecuję przez następny tydzień dodawać codziennie!
Do następnego i mam nadzieję że jeszcze ktoś czyta :* 

poniedziałek, 21 lipca 2014

89. Zgoda, przyjaciele.

Wyciągnął swoją i uścisnął ją moją.
- Zgoda, przyjaciele. – uśmiechnął się lekko. – Może tak będzie lepiej. – Westchnął. Uśmiechnęłam się do niego. Przytuliłam go i zaczęłam kołysać się z jednej nogi na drugą, a on razem ze mną. Zaśmialiśmy się.
- I zapamiętaj, że zawsze będziesz dla mnie kimś ważnym. – uśmiechnęłam się.
- Ty dla mnie też. – powiedział.
- Nasze Gołąbeczki znów raaazeeem!! – zaczął skakać wokół nas Igła. Zaśmiałam się i oderwałam od Andrzeja.
- Jak mi w Twojej bluzie? – zapytałam. Oblukał mnie od góry do dołu. Pokazał palcem żebym się odkręciła. Gdy już to zrobiłam oznajmił z francuzkim akcentem.
- Znakomicie, znakomicie.
- A Twoim zdaniem Bartuś? – zapytałam.
- Jest ok. – powiedział krótko.
- Tylko ok? – zapytałam i obróciłam się wokół własnej osi, na koniec skacząc na dwie nogi i rozkładając ręce.
- No jest ok, ale w bluzie Skry byłoby Ci lepiej. – wyszczerzył się.
- Niestety takowej nie mam. – zasmuciłam się.
- Jak to? – zapytał zdziwiony.
- Piteeer! – krzyknął, a przez okno wyjrzał Piotrek. – Zrzuć moją bluzę Skry!
- Łap! – krzyknął po chwili i zrzucił. Złapał
- Dzięki! – odkrzyknął. Wziął bluzę i założył mi ją na głowę. – Rączki – powiedział i włożył moje ręce do rękawów. – Obróć się. – powiedział. Zrobiłam to.
- No i jest genialnie. – zaśmiał się. Spojrzałam się na siebie.
- Tylko ciutkę za duża. – powiedziałam.
- Mało widoczne. – puścił mi oczko.
- Igła co o tym myślisz? – zapytałam.
- W mojej lepiej. – kiwnął głową. Zaśmiałam się i zdjęłam bluzę Skry.
- Gorąco. – stwierdziłam i oddałam Bartkowi bluzę.
- Przecież to dla Ciebie! – powiedział i mi ją oddał.
- Dziękuję – wyszczerzyłam się i dałam mu buziaka w policzek. Uśmiechnął się. – Będę nosiła na zmianę. Swoją drogą, która jest godzina? – zapytałam.
- 16:55 – powiedział Ziomuś.
- Ło Cie Kurwa! – krzyknęłam i pobiegłam. – Trening mam! – krzyknęłam jeszcze przelotem. Zdyszana wbiegłam do pokoju, potem do szatni, a potem spóźniona na salę gimnastyczną.
- Wiśniewska 100 karnych kułeczek dookoła Sali! – krzyknął trener gdy tylko mnie zobaczył. Dziewczyny już się rozciągały.
- 50! – Negocjowałam.
- Kompromis! 75!
- Dobra! – fuknęłam i zaczęłam biegać. Po około 40 minutach było już 74 kułeczka.
- Chodź tu już! – krzyknął trener – Fragmenty! – Tak jak powiedział, tak zrobiłam. Ustawiłam się pod siatką, bo gramy 4 ustawienie. Pierwsza akcja przyjęcie perfektycjnie pół metra od siatki.
- Kiwaj! – krzyknął szybko trener. Jak powiedział tak zrobiłam. Pole. Następna akcja. – Tył! – krzyknął. Jak powiedział tak zrobiłam, zablokowana. Następna akcja. – lewy! – Tym razem zagrałam środek. Następna akcja. – Pajp! – krzyknął. Zagrałam pajpa, zablokowana. Następna akcja. – tył! – krzyknął. Zagrałam przód. Czysta siata. Następna akcja. – Krótka! – kiwnęłam z drugiej. Pole. Następna akcja. – Lewy! – zagrałam prawy. Pojedynczy. Trener przywołał mnie i drugą sypaczkę ręką. Podeszłam, ona też.
- Mam grać to co trener mówi? – zapytałam.
- Teraz tak, mają potrafić radzić sobie z podwójnym, potrójnym. Jak masz prostą gałe, to graj środek, na potrójnym, podwójnym, mają kręcić do prawej, albo lewej, łapać wysoko, nad blokiem. To samo prawy. Masz wysuniętą piłkę na prawą stronę, graj dzisiaj z takich prawy, mają też się uczyć nad blokiem. Pajpa graj wysokiego, wtedy dojdą blokujące i na potrójnym, a one mają sobie poradzić. To jest dzisiejszy trening, o to w nim chodzi. To samo lewy, masz blisko lewego, to wysoko na lewy. Ma blok zdąrzyć dojść i skoczyć. Tylko kiwać masz z zaskoczenia. To samo się Ciebie tyczy Daga. – powiedział a ona kiwnęła głową. Weszłyśmy na boisko. – Do roboty! – krzyknął. No dobra przyznam trenerowi, zrobił dzisiaj zajebisty trenig, ale straszna harówa była. Straszna! Nawet nam się z Kaśką nie chciało biec i zajmować łazienki. Szłyśmy ramie w ramie i rozmawiałyśmy.
- Czemu się spóźniłaś? – zapytała nagle.
- Rozmawiałam. – powiedziałam
- Z kim? – zapytała.
- Najpierw z Bartkiem, potem z Andrzejem. – powiedziałam
- Z kim? – pisnęła.
- Z Andrzejem.
- To po co ja mu mówiłam, że nie chcesz go widzieć i rozmawiać z nim?
- No bo tak było, dopóki Bartek nie powiedział, że powinnam z nim porozmawiać i nawet mu wybaczyć, żeby być szczęśliwą.
- Tak powiedział? To on nie chciał do Ciebie wrócić?
- Powiedział, że chce żebym była szczęśliwa i, że jak byłam z Andrzejem, to byłam szczęśliwa, więc lepiej będzie jak do siebie wrócimy.
- Wróciliście do siebie? – zapytała..przerażona?
- Nie i chyba nie wrócimy. – odpowiedziałam. – Zajmuję łazienkę!
- Zajmuj! 74 kułka! Należy Ci się! – zaśmiała się.
Po prysznicu poszłam do Bartka. W sumie zakazy są po to by je łamać.. Czy jakoś tak, no nie ważne. Chodzi o to, że nie można się wzajemnie odwiedzać, chłopcy dziewcząt i odwrotnie. Ale zaraz, zaraz.. Chłopcy? Przecież to są mężczyźni, a to co innego! Eee to lajcik! Weszłam do jego pokoju a ten owinięty samym ręcznikiem wokół bioder i z kroplami wody na torsie. Spojrzałam na niego. Czy się speszyłam? Nie za bardzo. Ominęłam go i klapnęłam na łóżko. Z jego szafki nocnej wygrzebałam żelki.
- Ejej! – krzyknął i podszedł do mnie. Automatycznie schowałam żelki za plecy. – Oddaj po dobroci, albo będzie z Tobą źle. – powiedział spokojnie, wyciągając przedemnie swoją rękę. Spojrzałam na niego i pokręciłam głową.
- Nie? – zapytał. Kiwnęłam głową. – Nie? – zapytał jeszcze raz i już sięgał rękami w okolice mojego brzucha, a dokładniej tam, gdzie są łaskotki.
- Dobra stop! – krzyknęłam. – Oddam.
- No, grzeczna dziewczynka. – uśmiechnął się i odchylił odemnie, po czym wyciągnął rękę. Wyciągnęłam zza siebie żelki, wzięłam wielką garść i wpakowałam sobie do buzi. To nic, że zostały tylko 3 żelki. Mam pojemną buzię, może kiedyś to pogryzę i połknę. No ale to były te żelki akuku! A ich jest mało! Spojrzał na mnie, a jego oczy zrobiły się wielkie.
- Jak? Ty? To? – zapytał zdziwiony. Chwilę trwało to, zanim zjadłam żelki, które miałam w buzi, ale ostatecznie po 5 minutach mu odpowiedziałam.
- Pojemna buźka. – wyszczerzyłam się.
- I bardzo śliczna. – uśmiechnął się. – Już Ci wybaczam te żelki, mam jeszcze 10 paczek, zajebałem prawie każdemu po jednym opakowaniu.
Uśmiechnęłam się, on odwzajemnij i wszedł do łazienki się ubrać. Po około 7 minutach wyszedł i siadł koło mnie. Akurat siedziałam na fejsie i pisałam z Michałem.
- Coś mi człowiek mówi, jego profilowe i sposób pisania z Tobą– stwierdził po chwili.
- Michał, Resovia… - nie dokończyłam, bo mi przerwał.
- Aaaaa! No tak! Nadal z nim piszesz? – zapytał
- No tak, a czemu nie? – zapytałam.
- Andrzej nie jest zazdrosny?
- Czemu ma być, skoro jestem jego przyjaciółką? – zapytałam.
- To nie wróciliście do siebie? – zdziwił się.
- Nie. – ucięłam krótko. Uśmiechnął się lekko. – Stwierdziłam, że tak będzie lepiej.
Kadra, kadra i po kadrze. Zleciało to bardzo szybko. Baaardzo szybko. Serio.
- Trenujcie, a potem złoto mi przywieść proszę. – Uśmiechnęłam się, gdy żegnałam się z chłopakami.
- Będziemy! – powiedział Igła. – Ty też złoto masz przywieść za tydzień!
- Przywieziemy. – puściłam mu oczko. – Przynajmniej się postaramy.
- No ja myślę. – Wtrącił Ziomek.
- Lecę, bo czekają na mnie. Papa. – powiedziałam i dałam buziaka w policzek odpowiednio: Igle, Ziomkowi, Andrzejowi, Pawłowi i Bartkowi. Tylko Ci się ze mną żegnali. Z innymi zrobiłam to wcześniej. Z tym ostatnim, przez te dni w Spale, bardzo się zbliżyłam.
W domu byłam półtora godziny później. Przyjechała po mnie ciocia Aga.
Dwa dni później byłam w Toruniu. Weszłam do domu, gdzie od razu się na mnie mama rzuciła (przytuliła), mówiąc, że się bardzo stęskniła. W sumie to ja też.
- A gdzie moje lamusy? – zapytałam mamy
- Kłócą się w pokoju Twojego brata. – powiedziała mama. Zdziwiona weszłam tam bez pukania. Od razu zwróciłam na siebie ich wzrok.
- Może naucz się pukać? – zapytała Zuzia kpiącym tonem.
- Mi też miło Cię widzieć – Syknęłam. – O co się kłócicie? – zapytałam brata.
- Zapytaj jej. – powiedział wkurzony. Spojrzałam na nią.
- Tylko jej piśniesz słówko, a będzie z Tobą źle. – syknęła na niego. Spojrzałam na nich zdziwiona.
- Nic nie muszę mówić, wystarczy, że jej pokażę. – powiedział i dał mi jakiś zeszyt.
- Oddaj to Jezu! – krzyknęła i się na mnie rzuciła.
- Kurwa mać, przestańcie! – Krzyknęłam. – Siadać, raz dwa! – Krzyczałam nadal. Usiedli. – Co jest? Mówić prosto z mostu!
- Chcesz wiedzieć tak? – zapytał mnie brat.
- Tak. – kiwnęłam głową. – O co się kłóciliście?
- O Ciebie. – powiedział. Spojrzałam na niego zdziwiona.
- O mnie? – zapytałam.
- Tak, o Ciebie. – kiwnął głową. – Nie masz takiej idealnej przyjaciółki, ona Cie nie nawiedzi, znalazłem jej pamiętnik. Tam wszystko jest napisane. Od września udawała Twoją BFF, bo myślała, że poznasz ją z siatkarzami, albo skołujesz jakieś dobre miejsce w drużynie.
- To prawda? – zapytałam ze łzami w oczach.
- Daj mi spokój! – krzyknęła i wyszła. Otworzyłam nerwowo pamiętnik i zaczęłam czytać. Z każdym przeczytanym słowem, zdaniem, coraz bardziej płakałam. Nie mogłam już, schowałam ten zeszyt do torebki i zadzwoniłam do Cioci.
- Ciociu – powiedziałam smutnym, zapłakanym głosem.
- Co się stało skarbie? – zapytała.
- Mogłabyś zawrócić i po mnie przyjechać? – zapytałam.
- Jasne, już zawracam, ale co się stało?
- Potem – chlipnęłam – Potem Ci powiem.
- Dobrze, ja już jadę.
- Dziękuję. – powiedziałam i się rozłączyłam.
- Przepraszam – powiedział Dawid.
- Przecież nie masz za co. – przytuliłam się do niego. – Dziękuję, że otworzyłeś mi oczy.
- Musisz jechać? – zapytał. Pokiwałam głową. – Czemu?
- Bo tu będzie mi wszystko przypominać Zuzię.
Poszliśmy do mamy. Powiedziałam jej wszystko. Przytuliła mnie.
- Muszę Wam coś powiedzieć, może nie jest to najlepszy moment, ale musicie wiedzieć, a chce powiedzieć Wam razem.
- Coś się stało? – zapytałam.
- Nie. To znaczy nie wiem. – zaplątała się.

- Mów mamuś. – powiedziałam.
- Miał tu przyjechać Jacek, będzie za chwilę, ale mogę nie zdąrzyć przed Twoim wyjazdem. Chciałabym Wam powiedzieć, że poznałam kogoś…
- Co? – nie dokończyła bo jej przerwałam.
- Jacek to naprawdę kochany człowiek…
- Aha! Fajnie wiedzieć! – krzyknęłam i wyleciałam z domu. Akurat Ciocia była, więc wsiadłam do samochodu płacząc i podkuliłam nogi pod brodę. Nic nie mówiąc odjechała. Byłam jej wdzięczna, że nie naciska i nie nalega, żebym jej powiedziała co się stało. Wiem, że będę musiała jej powiedzieć. Nie tyle co musiała, ale będę chciała.. 

niedziela, 20 lipca 2014

88. Wybaczysz mi?

Porozmawiać z nim? W sumie, jestem ciekawa, co ma mi do powiedzenia. Czemu nie. Gorzej już chyba z nami być nie może. Stwierdziłam, że porozmawiam z nim przed kolacją. Najpierw jednak muszę zapytać Kasi, co jej takiego powiedział i co najważniejsze, co ona mu powiedziała. Teraz skupiamy się na treningu. A nie, nie, nie! Najpierw to skupiamy się na prezencie od Igły. Poleciałam szybko do Igły i Ziomka pokoju. Zapukałam. Otworzył mi Ziomek. Uśmiechnęłam się do niego i weszłam do pokoju.
- Nagroda. – odchrząknęłam.
- Łap! – rzucił we mnie jakąś bluzą. Spojrzałam na nią. Jego bluza klubowa! Asseco Rasovii z nazwiskiem Ignaczak. Zaczęłam piszczeć.
- Dziękuję, dziękuję, dziękuję – rzuciałam się na niego. Gdy już go wyściskałam i stanęłam, wskazał swój policzek. Dałam mu soczystego, długiego buziaka w policzek z głośnym mlasknięciem na koniec. Założyłam ją.
- Proszę – uśmiechnął się. Wyszczerzyłam się i wyszłam. Wróciłam się jeszcze.
- Kocham Cię – krzyknęłam.
- Wiem! Ja Ciebie też! – odkrzyknął, gdy byłam już na korytarzu. Odwróciłam się w stronę tamtego pokoju i uśmiechnęłam się sama do siebie. Nagle przedemną wyrósł ktoś, a ja piepsznęłam w niego i runęłam jak długa na ziemie.
- Szlak by to trafił – powiedziałam i wstałam.
- Przepraszam – powiedział.
Spojrzałam w górę.
- Nie ma za co. – powiedziałam – Moja wina.
- Porozmawiamy? – zapytał.
- Masz 5 minut. – westchnęłam. Spojrzał na mnie zdziwiony.
- Naprawde?
- Jak nie chcesz, to możemy nie rozmawiać. – wzruszyłam ramionami i chciałam go wyminąć, ale złapał mnie za rękę.
- Wiesz, że chce.
- Wiem.
Poszliśmy na ławkę przed ośrodkiem. Usiadłam po turecku przodem do niego. Patrzył się na mnie z 2 minuty w ciszy.
- Masz jeszcze tylko 3 minuty, wydaje mi się, że do rozmawiania należy użyć ust. – Po tych słowach się otrząsnął.
- Chcę Cię przeprosić – powiedział – Wiem, że nic mnie nie usprawiedliwi, ale ja zobaczyłem w gazecie Twoje zdjęcie z Pawłem, potem przyjeżdżam do domu, a on siedzi u nas.. Może za dużo wtedy nie myślałem..
- Andrzej, błagam Cię. Widziałeś w jakim był stanie. Miałam go tak zostawić płaczącego i powiedzieć mu „Nie nie przytulaj mnie, bo Andrzej może to, albo tamto”? No zastanów się trochę. Nie chce nic mówić, ale to Ty się kurde prawie całowałeś z jakąś niunią, gdyby dziennikarz nie podszedł, to kto wie, może i byście się całowali na środku i to wy byli w gazecie na pierwszej stronie jako para tygodnia. – Zakończyłam swój monolog. Spojrzał na mnie. Nie wiedział co powiedzieć. – No słucham, kto to był? – zapytałam
- To była moja koleżanka. – powiedział
- Koleżanka? – zapytałam.
- Tak… Koleżanka..
- A co ona tam robiła? – zapytałam
- No zaprosiłem ją.
- Jasne, i to Ty masz być zazdrosny o mnie i wytykać mi, że śpie z każdym po kolei, a ja mam normalnie patrzeć jak miziasz się z jakąś blondyną? – zapytałam
- Za to też przepraszam, bo ja nie wiem czemu, ale ona mnie oczarowała…
- No to nie mamy o czym mówić. – przerwałam mu i wstałam.
- No Paulina! Nie zachowuj się jak dziecko!
- Znowu zaczynasz? - zapytałam i siadłam znowu. – Zobacz jaki Ty jesteś w stosunku do mnie. Raz przepraszasz, potem na mnie krzyczysz.
- Wiem, przepraszam, ale ja mam mętlik w głowie.
- Może po prostu mnie już nie kochasz? Może ta blondynka Cię tak oczarowała, że się w niej zakochałeś? – zapytałam ze łzą na policzku.
- Ja nie wiem – schował twarz w dłonie. Po chwili jednak podniósł wzrok.
- Czego nie wiesz? – zapytałam – Prosta sprawa, kochasz ją lub nie. Tak lub nie.
- Ja Ciebie kocham – powiedział i złapał mnie za ręce. Odruchowo je przyciągnęłam do siebie.
- Jakbyś mnie kochał, to ona by Cię nie oczarowała. – powiedziałam.
- Wiem, ale ona dla mnie nic nie znaczy, naprawdę Cię kocham. – spojrzał mi w oczy.
- Nie wiem, nie mam pewności – powiedziałam i wstałam.
- No i gdzie idziesz? – zapytał – Porozmawiajmy jak dorośli.
- Kurwa mać, ja z Tobą rozmawiam jak dorosły. Ale Ty się zachowujesz jak dziecko. Raz jesteś milusi, raz chamski.
- Dobra, przepraszam za to też – wciął mi się – Wybaczysz mi? – zapytał. Spojrzałam na niego i patrzyłam przez jakiś czas.
- Przyjaciele. – powiedziałam.
- Co? – zapytał
- Przyjaciele, albo nie wybaczam. – powiedziałam.
- Jak to? Chcesz, żebym był Twoim przyjacielem? A jak Bartek, chciał Ci zaproponować przyjaźń, to powiedziałaś, że nie możesz być jego przyjaciółką, bo nie chcesz widzieć jak układa sobie życie z kimś i tym kimś nie jesteś Ty..

- Wiem co mówiłam, ale to była inna sytuacja. Decyduj się. Przyjaciele czy nie? – zapytałam i wyciągnęłam przed niego rękę. Spojrzał na mnie i na rękę.
--------------------
Jeszcze raz przepraszam za tą całą długą nieobecność!
Nadrobię to, obiecuję! :)
Jak rozdział? Może być? Zobaczymy, może dzisiaj będzie jeszcze jeden.. :))
Aaa jeżeli chodzi o tej turniej, na którym byłam, to nam nie wyszło, zajęłyśmy 6 miejsce w grze i 6 w klasyfikacji końcowej, sędziowie strasznie przewalali, albo po prostu byli niedoszkoleni, bo strasznie młodzi. Ale ogólnie, mogę się Wam pochwalić, że zostałam powołana na kampy kadry Polski 00', z czego się naprawdę bardzo cieszę :) Do następnego! :* (Jeżeli ktoś wgl jeszcze to czyta.)