Takie krótkie streszczenie. :)

Co byś zrobiła gdybyś dostała propozycję zagrania w SMS w Sosnowcu i zamieszkania 400 km od swojego domu, razem z Łukaszem i Agnieszką Żygadło? Zgodziłabyś się opuścić swoją rodzinę, przyjaciółkę, chłopaka? Paulina podejmuje decyzję. Opuszcza swój dom rodzinny, by szkolić się na siatkarkę. Jest rozgrywającą. Praktycznie wszystkie zawodniczki z innych klubów ją lubią. Uwielbia zawierać nowe znajomości. Wydaje się, że przez pewien czas, ma idealne życie tu, w Sosnowcu. Jednak później ono się psuje. Czy Paulina będzie szczęśliwa? A może jej szczęście ograniczy się tylko do postępów w siatkówce? Przekonacie się same!
Serdecznie zapraszam do czytania opowiadania. Mam nadzieję, że się spodoba.

czwartek, 22 maja 2014

59. Michał!

Wstałyśmy z Aśką o godzinie 8. Ja poszłam się umyć, ubrać i umalować, a ona pakowała się na trening, potem ja pakowałam się na trening, a ona siedziała w łazience. Gdy wszystko zrobiłyśmy poszłyśmy na śniadanie, gdzie zjadłyśmy w 20 minut.
- Trenerze możemy iść do sklepu? – zapytałam po zjedzonym śniadaniu
- Po co? – zmarszczył brwi
- po wafle ryżowe – uśmiechnęłam się szeroko
- Prosiiimyyyy – zrobiła maślane oczka Aśka
- Idźcie – powiedział trener. Poszłyśmy szybko po kurtki i pieniądze po czym poszłyśmy do pierwszego lepszego spożywczaka. Jak to zazwyczaj bywa, na waflach ryżowych się nie skończyło. Oprócz 4 opakowań wafli ryżowych kupiłyśmy jeszcze jakieś 10 batoników fitnessków, sanbaitsy (czy jak to się tam pisze) 4 opakowania, kilka wafelków, kilka butelek soczków, kilka opakowań żelek, jeszcze jakieś chipsy…Wróciłyśmy do hotelu 20 minut później, to był taki spontan, to co widziałyśmy to wrzucałyśmy do koszyka, no i wróciłyśmy do hotelu z 3 torbami. Obczajając czy czasem nie krąży gdzieś trener, szybko wleciałyśmy do pokoju i zostawiłyśmy wszystko pod łóżkiem. Wzięłyśmy torby i poszłyśmy na trening. Byłyśmy pierwsze dlatego wzięłyśmy piłkę i porozrywałam trochę Aśce.
- Dawaj teraz na obiegnięcie – powiedziała
- Niską do anteny? – zapytałam
- Właśnie tak – powiedziała i dograła mi piłkę, sypnęłam jej i zaatakowała w jakoś tak 1-2 metr. Stanęłam z otwartą buzią ze zdziwienia, co zrobiła też ona i zaraz wybuchłyśmy śmiechem.
- To było zajebiste – powiedziałam jej cały czas się smiejąc
- No było, ale dobrałaś mi idealnie pod rękę i dlatego – odpowiedziała mi też śmiechem.
- Ale jesteśmy zgrane – złapałam się ręką za głowę i przybiłyśmy sobie głośne piątki.
- Jeszcze raz? – zapytała
- Dawaj! – krzyknęłam z entuzjazmem. Dograła mi piłkę, wystawiłam i kolejny gwóźdź w 1-2 metr. Stanęłam przed nią i zamknęłam ręką usta.
- EJ! To znów było zajebiste! – krzyknęła
- No wiem! Dawaj jeszcze raz! – powiedziałam a ona dograła mi piłkę, sypnęłam i znów to samo. Przybiłyśmy sobie głośne piątki i usłyszałyśmy, że ktoś z tyłu klaszcze. Obróciłyśmy się i zobaczyłyśmy Andrzeja.
- Wszystko nagrane – pokazał na telefon – Trener będzie zadowolony – poruszał brwiami.
- Jesteśmy zajebiste uhu uhu – zatańczyłam taniec szczęścia i wpakowałam się Aśce na plecy. – Nauczyłyśmy się już dzisiaj sporo, więc możemy iść do pokoju, na przód marsz! – krzyknęłam
- Hola hola, a panienki gdzie? – zapytał trener
- No bo my się już duuużo dzisiaj nauczyłyśmy, chce pan zobaczyć? – zapytałam
- Dawajcie – powiedział i pokazałyśmy mu naszą piękną akcje. – No no, ładnie, ładnie – powiedział z uznaniem – A teraz 20 karnych okrążeń, mówiłem na pierwszym, że nie bierzemy piłek, dopóki nie będzie dokładnej rozgrzewki – powiedział całkiem poważnie
- No jasne, jasne – pokiwałyśmy głową i wywróciłyśmy oczami
- Biegamy - klasnął w ręce Andrzej
- Coś mówiłeś czy tylko mucha przeleciała? – zapytałam
- Ej! Jesteś chamska! – zmrużył oczy
- Nie Andrzejku, ja nie jestem chamska, po prostu nie lubię być sztucznie miła – uśmiechnęłam się szyderczo i zaczęłam biec razem z Aśką.
- To Ci się udało – powiedziała i przybiłyśmy głośną piątkę.
Dzisiaj na treningu zagrywka, zagrywka, zagrywka i jeszcze raz zagrywka, a i tak, żeby nie zapomnieć o zagrywce to jeszcze raz zagrywka….
- Stacjonarna! – krzyknął Andrzej.
No to walnęłam 10 stacjonarnych, w wyznaczone miejsce i przeszłam razem z Aśką do wyskoku.
- Stop! Stacjonarna! – krzyknął Andrzej jeszcze raz
Popatrzyłyśmy się z Aśką na siebie i wzruszyłyśmy ramionami. Podrzuciłyśmy piłki na raz i walnęłyśmy z wyskoku, a tu takie piękne dwa rogi, jej prawy, mój lewy. Przybiłyśmy piątki i krzyknęłyśmy do trenera:
- Trenerze Ładnie???
- BARDZO! – odkrzyknął trener i poszedł do kantorka po mniejsze kółka, do wyznaczenia miejsca do zagrywania
- Stacjonarna – krzyknął na nas Andrzej
- Co Ty się tak uczepiłeś tej stacjonarnej? – zapytałam
- Jak na razie jest stacjonarna, dopiero potem wyskok – powiedział poważnie
- Okeeej – westchnęłyśmy. Kiedy się odwrócił zapakowałyśmy z wyskoku.
- Teraz wyskok! – krzyknął
- Ej Aśka nie chce mi się już z wyskoku – powiedziałam
- No mi też – wzruszyła ramionami
- To co? – zapytałam i puściłam jej oczko
- Stacjonarna – powiedziałyśmy na raz i pokiwałyśmy głową. Stanęłyśmy i walnęłyśmy stacjonarną.
- NO PRZECIEŻ JA ZWARIUJĘ! – krzyknął Andrzej – JAK STACJONARNA, TO WALICIE Z WYSKOKU, JAK WYSKOK TO STACJONARNA! – złapał się za głowę
- No bo się zmęczyłyśmy – zrobiłam smutną minkę i razem z Aśką położyłyśmy się na materacu. Andrzej do nas podszedł.
- Nie zachowujcie się jak jakieś gwiazdki, bo nimi nie jesteście, jesteście tutaj by trenować, ja jestem waszym trenerem, dlatego macie się mnie słuchać – powiedział całkiem poważnie
- No ok. – powiedziała Aśka. Co? Ona przeciwko mnie?
- A jak się coś nie podoba, to drzwi od Sali są otwarte! Nikt tu nikogo na siłę nie trzyma! – powiedział, a ja wstałam i wyszłam. Jak mam się go słuchać to wolę jechać do domu. Kto by pomyślał mam się słuchać przyjaciela. A on mi jeszcze będzie rozkazywać… No co? No może jestem trochę uparta i mam dziwny charakter, ale nie lubię jak ktoś, kto jest moim przyjacielem, znajomym musi mnie trenować i rozkazywać mi. No może nie rozkazywać, albo w sumie to tak, rozkazywać. Przecież on mi kazał zagrywać z wyskoku, potem stacjonarnie.. czy tam odwrotnie, nie ważne. Ważne, że mnie irytuje… Tak myśląc znów wpadłam na kogoś i to był znów ten sam chłopak co wczoraj.
- Sorki – powiedziałam i się lekko uśmiechnęłam.
- Spoko, spoko – zaśmiał się – Czas się przyzwyczaić, że piękna dziewczyna na Ciebie będzie codziennie wpadać – puścił mi oczko a ja się zaśmiałam – a Tak w ogóle czemu już drugi dzień kończysz trening wcześniej? – zapytał.
- Bo mnie „drugi trener” – wzięłam te dwa wyrazy w tak zwane króliczki – Wkurwia – wzruszyłam ramionami
- A kto jest waszym drugim trenerem? – zapytał
- Wrona – wywróciłam oczami
- I on Cię wkurwia? Wiesz jak ja Ci zazdroszczę?
- Czego tu zazdrościć, myśli, że może sobie rządzić całym treningiem.
- I co ty mu powiedziałaś? – zapytał zdziwiony
- Nic, nie słuchałam się go
- A to niby czemu? – zapytał
- No dobra, nie miałabym nic przeciwko, gdybym go nie znała, a że jest moim przyjacielem, to wkurwia mnie to jak mną rządzi – wzruszyłam ramionami
- Dziewczyny – złapał się za głowę.
- No popatrz – zaśmiałam się – powiedzmy, że my się zaprzyjaźniamy, a potem ja przychodzę na Twój trening i Cię trenuje, poprawiam i tak dalej
- No dobra, może nie za świetna sytuacja – uśmiechnął się
- No co Ty – wywróciłam oczami i się zaśmiałam
- Spadam na trening – uśmiechnął się
- No spoko – odwzajemniłam gest
- Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy? – zapytał
- Jasne – powiedziałam – A tak w ogóle, z jakiego klubu jesteś? – zapytałam
- Resovia – puścił mi oczko
- Serio? A jest tu z Wami jakiś Michał? – zapytałam – Bo wgl Wy 1 liceum tak? – zapytałąm
- Tak i tak jest – uśmiechnął się – zaraz powinien tu przyjść, o właśnie idzie – powiedział i wskazał ręką na drzwi.

- Michał! – pisnęłam i rzuciłam się mu w ramiona
---------------------------------------
Hej! Chciałam Wam bardzo podziękować, za lekko ponad 10.000 wyświetleń. Nawet nie wiecie jak się cieszę! Dziękuję bardzo! Gdy widzę, że ktoś napisał komentarz, już przed przeczytaniem, na mojej twarzy widnieje uśmiech! Dziękuję jeszcze raz! A już jutro kolejne mecze reprezentacyjne :) Do następnego! :*

poniedziałek, 19 maja 2014

58. Czy to coś dziwnego?

- Jak to? – zmarszczył brwi
- Idę na lodowisko
- A tam jest? – klasnął w ręce, pokiwałam głową – To ja idę z Tobą! – krzyknął
- Spokojnie, nie tak głośno – zaśmiałam się – Tylko ja nie umiem jeździć – powiedziałam
- Serio? – zrobił wielkie oczy
- No tak, czy to coś dziwnego? Jeszcze nigdy nie jeździłam – powiedziałam beznamiętnie.
- To Cię nauczę – objął mnie ramieniem
- No spoko – uśmiechnęłam się i poszłam powiedzieć trenerowi, że będę na łyżwach z Andrzejem, na co się zgodził i poruszał brwiami. Aha, no spoko..
15 minut później byliśmy przed basenem, ja z Andrzejem poszliśmy po łyżwy, a potem na lodowisko, a reszta na basen. Gdy weszłam w tym czymś na lodowisko, prawie co zaliczyłabym pierwszą mate, gdyby nie Andrzej który złapał mnie w ostatniej chwili. Złapałam się bandy i jechałam dookoła skupiona na moich nogach, a Andrzej obok mnie.
- Musisz najpierw się odepchnąć jedną nogą, potem drugą – powiedział, gdy odpychałam się tylko jedną.
- Nie potrafię – rozłożyłam ręce.
- Patrz – powiedział i to zrobił
- No tak, może jeszcze szybciej – powiedziałam i wywróciłam oczami. Zrobił to wolniej, a ja próbowałam to powtórzyć, kiedy mi się nie udało oraz setny i chyba 15 raz jebłam o lodowisko, wkurwiłam się i siadłam na bandzie, głośno wypuszczając powietrze. Podjechał do mnie i położył ręce na moich udach.
- Misiek, nie denerwuj się – powiedział i się szeroko uśmiechnął. – Musisz się skupić i pomyśleć, tak jak skupiasz się na piłce gdy grasz i myślisz, gdzie zagrać piłkę, do kogo sypnąć, żeby zgubić blok, lub przewidujesz czy atak będzie po prostej czy skosie czy może kiwka. To jest to samo, tylko musisz pomyśleć, którą nogę postawić i jak się odepchnąć. Tak jak grasz zajebiście gdy myślisz, tak samo będziesz jeździć zajebiście, jak pomyślisz – powiedział a ja zeszłam z  bandy. Zrobiłam tak jak kazał, skupiłam się na jeździe i chwilę później już zrozumiałam.
- No widzisz! – klasnął w ręce Andrzej – jak ślicznie – puścił mi oczko. – Chodź teraz od tej bandy – powiedział a ja popatrzyłam na niego jak na idiotę
- Chcesz, żebym się zabiła tak? I przy okazji każdego kto mi wejdzie w drogę? – zapytałam
- Zaufaj mi – powiedział i złapał mnie za rękę – Jestem tutaj, jesteś bezpieczna, nie upadniesz – powiedział i zaczęliśmy jechać, trzymając się za rękę. Nagle zamiast skupić się na nogach, skupiłam się na ręce którą trzymałam rękę Andrzeja. Zachwiałam się i już byłam blisko ziemi, już bolał mnie ten upadek, kiedy poczułam, że ktoś trzyma mnie mocno w ramionach i przyciąga do góry.
- Mówiłem, że ze mną nie upadniesz – powiedział i się wyszczerzył
- Dziękuję – powiedziałam i pocałowałam go w policzek
- Nie ma za co – puścił mi oczko – Chodź, już na nas czekają – powiedział i wskazał dziewczyny które stoją przed bandami.
- Oki – powiedziałam i poszliśmy przebrać buty. Zdjęłam łyżwy i sięgnęłam po swoje buty. – Ej Andrzej – zaczęłam
- Co ? – zapytał i odwrócił się w moją stronę
- Ktoś mi zajebał moje buty – powiedziałam
- Jak to? – zaczął się śmiać
- Normalnie – powiedziałam całkiem poważnie. Zaczęliśmy szukać  butów, no nie ma… - Ej dobra kij z butami, kupi się nowe, ale jak ja wrócę, na boso? – zapytałam przerażona
- Wskakuj – powiedział, a ja stając na ławkę wskoczyłam na jego plecy. Gdy wyszliśmy każdy na nas się dziwnie patrzył.
- Czemu nie masz butów? – zapytała Aśka
- Bo mi ktoś je zajebał – powiedziałam i wszyscy zaczęli się śmiać. Nagle usłyszałam dźwięk robienia zdjęcia, obróciłam głowę w lewo i zobaczyłam Marlene z moim iphonem. Popatrzyłam się na nią głupio, a ona oddała mi telefon.
- no co? Będzie pamiątka – wyszczerzyła się a ja zobaczyłam na to zdjęcie. Słodkie. On trzyma za moje uda, żebym nie spadła, a ja swobodnie opieram się o jego plecy trzymając ręce na jego ramionach.

- Patrz jakie słodziaśne – powiedziałam ironicznie i pokazałam Andrzejowi zdjęcie, a on się wyszczerzył – A te moje buty są takie śliczne – powiedziałam i każdy zaczął się śmiać. Poszliśmy do ośrodka, To znaczy Andrzej poszedł, a mnie zaniósł do ośrodka. Od razu poszłam się umyć. Położyłam się, a teraz do łazienki weszła Aśka. Gdy usypiałam usłyszałam otwierające się drzwi. Otworzyłam niewidzialnie oczy i zobaczyłam Andrzeja. Podszedł do mojego łóżka i przykrył mnie kołdrą. Westchnął i pocałował mnie w czoło.
-------------------------------------------------
Przepraszam, za to na górze i przepraszam za nieobecność :( Wyjechałam w czwartek i dopiero wczoraj wróciłam :) Następny będzie szybciej :)) 

wtorek, 13 maja 2014

57. To może pokaż?

Kiedy weszłyśmy nikogo nie było na Sali. Weszłyśmy do szatni i tam były wszystkie dziewczyny. Przebrałyśmy się i poszłyśmy na sale. Tam był trener i drugi „trener” czytaj Andrzej.
- Rozgrzewka! – krzyknął Andrzej. A ja popatrzyłam na niego z jedną podniesioną brwią – No już już – krzyknął na mnie i się wyszczerzył. Przekręciłam oczami i zaczęłam biec. W czasie gdy my się rozgrzewałyśmy on rozmawiał z trenerem. Gdy skończyliśmy 25 minutową rozgrzewkę podeszliśmy do trenerów.
- Dziś Andrzej prowadzi trening, ja muszę coś załatwić – powiedział trener i wyszedł.
- Dziś dopracowujemy technikę. Robimy sekcje. Przyjęcie, rozegranie, atak. Trzy sekcje. Rozgrywające tu – i zaczął swoje przemówienie. Potem wytłumaczył nam co robić i patrzył i ewentualnie poprawiał, pomagał. Podszedł do mnie. Popatrzył chwilę i poszedł dalej. Kiedy już wszystkich poprawił (oprócz mnie), zmienił nam ćwiczenia. Podszedł do wszystkich a potem do mnie.
- Wyżej wyskocz przy tej wystawie – powiedział
- Ok. – powiedziałam i skakałam trochę wyżej.
- Bardziej miękkie palce – powiedział spokojnie
- No przecież miękko jest – powiedziałam zirytowana
- Ale nie może być nic słychać, jak odbijasz – odparł
- To może pokaż? – zapytałam
- Jasne – powiedział i odbił.
- Przecież odbijam tak samo – powiedziałam i zmarszczyłam brwi
- U Ciebie jest głośniej – powiedział
- To sobie odbijaj – powiedziałam i siadłam na ławce i napiłam się wody.
- Nie przesadzaj – powiedział – chodź tutaj – przywołał mnie ręką
- No chyba śnisz – powiedziałam – Odbijaj sobie sam – powiedziałam i poszłam do szatni. Przebrałam się szybko i wyszłam. W drzwiach wpadłam na jakiegoś chłopaka.
- Oj sorki – powiedziałam
- nie ma za co – uśmiechnął się rozbrajająco. Uśmiechnęłam się lekko i poszłam dalej. Usłyszałam jeszcze:
- Jakbym wiedział, że takie dupy tutaj, to bym się uczesał
Na te słowa zaczęłam się śmiać.
*** W tym samym czasie. Perspektywa Andrzeja***
Kiedy wyszła stanąłem bezradnie i popatrzyłem na reszte dziewczyn.
- Co to było? – zapytałem
- Jej humorki – powiedziała Aśka – musisz się przyzwyczaić – odparła
- Ale ona tak codziennie? – zapytałem
- Zgaduj – powiedziała Aśka
- No nie wiem, powiedz mi – odparłem
- Jakoś tak co miesiąc, przez jakieś 5 dni – zaśmiała się
- Boże przez całe pięć dni, będzie mieć takie humorki? – złapałem się za głowę – przecież ja z nią zwariuję – powiedziałem a wszystkie się zaśmiały. Poprowadziłem jeszcze pół godziny trening, a potem weszła na sale grupa chłopców. Dziewczyny poszły się przebrać, a ja poszedłem do niej, ale po drodze, zahaczyłem o automat i kupiłem dwie gorące czekoladę. Zapukałem.
- Spadaj Andrzej – krzyknęła zza drzwi. Uchyliłem je i zobaczyłem ją leżącą na łóżku i robiącą coś na lapku. Wychyliłem zza drzwi kupki z gorącą czekoladą. – No dobra wchodź – powiedziała, a ja uśmiechnięty siadłem obok i dałem jej czekoladę.
- Co robisz? – zapytałem
- Gram w simsy – powiedziała całkiem poważnie
- Co? – zapytałem i siadłem tak, że widziałem co robi. Zacząłem się śmiać – serio Simsy? – zapytałem i położyłem głowę na jej ramieniu.
- Tak serio – powiedziała i napiła się trochę czekolady. Do obiadu czyli jakąś godzinę graliśmy w simsy.
- Nie! Ona nie może go zdradzić – krzyknąłem ( tak trochę nas wciągnęła ta gra )
- No ale to nie będzie ciekawiej, ile może być tylko z nim? – zapytała
- W życiu też z takiego założenia wychodzisz? – zapytałem i się zaśmiałem
- Co? – zapytałam z uśmiechem
- No też sądzisz, że tak długo z jedną osobą nie można być? – zapytałem całkiem poważnie
- Głupi? – zapytała i odepchnęła lekko moją głowę. – W życiu – uśmiechnęła się – Prawdziwe uczucie, co by się nie działo, nigdy nie przemija – powiedziała i zamknęła laptopa – Idziemy na obiad – wstała
- Czyli kochasz jeszcze Bartka? – zapytałem, a ona od razu zmarkotniała – Przepraszam – powiedziałem
- Nie spoko – uśmiechnęła się – Wiesz, chyba nie, nie wiem – powiedziała i wyszła. Stanąłem w miejscu – No idziesz czy nie? – zapytała i się wychyliła do mnie
- Idę idę – powiedziałem i z uśmiechem wyszedłem, a ona zamknęła drzwi.
*Perspektywa Pauli *
 Poszliśmy na obiad. Po obiedzie dzisiaj zajęcia na siłce. Po zrobieniu przydzielonych mi ćwiczeń, umyłam się, przebrałam i poszłam do pokoju. Z racji tego, że skończyłam o pół godziny wcześniej, wzięłam z szafki chipsy i siedziałam na fejsie. O 18:20 zeszłam na dół na kolacje. Zjedliśmy i poszłyśmy na górę, spakować się na basen. Dowiedziałam się, że obok basenu jest lodowisko. Stwierdziłam, że sobie pojeżdżę, więc zeszłam na dół, bez żadnego plecaka.
- A Ty ręcznika nie potrzebujesz? – zapytał ze śmiechem Andrzej.

- Nie – wzruszyłam ramionami.

wtorek, 6 maja 2014

56. Przepraszam.

- Co jak to? – zapytałam mrużąc oczy
- Jedziesz swoim czy z nami? – zapytał trener olewając mnie
- Ale jak to? – pomachałam im ręką przed oczami
- No Andrzej jedzie jako drugi trener – uśmiechnął się mój trener, a ja znów mrużąc oczy popatrzyłam na Andrzeja.
- Nie – powiedziałam i spojrzałam na swoje paznokcie
- Co? – zapytał Andrzej śmiejąc się
- Nie, nie jedziesz – powiedziałam
- Jadę, jadę – puścił mi oczko
- Pff nie będziesz moim trenerem, chyba śnisz – powiedziałam i zmierzyłam go wzrokiem od góry do dołu
- A to tu tkwi problem – zaśmiał się trener – Chodź jedź z nami, pakuj walizkę do bagażnika – powiedział i dopiero teraz ogarnęłam, że obok niego stoi walizka.
- Jak chcecie, i tak nie będę się go słuchać – powiedziałam i weszłam do autokaru.
- Wiecie, że jedzie z nami Andrzej Wrona? – słyszałam rozmowy dziewczyn i aż mi się odechciało z nimi siedzieć. Spojrzałam na miejsca, siedzą z tyłu. Z przodu pewnie będą trenerzy. Oki. Siądę w środku. Siadłam wygodnie i założyłam słuchawki na uszy. Przyszła Aśka, zdjęłam słuchawki
- A Tobie co? – zapytała
- Nie ważne – powiedziałam i założyłam słuchawki. Wzruszyła ramionami i poszła. Chwilę później przyszła znów.
- Ale nie obraziłaś się na nas? – zapytała
- Nie – uśmiechnęłam się
- Czyli pokój ze mną aktualny? – zapytała
- Jasne, ze tak – przesłałam jej buziaka w powietrzu, a ona pokręciła głową i siadła koło mnie. Zaczęliśmy się wygłupiać. Siedziałyśmy tak połowę drogi, a potem ona poszła po żelki. Gdy poszła poczułam czyjś wzrok. Odwróciłam głowę i zobaczyłam stojącego nade mną Andrzeja.
- Można? – zapytał i chciał siąść koło mnie
- Zajęte – zmrużyłam oczy
- Nie gniewaj się na mnie – zrobił smutną minkę – Myślałem, że się ucieszysz, ale chyba się przeliczyłem. – wykręcił oczami i poszedł. No co? No przecież nie będę go słuchać, jejku, będzie się rządzić i jeszcze może mi mówić co mam robić… Ale w sumie fajnie będzie, z nim jest zawsze fajnie… Dobra przydałoby się go przeprosić. Nagle przyszedł trener.
- Paula – westchnął
- Tak trenerze? – zapytałam
- Nie rozumiem. Nie lubisz Andrzeja? – zapytał
- Lubię! Bardzo lubię! – powiedziałam
- To o co chodzi? – zapytał
- No bo, ehhh no bo będzie się rządził i wytykał mi błędy – powiedziałam zrezygnowana
- Na pewno nie będzie – uśmiechnął się trener – On tu pojechał, po to, żeby przede wszystkim spędzić z Tobą więcej czasu – puścił mi oczko
- No ale skąd pan wie? – zapytałam
- To widać – powiedział i poszedł na swoje miejsce. Przyszła Aśka, zjadłyśmy żelki i poszłam do Andrzeja.
- Andrzejkuuuu – siadłam obok niego twarzą skierowana w jego stronę
- Dobra jejku rozumiem, że mnie nie lubisz, myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi i że się ucieszysz, że jadę, ale dobra – wywrócił oczami
- Przepraszam – powiedziałam ze smutną minką. Patrzyłam się tak na niego, aż uległ.
- No dobra -rozłożył ręce, abym się przytuliła. No i chwilę później siedziałam przytulona do niego, a on opierał się o szybę.
- Jesteś wielką egoistką – westchnął
- No wiem – zaśmiałam się i wyjęłam żelki. Zjadłam jednego i chciałam wziąć do buzi drugiego.
- Ej ja też chce! – powiedział, a ja patrząc do góry wcelowałam w jego buzię. Pokręcił głową. Stanęliśmy na obiad. Zjedliśmy i ruszyliśmy dalej. 2 godziny później byliśmy już na miejscu. Gdy dostałam bagaż (jako pierwsza) stanęłam przed wejściem i czekałam na innych. Przyszedł Andrzej i wziął moją walizkę wchodząc do środka. Wzruszyłam ramionami i poszłam dalej.
- Andrzejku – powiedziałam gdy zatrzymał się przed recepcją i czekaliśmy, aż wszystkie dziewczyny wejdą do środka. – I tak nie będę Cię słuchać – powiedziałam
- Ale co? – zapytał głupio
- Nie będę Cię na treningach słuchać – pokręciłam głową.
- Będziesz będziesz – powiedział i pocałował mnie w czoło.

- Niedoczekanie Twoje – powiedziałam i wtedy wszyscy doszli. Podzieliliśmy się na pokoje. Razem z Aśką poszłyśmy do pokoju i zaczęła się przepychanka kto które łóżko zajmę.
- Ej ale to łóżko co Ty masz jest lepsze – powiedziała Aśka
- No wiem – wyszczerzyłam się
- Za pół godziny trening! – wparował do pokoju Andrzej lecz po chwili się zmył.
- No chyba nie – popatrzyłam się na Aśkę i wybuchnęliśmy śmiechem. Wzięłyśmy prysznic no i zostało nam 10 minut. Położyłyśmy się
- Ej trzeba by było iść – powiedziałam i się przekręciłam na lewy bok, żeby widzieć jej twarz.
- No dobra – powiedziała i niechętnie wstałyśmy. Spakowałyśmy rzeczy na trening i poszłyśmy na salę, która znajdowała się w ośrodku. Oprócz nas była jeszcze w tym ośrodku jakaś grupa siatkarzy. 

środa, 30 kwietnia 2014

55. To co? Do zobaczenia za tydzień?

- Tu są bilety za mnie i za tą panią – powiedział, a pan ochroniarz oderwał kawałek biletu śmiejąc się przy tym i Andrzej poszedł dalej. Zaniósł mnie aż na samo siedzenie i usadził się obok mnie
- Wolę z prawej strony – powiedziałam a on grzecznie przesunął mnie na prawo a sam siadł po lewo. – A nie jednak wolę po lewo – powiedziałam a on znów mnie przesunął cały czas się uśmiechając – No i co się szczerzysz? – podniosłam jedną brew.
- Bo jesteś tutaj i postanowiłem na swoim – znów się wyszczerzył
- Boże święty, masz z tego satysfakcję? – powiedziałam lekko podenerwowana
- Nie denerwuj się – przytulił mnie, a ja wywróciłam oczami.
Następnego dnia, po szkole zabrał mnie do galerii, bo powiedział, że musi kupić przyjacielowi prezent na urodziny. Chodziliśmy po galerii już czwartą godzinę i denerwowałam się na niego, bo nawet nie wiedział co mu kupić. Przy okazji, ja kupiłam sobie 4 bluzy. W końcu wybrał. Około 22 wróciłam z zakupów. Zanim odrobiłam lekcje, umyłam się i wgl, była północ. Spojrzałam na telefon. Jedna nieprzeczytana;
„Jutro zabieram Cię na tenisa!”
Uśmiechnęłam się do siebie i usnęłam.
Następnego dnia wstałam o 6:30 i nie mogłam usnąć. To jakieś dziwne, bo spałam 6 i pół godziny, no ale wstałam, zjadłam i umyłam. Spojrzałam na zegarek – 7:30. Do szkoły mam na 9. Zdecydowałam się pobiegać. Ubrałam się na sportowo i wyszłam na dwór. Zaczęłam biec. Po pół godziny ktoś mnie zawołał. Odwróciłam się i ujrzałam Andrzeja.
- Hej! Co Ty tu robisz?! – zapytał
- Eee no nie widać? – zaśmiałam się
- Biegasz? Po co? – zapytał
- Żeby mieć kondycję? A Ty?
- To samo – zaśmiał się – może pobiegamy razem? – zaproponował
- Wiesz, chętnie, ale już lecę do domu, bo za godzinę mam być w szkole. – powiedziałam
- To się przebiegniemy do domu – puścił mi oczko i zaczęliśmy biec. Przez całą drogę zerkaliśmy na siebie ukradkiem. Gdy stanęliśmy przed domem, powiedział:
- To widzimy się o 16? – zapytał
- No tak, ale przypominam, że masz trening na 19 więc mamy tylko 3 godziny – puściłam mi oczko – A no i dzięki za wspólne bieganie – uśmiechnęłam się i weszłam do środka. Szybko wzięłam prysznic, przebrałam się i wyszłam. Trening, szkoła, trening. Po treningu wyszłam na zewnątrz i ujrzałam znany mi samochód. Szybko do niego wsiadłam i dałam buziaka w policzek Andrzejowi.
- Siema – uśmiechnął się
- No hej – powiedziałam
- To na Tenisa? – zapytał
- Nie umiem grać w tenisa – pokręciłam głową z uśmiechem
- No to co? – klasnął w ręce – nauczysz się – powiedział i włączył się do ruchu ulicznego.
- A jak się zabiję tą piłeczką? – zapytałam z przerażeniem
- Wiesz.. o tym nie pomyślałem – odparł
- A serio, u mnie jest to możliwe! – uniosłam ręce z przerażoną miną, a zaraz potem obydwoje wybuchneliśmy śmiechem. 15 minut później byliśmy już w środku i zakładaliśmy sportowe buty.
- Andrzej – spojrzałam na niego i wybuchnęliśmy śmiechem kolejny raz
- Chodź! – powiedział i pociągnął mnie na sale. Przyszedł instruktor który miał nas nauczyć grać. No dobra, on nie umiał, a ja kiedyś nawet trenowałam i udawałam że nie umiem. Ja „nauczyłam się” w 5 minut. Zaczęliśmy grać mecze. Pierwszy wygrałam, drugi też. Andrzej nie dawał za wygraną
- Andrzeeeeej – jęknęłam po dwóch godzinach wygrywanych gier.
- No co – zasmucił się – No nie umiem – powiedział i wywrócił oczami, jakby ze złości, że nie potrafi ze mną wygrać. – Przyznaj, że umiesz grać – powiedział
- Andrzejku mój, trenowałam jakieś dwa lata. Grasz naj naj naj najlepiej w siatkę, po co Ci umieć grać w jakiegoś tenisa? – zapytałam
- No ale Ty też grasz naj naj naj najlepiej w siatkę, a umiesz grać w tenisa – powiedział – I wygrywasz ze mną – powiedział zrezygnowany i siadł na krzesełku z boku. Siadłam mu na kolanach.
- Hej! Nie musisz być we wszystkim lepszy – powiedziałam i się zaśmiałam – Jedna rzecz w której ja mogę być od Ciebie – zrobiłam z ust dzióbek a on się zaśmiał.
- No dobra – powiedział i wstał dając mi rękę – Lecimy na trening.
- Wiesz, że jutro jadę na obóz? – zapytałam gdy byliśmy już pod halą.
- To już jutro się zaczynają ferie? – zapytał zdziwiony
- No bravo! – zaśmiałam się
- To będę musiał przeżyć bez Ciebie ten tydzień, ale w następnym lecimy do zakopanego! – powiedział radośnie
- Gdzie? Kto? – zmarszczyłam brwi
- No my – poruszał brwiami – do Zakopca
- Wariat – podsumowałam
Następnego dnia o 9 byłam pod szkołą. Właśnie dałam panu kierowcy swoje dwie torby, kiedy poczułam ręce na moich oczach. Uśmiechnęłam się na samą myśl kto to może być. Złapałam te ręce i odwróciłam się.
- No hej – powiedział Andrzej a ja oplotłam rękoma jego szyję i się do niego mocno przytuliłam. – O a to za co? – zapytał
- Za to, że chciało Ci się podnieść dupę z łóżka, w czasie gdy masz wolne – zaśmiałam się a on przyjął minę myśliciela
- No fakt – pokiwał głową – To możesz jeszcze dać buziaka – powiedział i wskazał na swój policzek, na którym chwilę później były moje usta. Oderwałam się od niego
- To co? Do zobaczenia za tydzień? – zapytałam
- No jasne – puścił mi oczko.
- O Andrzej już jesteś – podszedł do nas mój trener 

------------------------
Na długi weekand wyjeżdżam, więc następny dopiero w poniedziałek! :) 
Tak etc, Skra mistrzem, a moja Sovia srebrno, ale złoto mają w serduszkach! <3 
Do następnego! :*
KOMENTUJESZ=MOTYWUJESZ :) 

niedziela, 27 kwietnia 2014

54. Fanta?

- Chciałam powiedzieć, że zapomniałam kasy i czy pożyczysz mi 5 złotych na jakieś picie bo uschnę – puściłam mu oczko
- Jasne, masz – powiedział i sięgając do kieszeni wyjął drobne – wybierz – wybrałam 5 zł i akurat stanęliśmy na parkingu. Wzięłam głęboki wdech i wyszłam uśmiechnięta z samochodu. Przed salą nikogo nie było, weszliśmy o środka. Skierowałam się do automatu. Wrzuciłam 5 złotych i nacisnęłam przycisk z Fantą pół litrową. Stoję, wydaje mi reszte biorę ją, patrzę a tak fanta zaklinowała się między szybą a półką.
- No dawaj dawaj, Fanta wierze w Ciebie – mówiłam i ruszałam trochę tą maszyną – No dawaj fanta, chodź do mnie – powiedziałam i usłyszałam za sobą śmiech. Odwróciłam się – coś nie tak? – zapytałam i podniosłam brew.
- Nie nic – zaśmiał się jeszcze Andrzej. Tak gadam z Wroną – Andrzej – podał mi dłoń
- Paula – uścisnęłam ją i się uśmiechnęłam.
- Co Cię tu sprowadza? – zapytał
- Fanta? – spojrzałam na niego dziwnie.
- A no, bo to trzeba tak kopnąć – zaśmiał się i dosłownie kopnął urządzenie. Fanta zleciała, ja ją wzięłam podziękowałam z lekkim uśmiechem i poszłam na trybuny, siadłam i otworzyłam fantę, napiłam się i napisałam sms do Zuzi. Na sale weszła Skra. Bartek szedł pierwszy, smutny, przygnębiony, spojrzał na trybuny i się do mnie lekko uśmiechnął, odwzajemniłam nikle uśmiech. Po ich treningu czekałam na Ziomka przed salą. Wyszedł Wrona a ja akurat piłam fante.
- Oo i jak smakuje fanta? – zapytał
- Jak zawsze pyszna – uśmiechnęłam się lekko.
- Ejej, czemu taka smutna? – zapytał i zrobił smutną minkę, którą mnie rozśmieszył – No i tak jesteś o wiele piękniejsza. – wyszczerzył się a ja pokręciłam głową z uśmiechem
- Na kogo czekasz? – zapytał
- Na Ziomka – odparłam
- Ziomka? – zmarszczył brwi – Aaaa To Ty jesteś tą dziewczyną, co tak zajebiście gra, co mieszka z nim? – zapytał
- To pierwsze to nie wiem, to drugie to tak – uśmiechnęłam się lekko.
- dziewczyna Kurasia? – zapytał i poruszał brwiami
- Była – westchnęłam i spojrzałam na drzwi
- To już wiem, czemu taka smutna, co się stało? – zapytał
- Wiesz, nie chce o tym mówić obcej osobie – powiedziałam
- Ej jakiej obcej? Zabieram Cię w takim razie na kawę, zapoznamy się – uśmiechnął się i złapał mnie za rękę
- Ejejej – zaśmiałam się – Ja tu z Ziomkiem przyjechałam – powiedziałam
- Ups – wzruszył ramionami i ciągnął mnie dalej
- ANDRZEJ – krzyknęłam rozbawiona
- No co? – Stanął przede mną i podparł się rękoma o boki. No dobra uległam mu.
- Muszę powiedzieć Ziomkowi – powiedziałam
- Okeeej – poszłam do Ziomka i mu powiedziałam
- No dobra, zgoda, bo dzięki niemu jesteś uśmiechnięta, tylko o 22 masz być w domu – pogroził mi palcem. No tak w sumie już jest 20 dostałam 2 godziny odjąć 25 minut na dojechanie. ŁAAAŁ dostałam 1,5 godziny!
- Dzięki – dałam mu buziaka w policzek i jeszcze mijając Bartka poszłam do Andrzeja – To gdzie jedziemy? – zapytałam i się uśmiechnęłam
- Tu zaraz jest kawiarnia księżniczko – powiedział i otworzył mi drzwi
- Dziękuję Księciu – powiedziałam rozbawiona i wsiadłam a on zamknął po mnie drzwi. Zaraz był obok mnie. W kawiarni zamówiłam kakao w wielkim kubku, a on kawę.
- Czemu kakao? – zapytał i się wyszczerzył
- Mam 17 lat i nie przepadam za kawą – powiedziałam i wzięłam łyka kakao
- 17? – Prawie pisnął – dałbym z 20, to znaczy przepraszam – zmieszał się
- Nie spoko spoko – zaśmiałam się – Każdy mi to mówi, przyzwyczaiłam się – wzięłam łyk kakao. Gadaliśmy tak już około godzinę, śmiałam się. Byłam pod wrażeniem, że on mnie potrafi aż tak rozbawić.
- No a Ty ile masz lat? – Zapytałam i poruszałam brwiami.
- Ile byś mi dała? – Zrobił śmieszną minę
- Nie wiem – podparłam się rękom o brode.
- Ale tak na oko – zamknął jedno oko a ja wybuchnęłam śmiechem
- No nie wiem, gdzieś tak 22 – powiedziałam niepewnie
- BINGO! – krzyknął aż każdy się na niego popatrzył a ja po raz kolejny wybuchłam śmiechem. – A tak zmieniając temat.. – zaczął – jak byś się komuś wygadała to by było Ci lżej – puścił mi oczko
- No wiem – westchnęłam, a on się na mnie patrzył – No dobra powiem Ci – powiedziałam zrezygnowana i opowiedziałam mu całą historię
- Kochasz go? – zapytał
- Jak cholera – westchnęłam i otarłam pojedynczą łzę.

- Ej nie płacz! – powiedział, siadł obok mnie i mnie przytulił.
- Dobra koniec tego, musimy lecieć – zaśmiałam się
- Okej – powiedział i odwiózł mnie do domu. Pożegnałam się z nim buziakiem w policzek i wleciałam do domu. Następnego dnia na drugim treningu spojrzałam na trybuny i zobaczyłam Wronę.
- Sorry dziewczyny zaraz przyjdę – powiedziałam i podeszłam do niego – Co Ty tu robisz ? – zapytałam i dałam mu buziaka w policzek
- Zabieram Cię po treningu do kina – odparł.
- Na co? – powiedziałam markotnie – żadna komedia romantyczna, ani horror, bo się boje– powiedziałam
 - Ale masz wymagania, ja już wybiorę – powiedział – A ty już leć, trening masz! – pogonił mnie. W szatni musiałam się tłumaczyć co mnie z nim łączy, wgl one mają za dobrze, ja się im ze wszystkiego tłumaczę. Umyłam się, umalowałam, ubrałam i poszłam na halę (bo nie wiem czy pamiętacie, od niej jest tylko otwarte wyjście) A tam Wronka sobie rozmawia z trenerem.
- O już jest, to ja lecę trenerze, do zobaczenia – powiedział i poszliśmy do jego samochodu. Wyjaśnił mi, że to jest jego stary trener, jak jeszcze był w moim wieku. Weszliśmy do kina.
- Po prosze dwa bilety na podwójnej kanapie na Istnienie – powiedział do pani z kasy
- No chyba Cię głowa boli – powiedziałam
- Niech pani jej nie słucha – machnął ręką, pani podała mu bilety, on zapłacił
- Nie idę na żadne istnienie – powiedziałam i założyłam ręce na piersi
- Karmelowy czy zwykły? – zapytał olewając moje wcześniejsze zdanie. Nie odpowiedziałam więc podszedł i kupił zestaw dla dwojga z popcornem karmelowym
- ANDRZEJ! – krzyknęłam na niego
- Nie krzycz – powiedział i podał mi fante, a sam poszedł dalej.
- ANDRZEJU WRONA – krzyknęłam na niego – Nie idę na żaden jebany horror, odwieź mnie do domu – powiedziałam wkurwiona a on podszedł do mnie i wziął mnie na ręce – Andrzej no! – krzyczałam i się śmiałam 

sobota, 19 kwietnia 2014

53. Nie zawiozę Cię teraz do domu!

Roześmiana otworzyłam drzwi, a tam zobaczyłam Aśkę.
- Co tu robisz? – zapytałam podejrzliwie, całkiem zapomniałam, że jestem tylko w koszulce Bartka.
- Muszę porozmawiać z Bartkiem – powiedziała spokojnie i się lekko uśmiechnęła – Mogę? – zapytała
- Skarbie, kto to? – Krzyknął i zaraz obok mnie był Bartek, o dziwo ubrany. - O Aśka, co Ty tu robisz? – zapytał, a ja wpuściłam ją do środka.
- Wchodź nie będziecie rozmawiać na klatce – uśmiechnęłam się i ją wpuściłam – To ja Wam nie będę przeszkadzać – powiedziałam i chciałam iść, ale Bartek przytrzymał mnie za rękę
- Nie spoko, siedź – uśmiechnął się.
Zdjęła kurtkę i zobaczyliśmy zaokrąglony brzuszek.
- O gratulacje – powiedział Bartek
- Bartek – westchnęła – Ja jestem w ciąży z Tobą – powiedział, a ja zamarłam.
Oni coś krzyczeli a ja miałam w głowie tylko te słowa „Bartek ja jestem w ciąży z Tobą”. Kiedy ona wyszła, siadłam sobie na kanapie.
- Paula – powiedział Bartek i siadł koło mnie. Zalałam się łzami. – Paula błagam nie płacz – powiedział i próbował mnie przytulił, ale się odsunęłam.
- Ale, że mnie zdradziłeś? – zapytałam zrezygnowana i na niego popatrzyłam cała zalana łzami.
- Jest w 5 miesiącu, wtedy jeszcze z nią byłem. Mówiła, że bierze tabletki.
- Dobra – otarłam łzy, próbując się się ogarnąć, wstałam. – Czyli to koniec? – zapytałam
- Paula ja tego nie powiedziałem, chce być z Tobą – podszedł do mnie
- Ale Bartek – westchnęłam – Dziecko musi mieć mamę i tatę. Oboje rodziców. Musisz być z nią, musisz – powiedziałam i popatrzyłam mu w oczy. – Ja idę się ogarnąć – powiedziałam i poszłam się ubrać, umyć. Zrobiłam to w 10 minut, Bartek cały czas siedział w salonie.
- Paula… Ja tylko Ciebie kocham – powiedział i podszedł do mnie. Przytuliłam się do niego. Znów cała zalana łzami. Podniósł moją brodę i mnie pocałował
- Ja Ciebie też bardzo kocham, jeszcze nikogo tak nie kochałam. – powiedziałam i się od niego odsunęłam. – Ale może tak po prostu miało być… - westchnęłam. – Nie wiem, może nie jestem dla Ciebie odpowiednia – założyłam kurtkę, czapkę i buty.
- Paula błagam Cię nie odchodź ode mnie – powiedział ze łzami w oczach
- Bartuś – powiedziałam, a po jego policzku poleciała pierwsza łza. Nie mogłam na to patrzeć, za bardzo mnie bolały, jego smutne oczy… - To nie mój wybór – powiedziałam i podeszłam do niego. Stanęłam na palcach i musnęłam jego policzek. Odwróciłam się i otworzyłam drzwi.
- Paula – powiedział a ja się odwróciłam – Ja zawszę będę obok Ciebie, nigdy Cię nie zostawię, rozumiesz? Za bardzo Cię kocham – powiedział
- Ja Ciebie Bartek też kocham. – odparłam i otworzyłam drzwi.
- Pocałuj mnie chociaż ten ostatni raz – powiedział, podeszłam do niego i wpiłam się w jego usta. Oderwałam się od niego i wyszłam zamykając za sobą drzwi. Poszłam na sale. Zajęło mi to dobre 20 minut zanim doszłam. Weszłam do szatni
- Boże Paula co się stało? – zapytała Olka i podleciała do mnie
- Tak źle wyglądam? Próbowałam się ogarnąć ale się chyba nie udało – zaśmiałam się lekko
- Masz – powiedziała Marlena i dała mi zmywacz.
- Masz – powiedziała Olka i dała mi tusz
- Masz – powiedziała Kamila i dała mi Puder
- Jesteście wielkie – powiedziałam i dałam wszystkim buziaki w policzek
- I tak nie minie Cię rozmowa na ten temat – odparła Kasia.
- Wiem – westchnęłam i weszłam do toalety. Ogarnęłam się jakoś i wyszłam przebrać spodenki i założyć bluzkę ze swoim imieniem, a koszulkę od stroju włożyłam kawałek w spodenki a reszta wisiała. Założyłam Nike i nakolanniki, związałam włosy w luźnego dobierańca. Spojrzałam na siebie w lusterku, ujrzałam wisiorek od Bartka, szybko go zdjęłam i schowałam do torby. Weszłam na boisko. Nic mi nie szło kompletnie. Zero przyjęcia. Stanęłam na atak, zobaczymy jak mi to pójdzie. Pierwszy atak mocny ale aut, chociaż dobry że mocny. Poszłam drugi raz, wystawiła mi, podskoczyłam sobie a tu taki gwóźdź w 2 metr.
- Boże dziewczyno! – krzyknął trener, a ja się lekko uśmiechnęłam
No grałam dzisiaj na tym przyjęciu/atak, no grałam. Nawet mi się podobało. Ale jakoś nie cieszyłam się z każdej akcji, nawet jak wbiłam tego gwoździa. Tylko jeden mecz przegrałyśmy. Zajęłyśmy 2 miejsce. Niby dostałam tą nagrodę mvp. Schowałam ją do torby, nawet nie patrząc, co to. Niby każdy się zgadzał, ale ja chyba nie zasłużyłam, chyba na pewno. Tak mi się wydaje. Wchodząc na balkon, bo tam znajdowała się nasza szatnia zauważyłam Bartka.
- Zapomniałaś telefonu – powiedział i mi go dał.
- Dziękuję Ci – powiedziałam, biorąc go do ręki, patrzyłam cały czas w podłogę.
- Ej Paula – powiedział i podniósł moją głowę. – Przepraszam Cię – popatrzył mi w oczy. Widziałam te jego smutne niebieskie tęczówki.
- Nie Twoja wina – powiedziałam, dałam mu lekko buziaka w policzek i poszłam do szatni. Usłyszałam tylko jeszcze jego westchnięcie. Przebrałam się i poszłam na pieszo do domu. Pierdolnęłam (przepraszam za słowo) na łóżko i płakałam w poduszkę. Przyszedł Ziomek, powiedziałam mu to wszystko, próbował mnie rozbawić (nie wyszło to mu za dobrze, ale próbował). Umyłam się, spakowałam, poszłam spać. Rano wstałam, poszłam na trening, potem lekcje, potem znów trening, przyszłam, odrobiłam lekcje, posprzątałam w pokoju, łazience, garderobie, kuchni, salonie i była 22. Poszłam spać, wstałam poszłam na trening, lekcje, trening, do domu, odrobiłam lekcje, zadzwoniłam do Zuni, gadałam z nią 2 godziny, potem zjadłam kolacje, posprzątałam jeszcze w sypialni wujostwa i poszłam spać. Tak mi mijały jakieś 3,5 kolejne tygodnie życia, na weekendy jechałam do domu.
- Paulina jedziesz ze mną na trening popołudniowy dzisiaj – powiedział Ziomek i łapiąc mnie za rękę chciał mnie podnieść z łóżka.
- Ale tam będzie – zaczęłam ale mi przerwał
- Tak będzie Bartek, no to co? Paula – siadł koło mnie – musisz żyć dalej, jesteś wielką szczęściarą, zajebiście grasz, to że nie udało Ci się z Bartkiem, nie znaczy, że nie możesz sobie ułożyć życia z kimś innym – powiedział. – Dziewczyno masz 17 lat!

- No dobra – zmrużyłam oczy – może masz racje – powiedziałam i wstałam – Daj mi 10 minut – weszłam do łazienki, umalowałam się, poszłam do garderoby, przebrałam się i poszłam na dół.
- No to proszę mi się pakować do samochodu, raz dwa – powiedział i wyszliśmy. Wsiadłam do samochodu i pojechaliśmy.
- Ziomeeek – zaczęłam jak dojeżdżaliśmy
- Boże nie! Nie zawiozę Cię teraz do domu! Masz normalnie żyć, a nie! 
----------------------------------------
Było trochę za słodko, było trochę za fajnie i jak w bajce, więc kiedyś musiało się to skończyć :) :D
Mistrz, Mistrz Resovia! Tak się cieszę, że wygrali, że są w finale! boże akjfnfwn, przed telewizorem to ja piszczałam, krzyczałam, skakałam i chyba wszystko pokoleji, denerwując przy tym sąsiadów :D
Wesołych Świąt, mokrego dyngusa no i no wiadomo (nie wiem co jeszcze można życzyć) :D